Mooie plantencombinaties in juli

Voor wie geen schrik heeft van kleur en vrolijkheid, hier nog wat toffe plantencombinaties …

De blauwe Echium (Slangenkruid) met Hemorocallis ‘Aten’, Achillea ‘Walther Funcke’ en Heuchera villosa var. macrorrhiza

Agastache ‘Blue Fortune’ op de voorgrond met links achter gewone Oregano (Oreganum vulgare) en rechts achter Sint-Janskruid (Hypericum perforatum)
‘Meer dan sprietjes’ in het gras : witte Margrieten, wit Moederkruid (Tanacetum parthenium) en “jeeuj!” een witte Digitalis met daartussen gele ganzenbloem (Chrysanthemum segetum), mottenkruid (Verbascum blattaria), Echinacea tennesseensis ‘Glowing Dream’, Knoopkruid (Centaurea jacea), Verbena bonariensis en Cosmea
Op de voorgrond Echinacea purpurea met een mengeling van Beemdkroon, stokrozen, klaprozen, Ruig Klokje (Campanula trachelium), Lychnis coronaria en eenjarige Ridderspoor (Consolida ajacis)

DIY plantenbakje

Eigenlijk is dit ontstaan vanuit ‘luierikkerij’ van mijnentwege. 😉

Met de laatste voorjaarsstorm sneuvelde een groot stuk uit de krulwilg van mijn schoonvader. De tuin lag vol met afgekraakte takken en ik ging hem graag helpen opruimen.

Met mijn vrouwenkettingzaagje* was dat immers een poepsimpel werkje. Takken in stukken zagen en in de auto laden om mee te nemen voor onze houtkachel, eigenlijk wel een tof werkje. Schoonvader content en wij kunnen ons volgende winter warmen.

(*ik noem het zo omdat het een hele lichte en kleine kettingzaag is. Maar ik trek er mijn plan mee als zwaardere takken moeten gesnoeid worden. Dikke bomen kan je er natuurlijk niet mee omzagen.)

We moesten nog één tak doen en natuurlijk net dan was de benzine op. En ik had mijn jerrycan niet meegebracht, weer slim en vooruitziend van mij. Dan maar de hele tak in de koffer geladen, ik zou het thuis wel even doen.

Maar thuisgekomen en nadat al het hout in de houtmijt gestapeld was, was het weeral tijd voor andere dingen. Dus ik zou die tak ‘daarachter’ wel eens doen. Hij bleef liggen op ons terras. En eigenlijk vond ik hem mooi, zonde om in stukken te zagen.

Ik wilde graag die tak houden. Als ik daar nu eens op de ene of andere manier plantjes kon inzetten. Buurman die graag knutselt, boorde er gaten in en voilà, nu heb ik een origineel plantenbakje…

Swenga

Hier is ze dan! Onze puppy Inkululeku Swenga Mushana, dochter van stoere papa Kilimanjaro van de Pronkhoeve (Xavi) en lieve mama Inkululeku Madhuri Mushana.

Onze Inkululeku Karoo hebben we vorige zomer moeten laten inslapen na een oneerlijke ziekte die ze niet kon overwinnen. Vreselijk triestig, ik miste haar zo. We hebben een hele tijd gezocht om een hond te adopteren, maar zo simpel is dat niet, ondervonden we. En dit voorjaar kreeg ik een telefoontje van Odette dat Madhuri, de liefste hond uit haar roedel vind ik, zwanger was. Ze beloofde dat als alles goed ging, er een pupje voor mij bij was.

Er werden twee teefjes en twee reutjes geboren, een klein nestje dit keer. Toen ik dit nieuws in ons messenger groepje met de kinderen deelde, reageerde jongste zoon direct : “Shotgun teefje!” Het mooiste teefje heb ik mogen kiezen.

Het is een schatje, onze Swenga. Ze is nu bijna twee weken bij ons en ze kent haar naam al goed. Plasjes en hoopjes doet ze meestal, soms 😉 flink buiten als ik meega om te supporteren. Wel gemakkelijk zo want het opruimen met een dweil waar een puppy aan hangt, da’s niet zo handig. Ze heeft natuurlijk nog ‘puppymanieren’ en zet haar scherpe tandjes overal in. Mijn benen zien eruit alsof ik door de bramen gelopen heb en mijn handen zijn ook helemaal geschramd maar niet door de rozen te snoeien.

Ge hebt daar echt uw bezigheid mee want dat moet nog alles leren. Dus nu gaan we regelmatig op pad. Meerijden met de auto, naar de winkel, naar de markt, naar het rusthuis, in de fietskar naar het bos. Spelen met de hond van de buren. Kennismaken met de kippen en de kuikens, met de poep omhoog een bal brengen en dan heel verbaasd kijken omdat die kip daar niet wil achter lopen…

Ik ga ook naar de hondenschool met haar, 20 minuutjes leren zitten, liggen, staan, aan de voet lopen, tandjes laten bekijken, … en dan 10 minuutjes met de andere puppy’s spelen. Schattig!

Soms zou ik ze wel achter het behang willen plakken. Dweilen doe ik terwijl ze slaapt maar net als de living onder water staat wordt dat wakker natuurlijk. Dochter optrommelen om met haar een plasje te gaan doen maar gezag heeft ze er niet over. Puppy komt binnen gestoven, schuift over de natte vloer tot aan de dweil die zo leuk heen en weer beweegt en plezant dat ze dat vinden…

Maar elke dag kan ze een beetje meer. Eigenlijk is ‘t een hele slimme. En ook een brave. Ze slaapt ‘s nachts door, heeft zelfs al eens een nacht de krant volledig droog en proper gehouden. En voor ze haar eten krijgt, gaat ze beleefd zitten. Dat kan ze al zonder koekje, gewoon met het woordje ‘zit’ en de vinger omhoog.

Valt het op dat ik er al helemaal zot van ben?

Hey Barbara!

Ons jongens beginnen nog steeds te gniffelen als ik over haar iets vertel. Met een hoog stemmetje kirren ze : “hey Barbara!” en daarmee doelen ze op mijn acteerprestaties hier, hier en hier. Ze vonden het zo grappig om hun moeder te zien worstelen met die camera’s maar ‘k trek het me toch niet aan. Ik vond het heel tof om een hele dag met Barbara te mogen werken.

En nu stopt ze met haar professionele carrière bij Velt. Zo spijtig! Maar ze gaat door voor de goede zaak. Ik ben zo blij voor haar. Ze werd op 26 mei verkozen tot Volksvertegenwoordiger voor Groen en ze zal dus zetelen in het halfrond van de Federale Kamer. Tof hè!

Helemaal zoals ze is, kregen we, de vrijwilligers van Velt, deze week een brief van haar. Zo mooi! Er zat ook een gedicht bij van Toon Hermans. Ik kende het nog niet maar vind het zo prachtig dat ik het hier wil delen.

Ze zegt dat het ons beschrijft, wereldverbeteraars, positivisten, mensen naar haar hart. En ze hoopt dat we er evenveel goesting van krijgen om ermee te blijven doorgaan.

Awel ja! Dankjewel lieve Barbara! We zullen elkaar nog wel tegenkomen in ‘Veltmiddens’ want natuurlijk blijf je wel vrijwilliger van onze fantastische vereniging…

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonica spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.
Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkeloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd :
kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen
Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven
Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor :
ik hou van jou

Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooiigheid
Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder

als al die anderen schreeuwen :
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen :
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin
Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
I love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan
en vallen
en vallen
en vallen
en OPSTAAN

Bij dat soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR

~Toon Hermans~