Ladies night

Samen lachen en giechelen en honderduit babbelen, het deed deugd! Op haar kousenvoeten via een berichtje had Stien gevraagd of ik goesting had om mee te doen. Natuurlijk! Dat wilde ik niet missen. Allemaal samen de pashokjes in duiken, nieuwe outfits showen, elkaar stijladvies geven, ik vind dat plezant.

Place to be, vorige vrijdagavond, was de nieuwe kledingwinkel ‘Green Dresscode‘ van Jessy in Londerzeel. Niet zomaar een winkel, nee ze verkoopt alleen duurzame én fairtrade merken. Voorlopig alleen nog nieuwe kleding, handtassen en schoenen van plantaardig leder. Maar ze denkt er zelfs aan een tweedehands afdeling toe te voegen.

Jessy was de perfecte gastvrouw. We kregen prompt een glaasje bubbels (of iets anders) in onze handen gedrukt. Een chipke en ander lekkers daarbij en de toon was gezet.

Jessy vertelde zeer vlot en enthousiast haar verhaal. Eigenlijk was deze winkel haar ‘midlife crisis’ grapte ze. Ze had altijd een bureaujob bij Pfizer gedaan maar ze wilde meer uit het leven halen. Ze wist al een hele tijd dat de productie van onze kleding een zeer vervuilend proces is. En dat er tot op vandaag nog steeds zeer veel arbeiders in de kledingindustrie uitgebuit worden. Daar kan ze niet tegen dus kocht ze alleen nog de merken waarvan ze zeker wist dat die te vertrouwen zijn. Maar omdat ze die merken in onze buurt niet vond, kocht ze online. Wat dan eigenlijk ook niet zo ecologisch is. Want wat niet past, moet je terugsturen.

Om een lang verhaal kort te maken: als ze in de buurt zo’n winkel wilde, moest ze er maar zelf voor zorgen dat die er kwam. En zo werd ‘Green Dresscode’ van heldin Jessy een feit.

Op ‘Good on You‘ kan je trouwens checken hoe betrouwbaar jouw kledingmerk is. En in ons boek ‘Onze Aarde Vieren’ vind je ook informatie over de kledingindustrie.

Duurzame kleding heeft wel nog steeds het stigma oubollig en niet modieus te zijn. Om dat te testen had ik onze puberdochter meegenomen. Zij is dit schooljaar met een modeopleiding begonnen. Zeer hip, op de hoogte van de laatste trends en zeer kritisch wat kledingoutfits betreft. Oh man! Ik moet dikwijls wat horen van dat kind! Ze draaide met haar ogen zoals alleen een bijna 15-jarige puber dat kan toen ik vroeg of ze meewilde. “Een winkel met duurzame kleding, moeke toch! ’t Zal weer wat zijn!” Maar haar nieuwsgierigheid overwon het en cool slenterend, zeker geen interesse tonend, kreeg ik ze mee. Heb ik daar plezier gehad toen ik haar helemaal zag ontdooien en gretig tussen de rekken graaien. Ons schatteke kon haar enthousiasme niet verbergen. De stelling ‘duurzame kleding is oubollig’ klopt dus niet!

In het voorjaar wil ik ook zo’n ladies night organiseren bij Jessy. En zou je dat graag voor jouw vriendinnen ook eens doen? Het kan nog steeds en is echt een aanrader. Je moet eens gaan snuisteren in haar winkel. Woon je te ver van Londerzeel? Ze heeft ook een webwinkel. Hoe duurzaam en fair is jouw kledingkast eigenlijk?

De ecologische zwemvijver (1)

Naast dat ene, zijn we hier nog met een ander project bezig. Den hof is hier momenteel een bouwwerf en ligt helemaal overhoop. De lieve wederhelft kan het bijna niet meer zien, al die rommel. Maar het resultaat zal zalig zijn. Volgende zomer geven we hier de ene poolparty na de andere! 😉

Ik droomde er allang van maar het duurde wel eventjes voor we daar tijd voor hadden (en terwijl wrijf ik met mijn duim en wijsvinger over elkaar). Op hete zomerdagen zwemmen in de tuin, in natuurlijk levend water, ik zag dat helemaal zitten.

Wat ons helemaal over de streep trok om dit project op te starten, waren de problemen met onze poel. Waar vroeger het weiland achter onze tuin een charmante bloemenweide was, is dat de laatste jaren een grasland geworden dat over bemest wordt. In april, juni en augustus komt de ‘beerkar’ tonnen stalmest lozen. Als ik ’s morgens van mijn werk naar huis gefietst kom, ruik ik al waar ik moet zijn als ik onze straat in kom. Door al die mest is de waterkwaliteit van onze poel natuurlijk sterk achteruit gegaan. Twaalf jaar geleden hadden we hier bruine en groene kikkers, padden, verschillende soorten salamanders, prachtige libellen in alle kleuren, …

Nu hebben we alleen nog padden en af en toe een salamander. Libellen zien we hier niet meer, ook al wordt gezegd dat het een goed libellenjaar was. Het water heeft een bruine schijn en draadalgen tieren weelderig. Ook brandnetels staan te dringen aan de perceelsgrens. Ik heb nog geen bodem- of waterstaal genomen maar het is zo wel duidelijk dat hier veel te veel stikstof aanwezig is.

Maar veel kunnen we daar niet aan doen. Ons huidig, niet zo gezond landbouwsysteem is zeer machtig. Wie ons wilde helpen, stootte op allerlei uitzonderingsregeltjes in de wetgeving waardoor het nog steeds toegelaten is onze natuur te verstikken. Voorlopig blijft de weide achter ons een ‘kakweide’ en het waterleven in onze poel zal langzaam allemaal verdwijnen.

Daarom sloegen we twee vliegen in één klap.

Wat hier niet zo moeilijk is, want met al die kak, veel vliegen 😉 : Een zwemvijver waardoor wij kunnen zwemmen in de tuin én gezond water hebben voor al die diertjes.

Op de website van Velt vond ik een firma die ecologische zwemvijvers aanlegt, Ecoworks uit Vilvoorde. Hoe die mensen meedenken, da’s echt tof. Ik vertelde Geoffrey die de tuin kwam bekijken over mijn bezorgdheid over onze poel. Hij maakte me erop attent dat een zwemvijver geen oplossing zou zijn. Amfibieën en libellen zouden wel kunnen komen drinken. Maar om zich te kunnen voortplanten, is het water in een zwemvijver teveel in beweging. Het wordt vier keer per dag door pompen door een plantenfilter gestuwd.

Geoffrey zag mijn teleurstelling en kwam prompt met een oplossing. We zouden naast de zwemzone en de filter ook nog een amfibieënpoel kunnen maken. Een stukje dat niet zo diep is en waar het water min of meer stilstaat. Top idee!

Deze maand begonnen Olivier en Michael met de graafwerken en maakten ze de kuip. Steven kwam opmeten en nu wordt er een folie in EPDM Greenyard op maat gemaakt. Zo ver zijn we al. Ik ben benieuwd naar het vervolg…

Onze Aarde vieren

Zo blij met de aandacht die we kregen van Steven Vromman, de lowimpactman uit Gent!
Momenteel is het hier een rollercoaster. De ene deadline na de andere buitelt hier binnen en mijn virtueel erf én ander erf wordt verwaarloosd. Ik maak het ‘daarachter’ allemaal goed. Beloofd!

Ik heb het hier al vaker gezegd, we hebben nood aan inspirerende verhalen in deze tijd vol verandering. Met veel plezier vraag ik even aandacht voor een prachtig boek dat binnenkort uitkomt. Een boek dat heel erg inzet op het herstellen van de connectie. Connectie tussen hoofd en hart, tussen mens en natuur, tussen mens en mens.

Onze Aarde Vieren is een eerbetoon aan het leven op onze planeet aan de hand van vier hoofdstukken. Het woord vieren bevat zowel de verwijzing naar ‘eren’ als naar de ‘vier’ hoofdstukken. Er bestaan 4 natuurelementen die de basis vormen van het bestaan. Elk hoofdstuk is opgedragen aan een van de vier elementen.

Het boek is geschreven door Karen Vande Wiele (herboriste van Ortiga) en Hilde Cassimons, blogger van GroenGenot.

De auteurs willen in hoofdzaak een positieve boodschap brengen over het klimaat. Ze maken het hoofdstuk met de problematiek luchtiger door…

View original post 136 woorden meer

Onze Aarde Vieren – Enthousiasme in tijden van klimaatverandering

Eind 2019 deed ik samen met een collega mee met de Klimaatgesprekken van de gemeente waar ik werk. Ik weet dat onze planeet er erg aan toe is, maar besef dat we ons leven toch nog kunnen redden. Wetenschappers vertellen ons hoe we dat kunnen doen.  Ze brengen het alleen wat ‘moeilijk’ over en dat schrikt ons, gewone mensen, af.

De collega werd wanhopig omdat het gemeentebestuur de ernst van de situatie niet inzag en geen echte acties wilde ondernemen. Via mail vroeg hij me om eens goed na te denken. Hij vond dat ik een boek moest schrijven. Geen moeilijk boek, iets verstaanbaar, hoopvol waardoor mensen ‘goesting’ krijgen om de klimaatproblematiek van onze planeet aan te pakken.

Eerst moest ik heel hard lachen. Dat kon ik toch helemaal niet?!

Maar het liet me niet meer los. De collega had zijn zaadje geplant maar meer input van hem, kwam er niet meer. Zo’n project wilde ik echter niet alleen doen en dus vertelde ik mijn droom aan Karen,  onze voorzitter van Velt Neer Brabant. Zij zag mijn ogen blinken, ging helemaal mee in mijn verhaal en werd even enthousiast. We werden een schrijversduo.

En toen brak er een wereldwijde pandemie uit. Het werd zeer druk op mijn werk in de zorg en de eerste maanden overheerste Covid ons een beetje. Maar we bleven lezen en opzoekingen doen over de problematiek van onze planeet.

We ontdekten dat al vele mensen de weg naar de ‘oplossingen’ ingeslagen zijn. Er begint vanalles te groeien waardoor het voor Moeder Aarde goed gaat uitdraaien. Het is alleen nog een beetje te stil rondom deze projecten. Er worden geen megagrote reclamecampagnes voor gedaan. Want er kan niemand specifiek rijk van worden. Nochtans gaan we er allemaal rijker van worden.  En daarom willen wij het graag met iedereen delen!!!

We deden de interviews met deze mensen via videocall. Want omwille van de lockdown mochten we niemand fysiek ontmoeten. Eigenlijk waren deze gesprekken als een  medicijn voor ons. Ook al werden we als sociale mens beknot, wij haalden enorm veel energie uit de online ontmoetingen die we hadden. En we schreven en schreven … en belden met elkaar … soms tot wanhoop van onze huisgenoten. ‘Zijn jullie woorden nu nog niet op?!’ vroegen die soms.

En nu is ons kindje af! Het werd zeer snel opgepikt door uitgeverij Stichting Kunstboek. Zij waren benieuwd over hoe wij onze Aarde willen vieren en ze waren gecharmeerd door ons hoopvolle verhaal. We voelden tijdens onze gesprekken met de uitgever heel  snel aan dat we op dezelfde golflengte zaten.

Kom je graag meer te weten over Nuova, onze Moeder Aarde?  Het boek ‘Onze Aarde Vieren – Enthousiasme in tijden van klimaatverandering’ (ISBN 978-90-5856-674-4) is verkrijgbaar in de boekhandel vanaf eind oktober voor 24,95€.

Vanaf 30.8.2021 tot 10.10.2021 te koop als pre-sale pakket via http://www.ortiga.be. Je krijgt dan voor 24.95€ een gesigneerd exemplaar door ons beiden  en een limited edition ‘Onze Aarde Vieren’ tisane gratis thuis bezorgd uiterlijk 1 week voor de officiële release datum.

ISBN 978-90-5856-674-4

Mooie plantencombinaties eind juli

LievesGarden begon er ooit mee en ik deed haar al een paar keren na. Zie bij categorieën aan de rechterkant van je scherm onder ‘Mooie plantencombinaties’. Eigenlijk zou ik er in het voorjaar eens moeten aan denken want dan zijn er hier ook toffe.

Gele en blauwachtige kleuren staan in de kleurencirkel tegenover elkaar. Als je die combineert, versterken ze beiden. Hier staat het gele Sint-Janskruid bij het blauwe Slangenkruid. In het midden ruig klokje (Campanula trachelium). De lila knopjes ertussen is Knautia arvensis. De lila metershoge pluimen zijn Veronicastrum virginicum ‘Lavendelturm’
De hevig roze prikneus (Lychnis coronaria) met warm gele Hemerocallis ‘Aten’ in knop en een gele Alant achteraan. Links een witte aangewaaide en niet als onkruid veroordeelde Achillea (duizendblad), achteraan de lila Veronicastrum ‘Lavendelturm’ en vooraan in het midden één bloem van Verbena bonariensis
Gele Kokardebloem (Gaillardia) uit de Malderse zadendoos gecombineerd met Lychnis coronaria. Achteraan gele Alant. Links achteraan oranje Hemerocallis. Daarvoor de zaaddozen van Lupine en Ruig klokje (Campanula trachelium)

Ik vind het plezant om planten te combineren in de tuin en zo ‘wilde boeketten’ te vormen. Ik begrijp eigenlijk niet zo goed de ‘strakke tuin concepten’. Het kan misschien rustgevend en netjes zijn maar mij gaat dat al snel vervelen. Niks te ontdekken daar en om dat netjes te houden, daar ben je toch slaaf van? Hier is in de tuin werken geen slavernij maar elke keer opnieuw een feest.

Fietssnelweg F 27 ‘Leirekensroute’

Eigenlijk moet ik toegeven dat ik het niet zo heel erg gevolgd heb. Want van politieke discussies en welles-nietes spelletjes word ik niet echt gelukkig. Maar in het kader van de recente overstromingen en klimaatrampen, zelfs in België, is dit wel zeer actueel geworden.

Ik heb de toestemming van de voorzitter van onze plaatselijke Natuurpuntafdeling om een stukje van de afdelingsnieuwsbrief te delen.

Volgens de laatste ontwikkelingen is de gemeente afgestapt van het oorspronkelijke plan om de verlenging van het fietspad ten noorden van de Watermolenstraat volledig te laten verlopen langs de oude spoorbedding tot aan het treinstation. Uiteindelijk zien ook zij in dat de impact op de bestaande natuur en bos toch zeer groot zijn. Er werd een bijkomende studie uitgevoerd naar alternatieve tracés die elk een score kregen via een multicriteria-analyse. Na beraadslaging kiezen de gemeente en de provincie nu voor een scenario waarbij deels wordt afgeweken van het historische tracé. Deze zogenaamde variant 7 dwarst de Watermolenstraat en volgt de oude treinbedding tot net voorbij de visput (Kalkput) om dan diagonaal een laaggelegen  weide te kruisen en iets verderop aansluiting te geven op een veldbaantje naar de Drietorenstraat.   

Natuurpunt en de buurtbewoners blijven echter bij hun standpunt dat een functionele fietssnelweg F27 hier niet nodig is en dat variant 2 via de Watermolenstraat en Drietorenstraat te verkiezen is als veilige fietsverbinding langs bestaande wegen. De multicriteria-analyse is een subjectieve beoordeling waarbij sommige criteria als extra  betonnering, zwerfvuil, versnippering en andere negatieve aspecten niet aan bod komen. Het voorkeursscenario van gemeente en provincie loopt nog steeds een tweehonderdvijftig meter op de vroegere spoorbedding met het onvermijdelijke gevolg dat volwassen bomen zullen moeten gekapt worden. Uiteraard zal de natuur en het rustgebied van vele dieren worden verstoord. De weide die diagonaal gekruist wordt, is een overstromingsgevoelig weiland dat elke winter onder water komt te staan! Hier een fietsostrade doortrekken is totaal onverantwoord. Gebruik het voorziene budget o.a. om de bestaande route te verbeteren en om de veiligheid, vooral ter hoogte van de oversteekplaatsen, te versterken. Het geld verkwisten aan de dure aankoop (onteigening) van bos en landbouwgronden om deze te betonneren, te versnipperen, op te hogen,… en het mooie landschap te ontsieren, is niet meer van deze tijd en in tegenspraak met de eigen doelstellingen van de overheid  (betonstop, ontsnippering, ruimte voor water, meer bos,…).
We hopen dat gemeente en provincie zich nog bedenken en kiezen voor de meest logische oplossing, nl. de bestaande route via de Watermolenstraat en de  Drietorenstraat

foto Eric Daelemans – Foto van 4/02/2021 – fietssnelweg F27 gaat door lage, natte weide van linksboven (visput of ‘Kalkput’) naar rechtsonder! 
foto Eric Daelemans – Foto van 4/02/2021 – de 4 meter brede fietssnelweg F27 volgt het water: komende van links en via het veldbaantje naar de Drietorenstraat

Ik ben zeker niet tegen fietssnelwegen, integendeel! We kunnen echt nog wat leren van onze Noorderburen wat fietsinfrastructuur betreft. Maar hier snap ik de gemeente en provincie niet. Vooral omdat er in de Watermolenstraat zelf een mooi breed fietspad is en in de Drietorenstraat nieuwe, brede fietspaden zijn aangelegd. Waarom moet 400 meter daarnaast natuur- en overstromingsgebied opgeofferd worden? Ik vraag me zelfs af of de afstand die de fietsers zouden moeten afleggen langs die fietssnelweg niet hetzelfde is als langs de bestaande wegen. Ik begrijp de buurtbewoners en onze Natuurpuntafdeling. Als dat overstromingsgebied verhard en opgehoogd wordt, waar moet het water dan naartoe? En moesten gemeenten niet gaan ontharden en meer ruimte aan natuur geven ipv verharden?

Hier kan je ook op Ring-tv nog eens zien waarover het gaat.

Wat heb ik gemist waardoor ik de gemeente en provincie niet snap?

Carnavalsmengsel

Eigenlijk leerde ik het dit voorjaar aan de kindjes van We-time niet helemaal juist.

Ik liet hen bloemen zaaien voor de bijen en gebruikte daarvoor een mengsel dat ik nog ergens in mijn zadenbakje gevonden had: een carnavalsmengsel. Dit is een mengsel met uitheemse, vrolijke, kleurrijke bloemen: cosmea, slaapmutsjes, meisjesogen, korenbloemen en klaprozen in verschillende kleuren, …

Ik vertelde hen dat onze bijen, vlinders en andere insecten het stuifmeel en de nectar uit de bloemen nodig hebben als voedsel. Op dat moment waren de rosse metselbijen in het insectenhotel boven ons hoofd druk aan ’t uitvliegen. En op de krokussen zaten teddybeertjes, dikke hommels, te brommen.

Kwistig en zeer ijverig strooiden de kindjes de zaden in het rond. Vorige week kwamen ze nog eens op natuurkamp in de tuin en zagen dat het resultaat van hun werk zeer geslaagd was.

Maar ik leerde het hen niet helemaal juist dus hè.

De bloemen die ze gezaaid hebben, zijn eigenlijk ‘kijkbloemen’. Heel mooi voor ons, mensen, maar onze insecten hebben er niet zoveel aan. Zij eten nectar en stuifmeel. Maar het stuifmeel in die uitheemse bloemen is genetisch helemaal anders dan dat van onze inheemse soorten. Veel van onze insecten herkennen het niet en verhongeren.

Honingbijen en meer algemene hommelsoorten eten de nectar wel. Maar meer kwetsbare soorten komen niet aan hun trekken. Ook voor hun voortplanting hebben ze inheemse waardplanten nodig. Het is zelfs zo dat het zaad van die inheemse planten best niet uit het buitenland komt. Biologen ontdekten dat die een genetisch andere samenstelling kunnen hebben dan diegene die in onze streken voorkomen. Een korenbloem gekweekt in Oosterse landen is hier dus volkomen nutteloos. Daarom is het zo belangrijk om als je echt iets wil betekenen voor onze insecten, je zaden koopt bij onze kwekerijen zoals Ecoflora in Halle in plaats van gewoon in het tuincentrum.

In de tuin is dat nu niet zo heel erg. Die is er ook voor de mens en mag ook gewoon mooi zijn. Daarom liet ik de kinderen het mengsel toch zaaien. Maar ik let er wel op dat ik wilde peen, witte dovenetel, paardenbloemen, hondsdraf, … ook hun plaats gun. Onze akkerranden en openbaar groen daarentegen, daar gebruikt men die uitheemse mengsels beter niet.

Nu ben ik wel zeer nieuwsgierig of jullie dit al wisten.

Katleen de kip

Eigenlijk heet ze voluit Katleen 2.0 want ik had al eens een Katleen toen ik tien jaar oud was.

Een foto van haar vind je hier. Katleen was een klein ‘Engels’ kipje dat ik tam gemaakt had. Ik ging met haar enkele jaren na elkaar naar de kinderjaarmarkt in Opdorp en kreeg steeds de eerste prijs. Op zo’n jaarmarkt werden alle dieren in een hokje gezet maar ik zette mijn kipje er bovenop. Het hokje zelf versierde ik met tekeningen en verhaaltjes en een heuse stamboom van onze kippen. Katleen mocht samen met de buurmeisjes en mij daar naartoe wandelen. We droegen haar in onze armen en dat vond die knuffelkip het allerleukst. Af en toe zetten we haar eens in de ‘graskant’ om haar behoefte te kunnen doen. 🙂

Sinds vorig jaar heb ik terug ‘een Katleen’. Deze keer is het een wit zijdehoentje. De kuikens die ik zelf kweek, zijn nogal handtam. Samen met moeder kip slapen ze in het tuinhuis in een hokje. Elke dag neem ik ze uit dat hokje en zet ze in een rennetje op het gazon. Daardoor zijn ze het gewoon om opgepakt te worden.

Katleen is een speciale. Als kuiken was ze al ‘haantje de voorste’. Ze was de kleinste van den hoop maar ze wist steeds eerst de lekkerste hapjes te bemachtigen. Deze winter verbleven de zijdehoentjes in de serre omwille van de vogelgriep. Als ik daar binnenkwam, kon ze niet rap genoeg bij mij zijn. Regelmatig botste ze gewoon tegen me op! Zo lomp dat dat klein geval was!

Katleen is zeer vrijgevochten. ‘Blijf in uw kot!’, da’s niet aan haar besteed. Onder de poort heeft ze de draad een beetje weggeduwd zodat er een gaatje ontstaan is waar zij alleen door kan. De haan vindt dat niet tof en als hij haar aanstalten ziet maken om erdoor te kruipen, pikt hij in haar staart. Maar dat trekt ze zich lekker niet aan hoor.

Als wij in de tuin komen, zien we haar een spurt trekken om zo snel mogelijk bij ons te zijn. De lieve wederhelft zegt dat ik haar een helmpje en pilootbrilletje moet kopen. Ze gaat echt eens op haar bek gaan, vrezen we.

Als we ’s avonds op het terras zitten, komt ze gezellig erbij. Bedoeling is dat ze naast de hond op de grond blijft. Gelukkig kan ze niet vliegen want ze zou zo graag ook in de zetel zitten. Reikhalzend met een draaiend kopje staat ze steeds te zoeken hoe ze daar toch zou in geraken. Als de hond dan nieuwsgierig wordt en haar besnuffelt, krijgt die een pik in de neus. De erge tik!

Enkele weken geleden heeft ze een vreselijk avontuur beleefd. We waren haar bijna kwijt. Karen, de vriendin waarmee ik ons boek schreef, was hier met haar hond Kiah. Onze hond Swenga en Kiah kunnen heel mooi samen spelen. We laten ze dat dus heel regelmatig doen. Maar Kiah is geen kippen gewoon. En dat wist ons Katleen niet. Ze was dus toch weer terug onder de poort geglipt. Ineens zagen wij Kiah wegspurten en hoorden we vlak daarna een vreselijke schreeuw. We holden naar van waar het geluid kwam, zagen daar een spoor van witte, donzige pluimpjes en Katleen in de bek van Kiah.

Alles gebeurde in een fractie van een seconde. Ik sprong naar de hond, trok Katleen uit haar bek en die hing half verdoofd te hijgen in mijn handen. De helft van haar pluimen weg, bijtwonden op haar rug en buik en een darm die uitpuilde. Die kon ik voorzichtig terugduwen en toen kwam ze bij. Coleirig dat ze was! Ze begon terug te schreeuwen, precies of ik kon er aan doen dat dit haar overkomen was. Het kieken!

Zo kon ze echt niet meer terug in het kippenhok. De wonden, daar zouden vliegen naartoe komen en ze zouden infecteren.

Karen, die was ondertussen helemaal van haar melk. Razend kwaad op haar hond en bijna huilend vroeg ze of ik nu kwaad was op haar. Allee! Ik ging toch niet een kieken tussen ons laten komen?! Die arme Kiah had ook alleen maar haar instinct gevolgd. Ik had er moeten aan denken dat Katleen niet in haar kot kan blijven.

Tijd voor actie dan. Katleen werd in een badje met babyshampoo gezet. Haar verwondingen vielen wel mee, zag ik. Die werden goed ontsmet en regelmatig ingesmeerd met een desinfecterende zalf die ik nog had van de hond. Ze mocht zelfs op hotel: in een konijnenhok in de living, op de hondenbench naast de valkparkiet van jongste zoon. (Die kan nu ook kakelen zoals een kip) Haar pluimpjes waren dankzij de babyshampoo stralend wit en mooi donzig geworden. “Alleen spijtig dat er maar zo weinig meer opstaan”, zei de lieve wederhelft. Ambiance hoor, zo’n kieken in huis 😉

“Bewijs dat ik me beter voel. Alleen ik kan zeggen dat ik een ei gelegd heb in de living. 😉 “

Katleen is helemaal hersteld nu. Ze draaft terug door de tuin en heeft het hoogste woord. Samen met mij wieden, vindt ze helemaal gezellig. Ik de ongewenste plantjes, zij de miereneitjes, slakjes en andere lekkere beestjes. Hebben jullie eigenlijk kippen? Ik zou ze niet meer kunnen missen!

Hoe je rijk wordt door niks te doen

Waarschijnlijk heb je wel al gehoord over ‘MaaiMeiNiet’? Wij voegden er nog iets aan toe: ‘EnJuniHalf’.

Eigenlijk hang ik hier al jaren de luierik uit. Waar ik vroeger elke week plichtsgetrouw mijn gazon minutieus maaide, wordt er nu ‘met de klak naar gesmeten’. En ik moet zeggen, die aanpak loont. Mijn saai biljartlaken is omgetoverd naar een paradijs voor allerlei bijen, vlinders, padden, egels, vogels, …

‘Niks doen’ is eigenlijk een klein beetje gelogen. Ik doe wel iets, namelijk: gefaseerd maaien. Eens in de twee weken maai ik de stukken gras waar we veel lopen en willen zitten. Rond de fruitboompjes wordt maar één keer per maand gemaaid. En het biobloembollengraslandje twee keer per jaar. De eerste keer in augustus als alle bloemen uitgebloeid zijn, de tweede keer in oktober. Het gras gaat dan kort de winter in zodat in het vroege voorjaar de krokussen goed zichtbaar zijn. In en rondom dat graslandje worden dan wel om de twee weken weggetjes gemaaid.

Echt rijk ben ik daardoor geworden! Al die bloemen die zich hier uitgezaaid hebben, (ik heb maar een heel klein beetje bedrog gedaan door in het najaar enkele plantjes tussen het gras te zetten) da’s echt tof!

Zelfs in het kippenhok werden we rijk door niks te doen. Vorig jaar beet een vos bijna alle kippen aan het tuinhuis dood. Iedereen die overschoot, werd verhuisd naar de woonwagen bij de andere kippen. De ren aan het tuinhuis bleef leeg. En zie ne keer nu:

Door niks te doen, heb ik daar nu ook een bloemenzee … Ik denk dat ik maar blijf niks doen …

Spookkasteel in de tuin

’t Is weer de moment van het jaar. Iedereen griezelt in de periode rond Halloween. Wij doen dat nu.

In het vogelboske hangen slierten en webben. Jakkes! Sommige struiken zijn zelfs helemaal kaalgevreten. Het is een troosteloos en griezelig gezicht. En toch kan dit helemaal geen kwaad.

Hier is de kardinaalsmutsstippelmot aan het werk geweest. Dit is een klein wit nachtvlindertje met zwarte stippen. Je kan de vlinder waarnemen tussen eind juni en eind augustus. Dan legt die eitjes in onze kardinaalsmuts struiken. De eitjes overwinteren, er komen rupsen uit en nu, in mei tot eind juni zijn die actief.

Ze vreten onze struiken kaal en spinnen zich in draden om zichzelf tegen vijanden te beschermen. Dat is echt nodig. Hun grootste vijanden zijn kool- en pimpelmezen. En die zitten hier veel. Zij gebruiken de rupsen om hun jongen groot te brengen. Zo’n 50 tot 100 rupsen per jong vogeltje per dag plukken zij uit de struiken! Je begrijpt nu wel dat ik die rupsen koester he.

Eind juni zijn de mezen groot en hebben ze bijna alle rupsen opgegeten. Degenen die het gehaald hebben, zijn verpopt tot vlinder, leggen eitjes en zorgen zo voor voedsel voor de mezen voor volgend jaar. De struiken zijn weer ‘proper’ en krijgen terug blad. Na enkele weken staan ze terug gezond en frisgroen alsof er niks gebeurd is. Wonderlijk toch hè.

Vorige week sprak de buurman me enigszins bezorgd aan. Dat er buxusrupsen en spinnenwebben in zijn jong appelboompje zaten. En wat hij nu moest doen. Aha, dit waren geen buxusrupsen maar nog een andere stippelmot: de appelstippelmot. Zelfde verhaal hier. De mezen die aan ’t opgroeien zijn in zijn nestkastje eten hen op. Alleen moet je bij jonge boompjes of struiken wel even opletten. Als alle blaadjes van zo’n jong exemplaar opgegeten worden, kan de plant wel sterven. Om dat te voorkomen, kan je even de tuinslang op de klusters richten of hen handmatig uit je boompje plukken.

Dat het allemaal een kwestie van evenwicht is eigenlijk hè … en dat we zonder chemische bestrijdingsmiddelen dat evenwicht het best kunnen bereiken …

foto Koen Goossens