De Klimaattafel

Vorige week kreeg ik de kans om in de gemeente waar ik werk, deel te nemen aan een klimaattafel. Tof! Ik leerde weer wat gelijkgezinde mensen kennen. En goesting mannekes, goesting dat ik daarvan gekregen heb. Als alle tips die we gegeven hebben, gaan verwezenlijkt worden, dan gaat dat hier mooi worden!

De gemeente waar ik werk, heeft vorig jaar het ‘Burgemeestersconvenant’ ondertekend en belooft daarmee om 40% minder CO2 uit te stoten tegen 2030.

Er waren al twee studiedagen hiervoor. Een collega en ik gingen naar ene over duurzaam wonen. Hij ging begin januari ook naar ene over duurzame mobiliteit. Daar kwam hij echter een beetje gedesillusioneerd van terug. Koning Auto is nog heel machtig.

Nu was er een klimaattafel voor burgers. Bedoeling was te brainstormen over praktische oplossingen.

Mensen zijn er echt wel mee bezig. Dat ondervond ik deze avond. Het deed deugd want overdag had ik me heel alleen gevoeld. Voor sommige mensen aan wie ik tips gevraagd had, leek het op het eerste zicht niet prioritair te zijn, dat klimaat. Bedoelden ze dat echt zo?! Verdrietig was ik daarvan geworden.

De hamvraag van de avond was dan ook: hoe overtuigen we de anderen? Weten jullie het? Een warme oproep om positieve ideeën aan te leveren…

Wij zijn het klimaat

Zo was ik begonnen deze zomer. Ik vond het nog terug in mijn concepten:

Vakantie, dat is : tijd hebben om naar de bib te gaan en onder de notenboom te gaan liggen lezen…

Ik bracht het boekje ‘Wij zijn het klimaat Een brief aan iedereen’ mee. Opgetekend door Jeroen Olyslaegers van Anuna De Wever en Kyra Gantois. Ik vind die twee dames heldinnen! Ze worden door velen door het slijk gehaald en belachelijk gemaakt maar toch houden ze vol. Respect!

Ik bracht nog een ander boek mee : ‘Klimaatrelativisme’ van Johan Albrecht. Johan is doctor in de economische wetenschappen en publiceert vooral over milieu- en energievraagstukken. Ik heb diene mens nog gekend toen we pubers waren en naar dezelfde fuiven gingen.

Waarom ik deze twee boeken onder mijn notenboom wilde gaan lezen, was omdat ik graag wil begrijpen waarom zoveel mensen Anuna en Kyra aanvallen, hen niet geloven, hen belachelijk maken, …

En toen zat ik vast…

Het boek van Johan Albrecht heb ik niet uitgelezen. Al in het tweede hoofdstuk vond ik allerlei onwaarheden over windenergie. Hij geloofde niet in windmolenparken! Huh? Tot ik eens ging kijken wanneer het boek geschreven is. Tja, in 2007, helemaal achterhaald dus. Gelukkig staan we nu al veel verder.

En nu … zit ik nog steeds vast.

Wat ik voel over heel de klimaat- en milieukwestie kan ik nog steeds niet verwoord krijgen. Maar het ‘broebelt’ enorm vanbinnen. Ik word zo kwaad van alle plastiek die onze aardbol overspoelt. De regenwouden die platgebrand worden om palmolieplantages aan te leggen. En de multinationals die dat ondersteunen en terwijl ons, goedgelovige consument wijsmaken dat ze duurzaam bezig zijn. Onze regeringsleiders die maar blijven aanmodderen en maar niet kunnen beginnen terwijl de tijd zo dringt. Ik kan zo nog wel even verder gaan.

En als collega’s dan heel ostentatief hun plastieken bekertje voor mijn neus kapot duwen, in de vuilbak gooien en zeggen: “Ge kunt daar toch niks aan doen. Het is al te laat.”, dan word ik zó kwaad.

Als mijn toekomstige kleinkinderen later zouden vragen: “Wat heb jij eraan gedaan?”, dan wil ik wel iets kunnen antwoorden.

Nu bracht ik het boek ‘In het oog van de klimaatstorm’ van Jean-Pascal van Ypersele mee. Dat is tenminste een échte klimaatwetenschapper. Eens kijken wat hij schrijft …

Als de laatste boom geveld is, eten we ons geld wel op

FC724588-57DA-40AD-BB2F-A6B7E36EA01E

Normaal doe ik niet aan boekbesprekingen.  Op school had ik daar al een hekel aan.  Lezen, laten doordringen en een eigen mening vormen, is voor mij genoeg.

Maar dit boek van Ludo De Witte ‘Als de laatste boom geveld is, eten we ons geld wel op  Het kapitalisme versus de aarde’ heeft me enorm geïntrigeerd.

Pasop, ‘t is geen makkelijk boek.  Ik heb het regelmatig moeten wegleggen.  Soms werd ik er moedeloos van.  Maar ik werd er toch steeds terug naartoe getrokken.

Ludo De Witte legt uit wat er met onze aarde aan het gebeuren is.  Klimaatopwarming, de ‘pesticidenbusiness’, de bijensterfte, de scheefgetrokken vleesindustrie, …  Het boek staat vol met miserie.  Hij vergelijkt de mensheid met een kudde rendieren die in volle galop op de afgrond afstevent.

Alle groene initiatieven die er nu zijn, neemt hij serieus op de korrel.  Wat brengt het op van naar je werk te fietsen als er terwijl hectaren regenwoud gekapt worden om te vervangen door plantages voor palmolie?  Wereldwinkels en korteketenlandbouw, het zijn eigenlijk peanuts die niet groot genoeg zijn om de wereld in verandering te brengen.

Hij hoedt voor grootbedrijven die zichzelf ‘greenwashen’.  Eigenlijk moet je als consument tegenwoordig echt wantrouwig zijn.  Iedereen belooft dat hij met respect voor de aarde bezig is.  Maar is het wel echt zo?  Is het geen reclameslogan?

Ons systeem dat we nu hebben, heeft als doel winst te maken.  Waarin die winst gemaakt wordt, dat speelt niet zoveel rol.  Vervuilende bedrijven, wapens, vergif, als men er maar rijk van wordt.  Waarom steeds meer besparen in het openbare vervoer en terwijl de kans geven aan grootbedrijven in de automobielsector om belastingen te ontduiken?  Daarmee gaan we onze files en koolstofuitstoot toch niet oplossen?

Landen in het zuiden worden voor die winst voor ons misbruikt.  Voor hongerlonen moeten ze daar produceren voor ons.  Wij wrijven onszelf in de handen want onze lucht wordt schoner.  Tja, we transporteren onze vuiligheid naar ginder.  En dan zijn we boos als die mensen vluchten en naar hier willen komen.  Economische vluchtelingen buiten en eigen volk eerst!  Tja…

Pas in de laatste vijf bladzijden van het boek komt hij met een oplossing : het ecosocialisme.  Een deel van de oplossing, geeft hij zelf toe.   Het moet nog veel verder uitgebouwd worden dan de voorstellen die hij doet.  Hoe we eigenlijk uit dit zelfvernietigende systeem gaan geraken, weet hij ook niet.

Eigenlijk vind ik dat alle mensen die aan het beleid staan, dit boek zouden moeten lezen.

Aan de collega waarmee ik even over dit boek praatte, wil ik nog zeggen : “ Doe en denk voort, jong!  Mensen zoals jij hebben we nodig!  Ik ga nu in het boek beginnen dat ik van jou mag lenen : Het verborgen leven van bomen – Peter Wohlleben”

Klimaatopwarming

Zondag was ik bij mijn ouders op bezoek.  Mijn vader heeft het de laatste tijd heel moeilijk en dan zet hij me graag op mijn paard.  Wij hebben altijd verschillende meningen gehad over vanalles.  Laat ons zeggen dat wij niet dezelfde levensvisie of  hetzelfde wereldbeeld hebben.

Nu begon hij over het weer.  En de ‘zogezegde’ klimaatopwarming die er volgens hem niet is.  En als die er dan wel zou zijn, dan heeft de mens daar niks mee te maken.  Er zijn al altijd opwarmingen en ijstijden geweest en de mens is niet zo sterk dat die daar invloed kan op hebben.   Doodmoe word ik van die visie.  Maar mijn vader is zo’n autoritair persoon dat ik meestal niet tegen hem op kan.  Ik ben deze keer niet meegegaan in zijn discussie maar heb hem ook niet in zijn gelijk gelaten.

0764CE62-25C1-422B-A0E8-5768A6952212

En alsof er telepathie bestaat, stuurde een natuurpuntvriend gisteren dit door.  Tijdens het heetste van de dag heb ik het zitten lezen en toch nog wel veel uit bijgeleerd.  Vooral dat mijn vader inderdaad spijtig genoeg geen gelijk heeft.

Er zijn vroeger inderdaad ijstijden geweest door grote meteorietinslagen.  Toen was de temperatuur op onze planeet zo’n 4 graden kouder dan nu.  Er zijn veranderingen van het klimaat geweest door natuurlijke factoren.  Sommige vulkaanuitbarstingen, zonnevlekken, de plaats van de aarde tijdens zijn omwenteling rond de zon,  lucht-en zeestromingen (bv el niño) en door de continenten die uit elkaar geschoven zijn.  Daar kon de mens niks aan doen.

BA6A0185-47D8-4865-BEFC-072D66DC3DA4

Maar van in 1850 met de industriële revolutie, door de mens dus, is de temperatuur de hoogte in gegaan.  Door het gebruik van te veel fossiele brandstoffen en door de ontbossing  komt er te veel CO2 vrij.  Vooral vanaf de jaren 1960 is het pijlsnel gegaan.  Rekening houdend met natuurlijke en menselijke invloeden zijn de lijnen in de grafiek (in het artikel) vanaf dan uiteen gelopen.

1BF5CD1F-67A0-4220-A999-B43D28E144AA

Volgens mijn vader is dit allemaal zever en bangmakerij.  De zomer van 1947 en 1976 was ook warm en droog.  Tja, vanaf toen was het al bezig hè.  Maar nu gaat het nog sneller.  De oudste zoon verblijft nu in Stellenbosch, Zuid-Afrika voor zijn studies.  Hij stuurde gisteren dat het regende in Kaapstad, dat ze het zelfs op de radio omgeroepen hadden.  Het is daar nu winter en normaal het natte seizoen.  Maar na de rampzalig droge zomer is er nog steeds watertekort.  Zoonlief mag 90 seconden douchen.

Volgens wetenschappers moet het tij dringend keren.  Anders gaan we in de tweede helft van deze eeuw in Europa zomers krijgen van 55ºC.  Dat vind ik toch wel iets te veel hoor!  Hoe denken jullie hierover?  Hebben jullie nog informatie over dit onderwerp?

Hieronder de bodem van onze poel, die ligt er al maanden zo bij… 😥21EC51DB-37ED-42C3-AFCC-9394C42BDEB4