Van de bloemetjes en de bijtjes

We waren al een tijdje ‘Facebookvrienden’ maar hadden elkaar nog nooit in ’t echt gezien. Zijn profielfoto is een hommeltje en hij is een bijenspecialist uit Londerzeel: Jorge Stukkens.

Vorig najaar waren we aan ’t brainstormen met het bestuur van onze Veltafdeling welke activiteiten we dit jaar zouden organiseren. Wilde bijen determineren in een Velt-tuin, dat zou ik eens graag doen. Iedereen was mee enthousiast en ik mocht eens bellen naar de bijenspecialist.

Dit jaar ging dat niet lukken, zei die, want hij is een huis aan ’t bouwen. Maar in 2026 wil hij dat zeker eens komen doen met ons. Joepie! “En nu ik je toch aan de lijn heb, mag ik eens een voorstel doen?” vroeg hij.

Van dat voorstel werd ik helemaal blij! Jorge heeft gemerkt dat de mensen uit Londerzeel (allee, eigenlijk die van buiten Londerzeel ook maar hij wil in onze eigen gemeente beginnen) niet veel weten over wilde bijen. Daarom heeft hij een ‘bijenplan’ gemaakt. Dat zou hij graag verspreiden. Wij, als Tuinrangers komen in veel tuinen. Dus misschien zouden wij wel willen helpen om die kennis te delen? Heel graag natuurlijk. Maar hij moest wel weten dat we ons laatste jaar in Londerzeel bezig zijn. Het project Tuinrangers duurt maar drie jaren.

“Maar met Velt bereiken we ook veel mensen en wij blijven wel voortdoen”, opperde ik. Allee, van ’t een kwam ’t ander en we voelden dat we met onze neus in dezelfde richting stonden. Dit moesten we vertellen aan de duurzaamheidsambtenaar van onze gemeente. Zij is een fantastische dame en wij komen goed overeen. Dus we beslisten om haar samen met de Velt-mensen en Tuinrangers eens uit te nodigen zodat Jorge zijn plan uit de doeken kon doen. Gewoon bij ons thuis. Voor de bijen wilden wij onze living wel eens uitbreken want er kwamen 15 mensen luisteren. Jorge had een presentatie gemaakt die hij op onze tv kon tonen. Een drankje en een chipje erbij en de avond kon niet meer stuk.

Jorge vertelde zeer enthousiast en dat werkte aanstekelijk. Iedereen hing aan zijn lippen. Op een moment vroeg hij of iemand wist hoeveel soorten wilde bijen we in BelgiĂ« hebben. Sommigen deden een gok. Maar het waren er veel meer. Wel 400, zei hij! Het was even stil en toen …

Ja, eigenlijk moet ik eerst vertellen dat jongste zoon zijn valkparkiet nog steeds hier woont. En dat zoonlief hem geleerd heeft om te fluiten naar de meisjes. 🙂

Dus, Jorge zei: 400! En toen deed Flapke de parkiet: “Pfie pfieuw!” We hebben allemaal gegierd van ’t lachen. Wat een timing!

Wist jij dat bijen vegetariërs zijn? Zelf eten ze nectar en voor hun kroost verzamelen ze pollen. Misschien heb je dat al gezien? Die gele klompjes aan hun poten of buik als ze van bloem naar bloem vliegen. En wespen zijn vleeseters. Zelf eten ze ook nectar. Maar voor hun kinderen jagen ze op muggen, vliegen en andere (plaag)insecten.

En wist je dat klokjesbijen slapen in de kelkjes van de klokjesbloemen? Zo cute! In de zomer moet je ’s avonds eens zo’n klokje opheffen en kijken, zei Jorge. Als mensen dat zouden weten, willen ze toch allemaal zo’n klokjes (Campanula) in hun tuin?

En wist je dat Slobkousbijen (wat een toffe naam trouwens) Wederik nodig hebben? Op Wederik planten zit een soort olie dat ze gebruiken om hun nest waterdicht te maken.

En wist je dat niet alle bijen steken? Alleen vrouwen doen dat. De mannetjes dienen juist voor de voortplanting dus die hebben geen angel nodig. Zou het in onze mensenwereld niet veel simpeler zijn als Poetin en Trump zich ook alleen maar daarmee zouden moeten bezighouden?

De sfeer was heel gezellig en wij genoten van al die verhalen. Ik wist niet dat de wereld van de wilde bijen zo boeiend is. Het werd een echte brainstormsessie over hoe we dat aan zoveel mogelijk mensen kunnen zeggen. Ook hier op de blog wil ik daar graag over vertellen. Zou jou dat interesseren? Want als we iets kennen, dan willen we het in stand houden en helpen. Aculea, de wilde bijen en wespen werkgroep van Natuurpunt begeleidt zelfs gemeentes om planten voor bijen te zetten. Onze duurzaamheidsambtenaar heeft al direct hun gegevens genoteerd. Ik heb het gevoel dat hier iets in gang gestoken is waar we het einde nog niet van gezien hebben. Zo plezant!

De bijenfoto’s komen allemaal van: https://www.kurtfotografeert.be

Koortsige mijmeringen

Sinds vorige week heeft een griepachtig virus me te pakken. Verhuizen van bed naar zetel en omgekeerd, tot veel meer ben ik niet in staat. Dafalgan en Lysomucil zijn mijn medestanders. “Je moet veel slapen”, zegt iedereen. Maar slapen, lukt niet goed. Mijn lijf doet teveel pijn en sputtert tegen.

Naast mij, op haar kussen ligt Swenga. Ook zo ziek als een hond. Ik zal genezen, zij niet. Ze heeft plots een kwaadaardige vorm van lymfeklierkanker gekregen. We zijn er kapot van, ze moet nog 6 jaar worden. In de dierenartspraktijk kent iedereen haar dossier. Ze denken allemaal mee hoe we het haar zo comfortabel mogelijk kunnen maken. Ik mag hen altijd, op elk moment bellen. De behandeling met Cortisone en CBD-olie slaat aan. Swenga geniet van de aandacht, extra vleesjes en snoepjes. Maar deze zomer zal ze er waarschijnlijk niet meer zijn.

Ik probeer te rusten, te ontspannen, wat te lezen, een romantische film te kijken (Love Again), … Mijn koortsachtig brein flitst van hier naar daar. Teveel tijd om na te denken, tot niets anders in staat. Ik scrol door kranten en sociale media. En kom een tekst tegen van Peter Terryn over de tijd waar we nu inzitten. Zijn inzichten grijpen me naar de keel omdat ik ze pijnlijk duidelijk herken.

“Op de feestelijke klanken van ‘YMCA’ van The Village People wordt in de VS alles wat riekt naar gelijkheid, inclusiviteit en wokeness triomfantelijk afgeschaft, kapotgemaakt, vertrapt en verboden. Extreemrechtse politici in Europa en hun kiezers blaken van zelfvertrouwen dankzij de steun van Trump en Musk. Emancipatie van vrouwen wordt beantwoord met herboren militante mannelijkheid. Het verbod op racisme wordt weggehoond door wit superioriteitsgevoel. Transgender personen worden afgeschaft. Vreemdelingen worden gedeporteerd. Solidariteit met zwakkeren maakt plaats voor het recht van de sterkste.”

Waarom kiezen mensen hiervoor? vraag ik me af. Volgens Peter niet uit domheid maar wel omdat fascisme bevrijding belooft. Bevrijding waarvan? Van armoede? Ik ken heel wat extreem-rechtse kiezers die jaarlijks met het vliegtuig op vakantie gaan. Van onze softe, meelevende, menselijke kant? Moet dat? Ik denk terug aan de geschiedenislessen, aan de jaren ’30 van vorige eeuw. Toen sputterde de economie ook tegen. Mensen kozen toen ook voor fascisten en een wereldoorlog volgde. Daarna leefde de economie op. Zij die bevrijding willen, (waarvan?), hebben ze er echt een verwoestende oorlog voor over?

Ik verlang naar kleuren, veel kleuren. En hete zonnestralen die mijn pijnlijke sinusholtes koesteren en verwarmen. Ik mis mijn stoere, fluffy teddyberen in de tuin, die lomp en grappig onhandig vliegen van bloem naar bloem. Hommelzacht! Ge moet dat echt eens doen, over hun haartjes wrijven. Dat geeft je een ‘safarigevoel’. Eerst de angst: ‘Hij zal me toch niet prikken?’ en dan het besef: ‘Dit is ook een levend wezen op onze prachtige planeet.’ Uitkijken en verlangen naar de dag dat ze er terug zijn. Dat kan nu niet lang meer duren.

Van zo’n gevoelens wil ik niet bevrijd worden!!! Jij?