Corona-food

Dezer dagen wil ik zo min mogelijk naar de supermarkt gaan. Eigenlijk ben ik er zelfs nog niet geweest sinds de corona-crisis. Ik bereid maaltijden uit de voorraadkast, de diepvriezer en de tuin. En ik doe mijn inkopen in de buurderij en de verpakkingsvrije winkel.

Proberen creatief te zijn in de keuken. Ik ben bijlange geen keukenprinses maar dit receptje vind ik wel geslaagd: Tagliatelli met rode biet en Berloumi. Dat rode biet met pesto en pasta lekker is, leerde ik bij Moniek van Velt. Ik gaf er dan zelf nog een draai aan om een volwaardige maaltijd te hebben.

Benodigdheden (voor 4 personen):

500 g tagliatelli of andere pasta

2 kleine rode bietjes (vond ik nog in de moestuin)

potje zongedroogde tomaatjes (Oxfam winkel via buurderij)

2 handjes cashewnoten (Tarra, verpakkingsvrije winkel)

blokje parmezaan (vond ik nog in de frigo)

olijfolie (Tarra)

2 handjes rucola (of ik vond nog veldsla en winterpostelein in de moestuin)

peper en kruidenzout

blok Berloumi (buurderij)

Werkwijze:

De rode bietjes wassen en ongeschild gaar koken in een bodempje water (ongeveer een kwartiertje) Terwijl kan je de rucola (of ander groen dat je vond) wassen en in grove stukken hakken.

Een pesto maken met de zongedroogde tomaatjes, de cashewnoten, parmezaanse kaas, peper en kruidenzout en een goeie scheut olijfolie.

De rode bietjes schillen en in blokjes snijden. De Berloumi kaas ook in blokjes snijden en die bakken in een pan tot ze een goudbruin korstje hebben.

De pasta koken en afgieten. Mengen met de pesto, rode biet, Berloumi blokjes en de rucola (of ander groen)

Voilà! Poepsimpel en lekker. Ik zet dat op tafel met de blok parmezaan en de rasp erbij. Zelfs de dochter en jongste zoon eten zo rode bietjes.

De lente in quarantaine

’t Zijn rare tijden nu. ‘Tegenstellingen’, da’s een woord dat mij hier regelmatig door het hoofd schiet.

-“Moeder Aarde slaat en zalft nu.” hoorde ik iemand zeggen. De pandemie die ze ons gegeven heeft, is inderdaad verschrikkelijk. Maar ze stuurt ons heel veel zon en zalige lentedagen tegelijkertijd.

-Druk, enorm druk is het nu. Op mijn job in de zorg, fysiek en mentaal. Het doet wel goed iets te kunnen doen maar de extra nachten plegen een aanval op mijn bioritme. Ik slaap slecht. Troosten doe ik vooral, verdrietige bewoners en collega’s in paniek.

-Thuis is alles anders. De scholen zijn dicht en de dochter moet haar nieuwe leerstof zelf verwerken wat echt niet makkelijk is. Voor Wiskunde werken we online samen met de rekentherapeute. En nu iedereen thuis is, poetst de kroost hun kamer zelf. Happy dansmuziek opzetten, waar we luidkeels op kunnen meebrullen, is toegestaan. Zeer wenselijk zelfs.

-Ik denk na. Over hoe het toch zo ver is kunnen komen. En ik vrees dat als we blijven oerbossen kappen omwille van de economie en wilde dieren blijven verhandelen als producten, we nog meer onbekende virussen waar we nog geen weerstand tegen hebben, zullen bevrijden.

-En het applaus voor ons, mensen in de zorg, het doet deugd. Maar het schrijnt ook enorm. Nu ineens zijn we helden. Maar wat we al lang vragen: meer middelen en mankracht want we verzuipen. Zou dat na deze crisis wel kunnen? Ik betwijfel het.

-Een wereldwijde crisis kan ons misschien eens wereldwijd laten nadenken. Over arm en rijk, over eerlijke fiscaliteit? Ik ben bijlange geen econoom maar ik ‘voel’ dat het fout zit met die ‘legitieme’ geldstromen die naar belastingsparadijzen verdwijnen. Dat is een systeem dat gecreëerd is, waarom kan er geen eerlijker systeem gemaakt worden? Is dat naïef?

Dan moet de arme middenklasse er niet meer voor opdraaien. En krijgt haatzaaierij tegenover ‘de vluchtelingen’ (zoals destijds tegenover de Joden) geen kans meer. Dan gaan mensen in de stemhokjes misschien terug hun verstand gebruiken? Want ik snap de link in hun hoofd niet. Als ge zelf ne sukkelaar zijt, moet ge toch niet tégen de sukkelaars stemmen?

-Ik lees ook positieve nieuwsberichten. Over satellietbeelden die tonen dat de luchtvervuiling ineens fors is afgenomen. Binnen 40 jaar gaan we dit zien in de grafiek van de klimaatopwarming als een knik, de Corona-knik. Misschien kunnen we de grafiek zelfs ombuigen?

-Zelfs heel dit blogbericht is een tegenstelling. Want ooit heb ik mezelf beloofd nooit of nooit over politiek te schrijven. En altijd positief te blijven. Maar ’t moest er eens af. ’t Zal me misschien wel wat volgers kosten, maar foert. Volgende keer bloggen we terug over de tuin…

Nest

In de aanbieding:

  • Een oude Berk die zo versleten is dat hij op broer zijn huis gaat vallen en dus moest gekapt worden.
  • Een remorque vol met fijne berkentakken van die oude boom.
  • Een vader die weet dat dochter een hakselaar heeft en de remorque toen meebracht.
  • Een hakselaar die steeds vastloopt op dat fijn gelul en de ‘dees’ die het ervan op haar heupen krijgt.

En dan denkt ze aan een hobby van vroeger en gaat ze nog eens bloemschikken, euh … ‘boomschikken’ … Of hoe men zich in Corona-tijden creatief kan bezighouden …

Ze zijn ‘al goe bezig’

Wat doe je in tijden van Corona? Als alle afspraken en geplande evenementen wegvallen? Je afzonderen en genieten van de natuur…

In de poel was er van afzonderingsmaatregelen geen sprake. Er was daar een bruisend feestje aan de gang. Verschillende koppeltjes die van elkaar niet konden afblijven, jonge gasten die op zoek waren naar een meisje, haar besprongen maar zich dan toch bedachten en het bij een ander probeerden. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Een echte orgie was dat daar! Sommige jongens probeerden zelfs anderen die een meisje hadden, eraf te trekken om er zelf op te kruipen! Ik moest denken aan een gezegde van de zonen en hun vrienden: “Het is niet omdat er een keeper in de goal staat, dat ge niet kunt scoren.” Ge moet dat echt eens doen: aan het water gaan zitten en padden ‘die bezig zijn’ begluren.

Wat kunt ge nog doen in tijden dat ge sociale contacten moet mijden? Gaan wandelen in de natuur. We deden onze botten aan, de hond aan de leiband en stapten via trage wegen in ons dorp naar de weide van de Kerkfabriek waar vorig najaar nieuwe bomen werden aangeplant. Het werd een avontuurlijke wandeling ook al zijn we maar één keer onder de prikkeldraad moeten kruipen.

Hier draaiden wij om, ’t leek ons iets te vochtig aan de tegenliggers te zien…
Klein Hoefblad gevonden onderweg

Ook mijn duifje heeft precies de lente in haar bloed. Ze gaat steeds in het kippenhok op het nest zitten kirren. Maar een eitje komt er niet. Ze is ondertussen heel tam geworden. Ik kan haar bijna aaien…

Ook dit diertje heeft de hete zomer van vorig jaar overleefd. Ik ben zo content! Volgens waarnemingen.be is het met 99% zekerheid kamsalamander.

Twee borsten

Deze namiddag moest ik naar het jaarlijks medisch onderzoek bij de arbeidsgeneesheer. Een nogal nutteloos tijdverdrijf vind ik zelf, maar ja…

De arts maakte me opmerkzaam op een bijzondere verjaardag. Ik ben al vijf jaar mijn twee vriendinnen kwijt.

Niet dat ik daar rouwig om ben hoor! Die twee vriendinnen hebben me ‘van ze leven genoeg gekoeioneerd’.

Ik was nog maar 23 toen die ene ineens een kanjer van een gezwel kreeg waarvoor ik onder het mes moest. Gelukkig was het goedaardig maar vanaf dan moest ik elk half jaar naar de mammografie. Gruwelijk! Zorgelijk kijkende dokters. Verschillende radiologen die elkaar tegenspraken maar me op het hart drukten zeker snel terug te komen. Want “gevaarlijke borsten, mevrouw!” Een gynaecologe die met de handen in het haar zat maar me terwijl beschuldigde van cancerofobie.

Ik deed mijn beklag bij de huisarts en toen is die brave man in actie geschoten. “Vanaf nu regel ik alles voor die twee vriendinnen van u want ze zijn inderdaad gevaarlijk maar we gaan ons niet laten opjagen.” Dat stelde me gerust. “Gevaarlijk of niet, dokter, ze hebben me toch nog nooit gebeten hoor.” “Nu ken ik u weer zeh!” lachte de man.

Vanaf dan geen mammo’s meer voor mij! Maar wel elk half jaar een MRI (magnetische resonantie). Daarop was het beeld veel duidelijker. Men kon zien dat die twee vriendinnen inderdaad geen ‘simpele trienen’ waren maar alles bleef wel goedaardig. Ik moest al maar jaarlijks meer gaan. Ze hielden zich zo rustig dat ik op het einde maar om de twee jaar moest.

En dan, als ik het helemaal niet meer verwachtte, had de ene vriendin ineens 3 ‘carcinoma in situ’. Er waren dus cellen met kwaadaardige kenmerken maar ze hadden het omliggende weefsel nog niet geïnfiltreerd en waren nog niet uitgezaaid. Maar het verdict van de chirurg was hard: ze moesten eraf, alletwee de vriendinnen! Want de andere ging dit ook krijgen.

Er was wel geen haast bij, het duurt wel even eer die cellen uit hun kapsel groeien. En nabehandeling ging ook niet nodig zijn omdat we er op tijd bij waren. Ik mocht enkele maanden wennen aan het idee en nadenken wat ik in de plaats van die vriendinnen wilde.

Ik kon direct een reconstructie laten doen in dezelfde operatie. Dus ik zou niet wakker worden zonder vriendinnen. In het UZ in Brussel kreeg ik een dubbele mastectomie met reconstructie door middel van diepflap. De operatie door professor Hamdi en zijn team duurde acht uren. De twee zieke vriendinnen werden verwijderd en van buikvet en -weefsel werden er twee nieuwe gemaakt. Een super techniek vind ik. Buiten wat littekens onder een bikini ziet ge daar bijna niets meer van. En er zitten geen lichaamsvreemde protheses in mijn lijf.

Het herstel was wel enorm zwaar. Ik bleef een week in het ziekenhuis. En dat was afzien. Vooral die buik waar een heel stuk uit was, dat was pijnlijk. Maar de verpleegkundigen en het medisch team, die waren fantastisch. Ik mocht daar wenen maar we hebben ook enorm gelachen met al die miserie. Ik mocht ook enkele maanden niet heffen of tillen en na een half jaar was er nog een kleine vervolgoperatie.

Onze huisdokter, die is nu met pensioen. Maar voor hij ging, heeft hij me wel nog eens op controle gestuurd. Ik liet een echografie doen en daarop kon de radioloog zien dat deze vriendinnen heel braaf en rustig zijn. En ikke content!

Voor alle duidelijkheid: dit ben ik niet 😉

Thee – ode aan een beste vriendin

Soms kan het leven hard en moeilijk zijn.

En dan heeft een mens thee nodig. En een vriendin … zoals mijn buurvrouw. We horen of zien elkaar heel regelmatig. Ze kent me heel goed en als ik niet zo happy in mijn vel zit, heeft ze het direct door.

Dan moet ik bij haar … op de thee. En moet ik het hele verhaal vertellen. Ze haalt me de pieren uit mijn neus en geeft troost en goede raad. Dat doet deugd, dat is veel beter dan een sessie bij een psycholoog. (Daar krijg je ook geen thee 😉 )

De thee heeft ze speciaal voor mij jaren geleden meegebracht van een weekendje Nederland. Ze weet dat ik het aller aller liefst Earl Grey drink. Ze vond voor mij BIO Earl Grey! Ge kunt u dus wel voorstellen dat ik haar een fantastische vriendin vind hè?

Elke keer ze op weekend gaat, brengt ze enkele zakjes mee. Maar nu was alles op.

In Mechelen vorige week zocht en vond ik enkele theewinkeltjes maar niet de thee die ik wilde. We stonden te twijfelen waar we dan maar iets gingen gaan drinken tot ineens mijn oog ergens op viel. Over de brug, achter de Ijzerenleen zag ik ineens het logo van die thee bovenaan op een gevel. Ik sprong een gat in de lucht, trok de lieve wederhelft aan zijn arm en wees naar het pand. De man in de camionette van HelloFresh, die net passeerde, lachte zich een kriek. Oeps!

Ze hadden zelfs twee soorten BIO Earl Grey. En honderden andere soorten. Ik heb me daar direct een spaarkaart laten aanmaken.

Thee en een allerbeste vriendin, meer heeft een mens toch niet nodig hè?

Eco Valentijn

Eco Valentijn

Eigenlijk zijn wij niet zo ‘Valentijn-achtig’. Te melig en te commercieel enzo…

Maar zaterdag was de lieve wederhelft in een romantische bui. Hij wilde met mij ergens naartoe en ik mocht niet weten waar. Spannend! Hij troonde me mee naar Mechelen.

Ik kon me ‘begot’ niet voorstellen waar hij naartoe wilde. “Ge moet niet raden”, zei hij “want ge kent het toch niet, maar ge gaat het heel tof vinden.” Plezant hè!

En toen stonden we ineens voor een winkeltje …

“Gij zou toch al heel lang graag ‘Veja’s‘ hebben? Wel, hier hebben ze er, en nog vanalles anders ook.”

Heb ik mijn hartje daar opgehaald jong! Van schoenen tot jeansbroeken, tot tandenborstels, tot zeep, tot juwelen, tot sokken, tot toffe bloesjes en mannenhemden tot wasmiddel, … Ik kan nog wel even doorgaan. Maar! Allemaal duurzaam gemaakt met respect voor de aarde en de mensen. Dit voelde zo goed.

De naam van het winkeltje: … (tromgeroffel) … SUPERGOODS! eco +fair fashion.

Diene in Mechelen ligt in de Onze-Lieve-Vrouwestraat 116 maar je hebt er ook ene in Antwerpen en in Gent. Of in de webshop Supergoods.be kan je ook terecht.

Twee vriendelijke dames hielpen me met passen en stopten een boekje in mijn handen toen ik vertelde dat ik een groenblogger ben. “Over onze filosofie enzo” Super interessant! ‘k Ga het allemaal nog wat verder uitpluizen. Want dat er veel aan de hand is in onze mode-industrie, dat wist ik al langer. Maar blijkbaar zijn er heel wat positieve alternatieven in verschillende stijlen én prijscategorieën. Klinkt goed hé? Ik hou jullie op de hoogte!