De serre

Buurman riep over de afsluiting of de Sint of de paashaas geweest was.

Nee jong, hard voor gewerkt en gespaard. Ik droomde al lang van een serre, zo één in smeedijzer zoals hier. In mijn dromen stond daar ook een tafeltje en stoeltjes in en een boekenkast met allemaal tuinboeken. Tussen de tomaten en de tuinboeken zou ik daar dan met tuinvrienden thee drinken. Zie je ons al zitten? 😉

Maar omdat ik het sparen beu was en bijlange nog niet het bedrag bereikt had dat ik voor zo’n serre nodig had, vond ik een alternatief. Via Velt natuurlijk, ha ja. Want een serre uit een ordinair tuincentrum, dat wilde ik niet. In het velttijdschrift ‘Seizoenen’ staat regelmatig een advertentie van Hobbyserres Stappaerts. Zij zijn begonnen met serrebouw door professionele serres die niet meer gebruikt worden, af te breken en met die hoogwaardige materialen hobbyserres te bouwen. Dat vind ik een prachtig initiatief! Door recyclage zelfs betere kwaliteit verkrijgen, is dat niet fantastisch?

We brachten dus een bezoekje aan hen in Tielen. We kwamen terecht aan een gewoon huis in een gewone woonwijk. Vanachter ‘op den hof’ stonden de toonserres en in een schuurtje was hun bureau. Zo sympathiek! Leo en Kim gaven ons een zeer degelijke uitleg.

Ondertussen bouwen ze ook serres met nieuwe materialen. Daar ze in tweedehands alleen zo van die lelijke aluminium hebben en ik dat echt niet graag zie, gingen we toch daar voor. We kozen een mooie zwarte van 4,50 op 3 meter.

Je kan kiezen of je ze zelf plaatst of laat plaatsen. Met geen ‘handige harry’s’ in huis, kozen we voor het laatste. Op een halve dag was het geklonken.

En toen kon ik de ‘grondwerken’ doen : gras afplaggen en grond luchtig maken. Buiten regende het en was er een gure wind maar ik kon toch ‘buiten spelen’. Daarna een weggetje gemaakt met oude dakpannen en gehakseld hout. Onze knotwilgen kwamen hiervoor weer eens van pas : takken die te laag groeien, snoeide ik weg en duwde ik door de hakselaar.

De tomatenplanten die ik gezaaid had en die in onze living al danig in de weg stonden, konden er eindelijk in. Tussen de planten nog enkele dakpannen op de grond gelegd. Want ik wil niet op mijn grond stappen. Zo moet ik net als in de moestuin nooit spitten. Luie tuinier die ik ben. Ik heb in ieder geval het gevoel dat ik me hier nog enorm ga amuseren.

Tarra, de verpakkingsvrije winkel.

Een schattig winkeltje waar de tijd schijnbaar is blijven stilstaan… Schijnbaar, want hoera, dit is heel hip!

In dit gezellige winkeltje op de Provincialebaan in Buggenhout spring ik regelmatig eens binnen. En steeds word ik even enthousiast onthaald door Nora, de charmante uitbaatster. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik er passeerde samen met een vriendin en we nieuwsgierig naar het concept, een beetje onwennig binnenstapten. We hadden geen potjes of zakjes bij en konden dus niks kopen. Maar Nora was zo vriendelijk en kon het zo goed uitleggen. En dat we niks kochten, dat deerde haar niet.

Dus keerde ik terug. Al verschillende keren…

Verpakkingsvrij winkelen, het geeft mij in deze tijden waarin supermarkten ons enorm veel plastiek in de strot duwen, een gevoel van ‘oef’. Komkommercondomen en kokosnoten ontdaan van hun schil en een nieuwe schil van plastiek er rond gedaan, ik word daar kwaad van. Ik zie daar echt het nut niet van in. Dan doen zo’n winkeltjes zoals Tarra deugd!

Verpakkingsvrij winkelen vraagt gewoon maar een klein beetje voorbereiding : een toffe zak en wat potjes of flesjes uitzoeken en meenemen.

In de winkel zet Nora je ‘tarra’ dan op de weegschaal en daarna kan het feest beginnen : potjes vullen. Niet alleen het vullen, is een feest. Ik ontmoet hier ook steeds toffe, gelijkgezinde mensen. Tussen de bloem en de tandpasta voerde ik hier regelmatig interessante gesprekken met wildvreemden. Plezant jong! In dit winkeltje koop je vanalles voor je huishouden en een portie goesting en levensenergie krijg je er gratis bovenop!

Ik ga hier even proberen op te sommen wat je allemaal vindt bij Tarra. Eigenlijk een onbegonnen zaak want elke week breidt het aanbod uit.

Qua voeding vind je hier alle basisproducten : verschillende soorten bloem, suikers, zout, pasta’s, honing, siropen, assortiment Callebaut in bulk (hagelslag, chocomelk, breekchocolade), olies, azijnen, … Maar ook heel wat mogelijkheden om de perfecte ontbijtgranen te vinden of zelf samen te stellen met noten, gedroogde of gevriesdroogde vruchten, zaden … Jouw supermix maken is heel fijn en ook tof als cadeautje.

Van Ortiga vind je hier ook vanalles : lekkere tisanes, huisparfum, geurenmengelingen (bloemblaadjes met etherische olie)

Ook een vegan aanbod : 4 smaken Seitan van Le Seitanist in leeggoedpotten, maar ook droge sojabrokken in bulk (hier kan je zelf groentenburgers of balletjes mee maken) Vegan vervanger van melkchocolade (breekchocolade, met kokosbloesemsuiker) Er waren ook vegan paaseitjes.

biobier van Warmenbol

Ook in de bodycare heel wat te bieden : solide of vloeibare démaquillage, wasbare wattenschijfjes, maandverbanden, bamboo tandenborstels (zalig gevoel in je mond ipv die plastieken vind ik), 3 soorten lekkere en niet ongezonde tandpasta, ik ben fan van het tandpastapoeder. Ook sheabutter (= bodybutter voor iedereen en haarmasker voor krullen)

Meer dan 15 verschillende soorten shampoo zonder sodium laureth sulfaat, parabenen, … Ik leerde hier de shampoobar kennen : shampoo in blokvorm. Dit is helemaal hip en je hebt niks plastiekafval. Ook conditioners hebben ze hier in blokvorm of op tap. Zelfs safety razors, allemaal vegan, geen dierenhaar en handvaten van dierlijk materiaal.

Voor het huis vind je huishoudmiddelen op tap. Ik koop geen wasmiddel meer waar ze op sommige tv-zenders reclame voor geven. Hier alleen (h)eerlijke producten. Ook natriumbicarbonaat (je weet wel, de baking soda die je voor zoveel meer dan alleen gebak kan gebruiken), schuursponzen van koper of kokos, houten afwasborstels, …

Dit allemaal en nog veel en veel meer. Als je de kans krijgt, moet je er echt eens binnenspringen. Wat vind jij van zo’n bio, lokale en zonder afval winkeltjes? Zouden er voor jou zo nog meer mogen komen?

VIP

VIP is de afkorting van … Very Important Pisbloem!

Vorige week maakte ik paardenbloemsiroop van de bloemetjes in ons kruidenrijk gazon. We hebben voor de moment geen hond die pipi doet in het gras, we spuiten NOOIT met pesticiden of gebruiken NOOIT kunstmest. Veilig om hier te plukken dus.

Nog een voordeel van paardenbloemen in je ‘pelouse’ : je hebt ‘meer dan sprietjes’ in je grasveld. De blaadjes kunnen beter tegen droge, hete zomers. Ze beschermen de sprietjes door ze wat schaduw te geven. En je hebt langer een groen grasveld in onze veranderende klimaatomstandigheden.

Ik plukte 250 bloemhoofdjes, waste ze en bracht ze aan de kook met een liter water. Direct het vuur afgezet en een nacht laten trekken in het afkoelende water. De volgende morgen 500 g bio-rietsuiker toegevoegd en even laten doorkoken. Flessen in de oven tot 120°C laten opwarmen zodat ze steriel waren. De hete vloeistof in de hete flessen gegoten en schroefdeksel erop. Na een tijdje hoor je aan een plop dat ze vacuüm getrokken zijn. Dan weet je dat je de fles ongeopend een jaar kan bewaren. Al zal dat hier niet lukken. Dochterlief was al lang aan ’t ‘zagen’ wanneer ik nog eens ‘siroopjes’ ging maken. Een scheutje in een glas spuitwater en we hebben gezonde limonade.

Paardenbloemen hebben een ontgiftende en zuiverende werking. En nog zoveel andere gezondheidsbevorderende eigenschappen. Het is dus goed gezien van ‘Moeder Natuur’ om na een luie winter met zware maaltijden ons gazon vol met die vrolijke, gele bloemetjes te zetten. Wij drinken paardenbloemlimonade : “Schol! Op de lente!”

Dichtersnarcis

De Narcissus poeticus, prachtig vind ik hem! Met zijn kleine zachtgele trompetje met rood randje. Hij staat nu in bloem, één van de laatst bloeiende narcissen. Het waren de eerste biobloembollen die ik kocht drie jaar geleden. En ik kan me niet voorstellen dat ik er zo veel in de grond stopte. Zoals beloofd, verwildert hij dus echt!

De dichtersnarcis, gedichten schrijven, doen we hier niet. De dochter beoefent wel een andere kunstvorm : dansen. Dit weekend druk aan het oefenen voor de danswedstrijd van gisterenavond. Alleen kon broer het zich weer niet laten. Zusje plagen, is liefde vragen …

Andere biobloembollen die nu nog steeds staan te schitteren : Narcissus jonquilla ‘Sundisc’

Love hurts…

Gisteren had ik een date … een blind date dan nog wel. En nee, het was niet de date die pijn deed. Het was zalig!

Met kriebels in de buik trok ik met de trein richting Gent voor een blogdate. Organisator was Eilish, een meisje van bijna 50 zoals ik. Ik volg haar blog al lang, vind haar grandioos en moet dikwijls schaterlachen met wat ze schrijft. Maar ze heeft ook al heel wat meegemaakt en ik bewonder haar om hoe ze daarmee omgaat.

Op onze date waren we met zes bloggende dames die elkaar alleen nog maar online ontmoet hadden. Maar ook in levende lijve klikte het enorm. We lunchten in Le Pain Quotidien op de Korenmarkt, zijn daar rijkelijk lang blijven babbelen en dronken ’t één achter ’t ander. Het deed deugd, ik voelde me zo goed. Eilish, Anna, Matroos, Els en Heidi zijn nu mijn blogvriendinnen.

Vandaag doet het pijn. Ben deze morgen naar mijn ouders geweest om wat klusjes voor mijn vader te doen. Vol goede wil en heel naïef. Kieken dat ik ben! Ik werd direct uit mijn zevende hemel gehaald door weeral harde woorden en terug op de plaats gezet waar ik als kind altijd moest zitten, die van Assepoester. Nog steeds kan het me zo raken, nog steeds voel ik dat verdriet. Ik voel me als een koorddanser nu. Hij mag mijn zelfrespect niet meer afpakken! Ik heb zo hard gewerkt om dat te vinden! Maar hij is wel mijn vader en het leven is voor hem niet lief nu.

De klusjes heb ik heel braaf gedaan en vandaag sta ik mezelf toe om verdrietig te zijn. Blij dat ik het hier eens kwijt kan, wetende dat hij toch niet meeleest want hij vindt dit allemaal zever.

Maar vanaf morgen ga ik terug genieten! Van de natuur, mijn tuin en alle mensen die ik zo graag zie …

De Hessenhof

Een plantenkwekerij die vaste planten met biolabel kweekt, hoe prachtig klinkt dat! Die wil ik toevoegen aan mijn lijstje ‘Duurzame shops’ (in rechterbalk van deze blog)

De tip kreeg ik van een blog- en veltvriend en ging eens snuisteren op de website van deze kwekerij. Wauw! 3000 soorten planten, biologisch opgekweekt met compost en compostthee. En dat aanbod jong! Soorten waar ik zelfs nog nooit van gehoord had.

Je kan geen planten bestellen of laten opsturen want eigenlijk is de kwekerij kleinschalig. Maar je kan wel een wenslijst samenstellen en die meenemen. Hoe tof was dat! Enkele avonden met de tablet en een theetje in de zetel, wegdromen bij de prachtige foto’s van die planten en genieten. Bij elke plant die je op de lijst zet, verschijnt de plaats waar op de kwekerij je die kan zoeken.

Vorige week hadden we vakantie en kon ik de lieve wederhelft en dochter overtuigen om een dagje Nederland te doen. Ik moest wel beloven om ook wat te shoppen en eens lekker te gaan eten. Goed compromis toch hè?

Het was gezellig druk op de Hessenhof. Geen karretjes te vinden en iedereen druk bezig. Toen ik een medewerker aanklampte en vertelde dat het de eerste keer was dat we daar kwamen, werden we heel vriendelijk verder geholpen. Ik kreeg prompt een plantenlijst (allee, dik boek) met plattegrond van de kwekerij in de handen geduwd. En de plaats aangewezen waar normaal de karretjes stonden waar we dan even konden wachten tot er één teruggebracht werd.

En dan kon de ontdekkingstocht beginnen. Mannekes, zo tof! Tussen de verschillende ‘verkoopvakken’ vind je ook stukjes toontuin. En de moederbedden, daar mag je ook tussen lopen. Alles omringd door beukenhagen, bloesems aan de bomen, een toompje sierkipjes, twee honden die direct het hart van de dochter gestolen hadden, … ik voelde mij daar als een kind in een snoepwinkel.

‘k Heb mij eens goed laten gaan. Twee dingen op mijn lijstje waren niet voorradig maar er was zo veel wat ik in de plaats daarvan kon nemen. Om mezelf te troosten, heb ik dat dan maar gedaan 😜

Enig minpuntje : het was heel koud. Maar gelukkig was daar de gezellige schuur. Voor een belachelijk laag prijsje mag je daar jezelf bedienen met bio koffie, thee of fruitsap. De centjes leg je gewoon in een schaaltje. Er liggen overal tuinboeken en gerenommeerde tuintijdschriften. En gelijkgezinden vinden daar elkaar. Zalig!

Nog eens teruggaan, dat zie ik wel zitten. Maar de lieve wederhelft heeft het nu wel gezien 😉 en met mijn ‘autosnelwegfobie’ geraak ik daar niet alleen. Dus ben je ooit eens van plan om daar naartoe te gaan en je zoekt ‘compagnie’, dan offer ik me graag op om je te vergezellen…

De charme van biobloembollen

Zondag mochten een veltvriendin en ik rondleidingen geven op Comité Jean Pain tussen de biobloembollen van Velt. We konden Het Verhaal vertellen en de mensen werden er zo enthousiast van. Daar kan ik enorm van genieten.

De zon was van de partij, vogeltjes zongen hun hoogste lied, het was volop lente …

Ook in onze voortuin komen mijn lievelingstulpjes in bloem : Tulipa Lilac Wonder.

Het loof van Nepeta ‘Veluw’s Blauwtje’ achter de tulpjes, belooft ook veel goeds…

Vroeger konden tulpen (die lompe, plastiekachtige soorten) me echt niet bekoren. Maar nu ik die kleintjes ontdekt heb, … Een verslaving aan biobloembollen dreigt zich hier te ontwikkelen! 😉

Tussen 15 mei en 15 juni 2019 zal je biobloembollen kunnen bestellen via Velt. Een catalogus zal bij ons volgende ledentijdschrift ‘Seizoenen ‘ zitten. Ben je nog geen lid van Velt? Bij mij kan je het steeds worden, we zijn terug met ons wedstrijdje begonnen. Geniet nog van de lente!!!