Knotwilgen

Stoere rijen geknotte bomen in het landschap, ik was nog maar een klein meisje toen ik dit al prachtig vond. Ik wist al snel dat ik later ook zo’n rij robuuste bomen vol leven wilde.

Langer dan tien jaar staan die kerels hier nu. En knotwilgen moet je … knotten natuurlijk. Vier jaar geleden deed ik het de laatste keer zelf. Maar nu zijn het zo’n forse bomen geworden, dat ik het niet meer zelf durf.

Een vriend met ‘verstand van groenwerken’ wilde dit wel doen. Ik sprak met hem af dat hij de helft van de bomen zou knotten. De andere helft moest blijven staan. Want op meerjarig hout van wilgen komen wilgenkatjes. Het stuifmeel daarvan is superfood voor vroege bijen. Dat wil ik hen niet afpakken natuurlijk. Volgende keer kunnen deze geknot worden en blijven die van nu staan.

Hij kon alleen maar in de kerstvakantie, in de week dat ik met de nacht moest werken. Toeme toch, ik had er nochtans graag bij geweest.

Gelukkig is het een lieve vriend. Hij beloofde dat hij zijn kettingzaag elke keer onder het raam waar ik lag te slapen zou komen in gang trekken. “Da’s goed jong”, antwoordde ik “dan kap ik ‘mijne pispot’ over uwe kop.” Zo rap als tellen, repliceerde hij: “ik ben zeker dat ge dan nog ‘ne pispot’ moet gaan kopen.” 2 -1 voor hem, het leven van de werkende vrouw is hard…

Maar nu kan ik me wel amuseren: buiten spelen en hout opruimen. De fijnste takken ga ik verhakselen. Daarmee kan ik de paadjes in de moestuin terug opvullen. De dikste stammen zaag ik in stukken, die zijn voor de houtmijt.

En voor de langste buigzame takken heb ik een tof projectje gevonden. Binnenkort gaan we onze poel eens terug uitdiepen. Dat komt de vriend ‘met verstand van groenwerken’ doen met een kraantje. Op twee plaatsen is de wand wat ingezakt. Mijn vader heeft me geholpen om daar palen (gerecupereerde boompalen) in de grond te drijven. Daar ben ik nu aan ’t vlechten met die takken: een soort ‘oeverversteviging’ aan ’t maken. Bedoeling is om de ruimte op te vullen met grond die uit de poel komt.

Ge ziet, ik ben mij weer aan ’t amuseren. Van ’t werk moeten ze nu even niet meer bellen, ik heb al overuren genoeg. En de was, plas en strijk blijft ook even staan. Leve de tuin!

Fruitboompjes planten

Tussen november en maart is het de moment om fruitbomen te planten.

Ik koos twee laagstam appels: Transparente de Lesdain RGF en Red Topaz. En een laagstam pruim: Sainte Cathérine RGF. Van vorig jaar heb ik al een Alkmene appelboompje staan dat ik als spilvorm wil opkweken.

Appel Transparente de Lesdain is een eetappel met zoet vruchtvlees en een geelgroene en gladde schil met een zacht rode blos aan de zonnezijde. Ik koos voor deze appel omdat je die zomaar niet in elke winkel vindt. En vooral omdat hij het RGF label heeft.

Dat RGF label, wat is dat eigenlijk? Wel, RGF is een project opgestart in de Waalse gemeente Gembloux. Je kan dus ook spreken van Gembloux-rassen. Deze rassen zijn zeer interessant voor mensen die fruit op een ecologische manier willen kweken zonder gebruik te maken van vergif. Het zijn steeds oude, vergeten fruitboomrassen die uiteindelijk beter bestand blijken te zijn tegen tal van hedendaagse ziektes. Je vindt deze rassen niet zomaar bij elke boomkweker. Ik vond mijn bomen bij boomkwekerij De Linde in Kemmel.

Transparente de Lesdaine is geen zelfbestuivende appel. Dus moest ik nog een boompje hebben om mee in het huwelijk te treden. Bart van De Linde raadde me er enkele aan en daaruit koos ik Red Topaz. Dit is een knappend, zoetzure oranjekleurige appel. Hij is zeer aromatisch en bovendien schurftresistent.

In de kwekerij konden we de verschillende soorten vruchten in ’t echt bekijken en ruiken. Zalig!

De pruim Sainte-Cathérine RGF is een groengeel, middelgroot, licht langwerpig pruimpje. Het is matig sappig en lekker zoet, geschikt als dessert of in de keuken. Mmmm! Ik zette het boompje in het kippenhok.

Het planten zelf dan: de laagstam appelbomen moesten aan een dikke kastanjehouten paal van 3 meter lang gezet worden. Eén meter moest in de grond geduwd worden. Ik haalde de ‘drijver’ van mijn vader, een zware metalen gesloten buis met handvaten eraan. Buurman die dat gezien had, stuurde een berichtje: “Koekoe, ga je de hulp van Brutus nodig hebben straks? Indien ja, wanneer?” Tof hè! Met enkele rake stoten stonden de palen op een wip een meter diep in de grond. De pruimenboom had een korter paaltje nodig. Binnen drie jaar kan die zelfstandig staan. Maar een laagstam appelboom moet heel zijn leven ondersteund worden. Ook het Alkmene appelaartje kreeg een stevigere paal.

Restte alleen nog het vastmaken van de boompjes aan de palen. Met binddraad in de vorm van een 8 gebonden zodat de stammetjes niet insnoeren.

Kletsnat van de regen maar echt content ben ik daarna in een warm bad gekropen. Laat ze maar groeien, ik droom al van de eerste bloesems…

Bloemenweide update

Als een vrouw bedreigd wordt, eerst in haar tuin, daarna aan de telefoon en uiteindelijk binnen in haar huis, dan heeft ze een uitlaatklep nodig. Die vond ik in de bloemenweide.

Eerst die bedreiging, daar kan ik eigenlijk niks over publiceren. Te gevaarlijk. Brave ziel die ik ben, zocht ik eerst de schuld bij mezelf. Tot het te gortig werd en ik (de allereerste keer in mijn leven) echt de politie moest inlichten. En van de agent ook andere mensen, zelfs mijn werkgever moest verwittigen. Buurman en goede vriend zei dat dit #MeToo was, gelukkig niet letterlijk maar eigenlijk ging het er inderdaad wel naartoe.

Om de schrik en stress van me af te schudden, ben ik vorige vrijdag de tuin in gedoken. Het deed deugd! Mijn botten en tuinjas, drupneus van de kou maar lekker in ’t warm van de arbeid.

In de bloemenweide dus. Elders in de tuin hadden zich gewone margrieten (Leucanthemum vulgare) uitgezaaid. Nu het gras gemaaid is, heb ik enkele zoden afgeplagd en daar de margrieten ingeplant. Ook een Echium die in de moestuin terecht gekomen was, heb ik in de bloemenweide gezet. Vorige herfst deed ik dit ook met Sint-Janskruid (Hypericum perforatum), Beemdkroon (Knautia) en Knoopkruid (Centaurea jacea).

Als je informatie gaat zoeken over hoe je best een bloemenweide aanlegt, lees je vaak dat je moet frezen of spitten om te starten en dan een bloemenmengsel inzaaien. Ik deed het niet zo. Luie tuinier, weet je wel. Ik liet gewoon stukken in het gazon niet-gemaaid. Heel snel gingen zich daar wilde bloemen vestigen. Zelfs Pinksterbloemen (Cardamine pratensis) kwamen overgewaaid uit de weide achteraan. Ook Korenbloem (dankzij onze mol want Korenbloem is geen graslandplant maar groeit alleen in verstoorde grond)

Zaaien tussen het sterke gras, lukt hier niet. Dus doe ik in het najaar een update. Ik steek enkele graszoden uit en daarin zet ik planten die ik elders opgekweekt heb of die zich daar uitgezaaid hebben. Ze zijn dan groot genoeg om te kunnen concurreren met het gras.

Hopelijk kan ik volgende zomer foto’s tonen van veel margrieten tussen het wuivende gras.

Meer dan sprietjes

Vorig jaar tijdens de Ecotuindagen van Velt bezochten we ook de tuin van landschaps- en tuinarchitect Wim Collet. Daar zag ik iets tof in het gazon. Zoiets gelijkaardig wilde ik ook maken.

Ik heb nog heel veel mogelijkheden in onze tuin. Toen we hier kwamen wonen, zijn we gestart met heel veel gras dat ik beheerde als gazon. Hier en daar heb ik dan borders aangelegd. Elke keer pak ik een ander stukje aan en dat maakt het zo boeiend, vind ik. Hoe de tuin uiteindelijk zal worden, dat weet ik niet. Moet ik ook nog niet weten want dan is het spannende eraf… 😉

Eind augustus begon ik eraan : een vorm uitleggen met de tuinslang en dan gras afplaggen. Onze zonen bekeken het argwanend. “Moeke, wat gaat ge nu weer doen? En daarbij, dat is scheef!” Mijn lieve zonen uitgelegd dat dat de bedoeling was en dat ze wel zouden zien wat het ging worden.

In september zette ik wat vaste planten in de bochten en zaaide phacelia in. Kwestie van de bodem niet onbedekt de winter in te laten gaan.

In het voorjaar nog wat gespeeld met plantjes van elders uit de tuin en andere zaadjes. En nu begint het al ‘op iets te trekken’, vind ik. Oudste zoon bekende onlangs zelfs dat hij foto’s van de tuin genomen had voor op zijn kot in Leuven. Zalig hè…

Fier op deze zelfgezaaide Echium 😉

‘Meer dan sprietjes’ is niet alleen de titel van dit bericht maar ook een boek uitgegeven door Velt, met heel veel foto’s erin uit onze tuin.

Meer dan sprietjes – de weg naar minder gazon
Velt
Lekker wild, zoveel mooier dan een ‘saai biljartlaken’

De bloedende notenboom

Ik ben kwaad op mezelf!  Onze notenboom bloedt en dat is mijn schuld!

IMG_2121

Het zit zo : deze zomer vonden we dat zijn takken veel te laag doorhingen.  We konden er niet meer onder zitten en juist onder die boom zitten, dat vinden wij de max.  Ik wist wel dat je niet zomaar gelijk wanneer een notenboom mag snoeien.  Maar wanneer het dan wel precies mag, dat wist ik niet.  Dus ik zou het wel vlug eens googelen.  De eerste site die verscheen, klikte ik aan.  Daarop werd uitgelegd dat je niet mag snoeien als notenbomen in blad staan en ook niet in de lente.  Dat je moet wachten tot het blad eraf is en liefst in de winter als de boom in rust is.  Dat klonk me heel logisch dus deze zomer eens goed gekeken welke takken ik in de winter zou wegdoen.

Zo gezegd zo gedaan.  Op 21 december nam ik mijn kettingzaag ter hand en haalde twee takken van 7 cm en twee takken van 2 cm diameter onderaan uit de boom.  Hout van notenbomen is heel hard.  Maar alles was goed gegaan en de wonden bleven mooi droog.

Vorig weekend schrok ik me echter een ongeluk.  Onze notenboom, die stond daar te bloeden!  Hoe kon dat nu?!  Ik ging terug googelen en kwam weer op die bewuste site terecht.  Ik had het toch goed gedaan?!  Nog eens verder gezocht en andere sites spreken gewoon die eerste tegen.  Toeme toch!  Het klonk me zo logisch dat ik gewoon niet verder gekeken heb!

IMG_2122

Hoe moet het dan wel?  Notenbomen worden best gesnoeid in volle zomer, in juli of augustus.  De snoeiwonden overgroeien dan meteen en gaan niet bloeden.  En eigenlijk wist ik dat wel he!  Want ik heb ooit eens een zaailing van een notenboom afgezaagd.  Eën notenboom in onze tuin is genoeg.  Maar tegen het najaar stond die gewoon terug in blad.

IMG_2120

Wat gaat er nu gebeuren met onze notenboom?  Ik zocht nog eens verder maar nu op veel verschillende sites en sprak er ook over met Frans van velt.  Ik lees oplossingen als : ‘de wond dichtbranden’.  Maar dat ga ik niet doen.  Door dat branden kan je het cambium beschadigen.  ( Cambium is een weefsellaag in bomen.  Daar worden nieuwe cellen gemaakt).  Of je kan er ook ‘iets opsmeren om het bloeden te stoppen’.  Maar zo’n middelen zijn ook niet onschuldig.  Door zo’n ‘sapstop’ ontstaat er een heel vochtig milieu en daarin kunnen zich heel makkelijk schimmels en bacteriën vormen.  Daardoor gaat de boom verder inrotten.

Niks aan doen dus, dat zal nog het beste zijn.  Het bloeden zou vanzelf stoppen in maart.  Ocharme mijn boom, ik ben benieuwd hoe hij het er zal vanaf brengen!

IMG_2119

 

Hoe maak je van een weide een tuin?

IMG_1806Vier jaar geleden kregen we nieuwe buren, stadsmensen.  Ze kochten in ons ‘streukke’ een huis met een grote verwaarloosde tuin en weide.  In het huis werd heel wat verbouwd en van de tuin voor het huis werd met veel zweet, bloed en nog net geen tranen, een moestuin gemaakt.

Maar voor de weide hadden ze nog geen tijd.  Het was ook een stuk dat niet te overzien was.  Lastige onkruiden zoals grote brandnetel, kweek, hagewinde en paardenstaart tierden er weelderig.  Daarbij hadden ze ook geen zin om daar hard in te werken.  Het principe van de ‘luie tuinier’, ik ben daar ook fan van.  Dus ik stelde voor om het stuk af te dekken met landbouwplastiek en gewoon te focussen op al de rest.  Een mens kan toch niet alles tegelijk he zeg!😊

Een dikke twee jaar heeft die plastiek daar op gelegen en deze zomer kreeg buurman ineens jeuk in zijn vingers.  De plastiek moest weg en ze zouden de natuur zijn gang laten gaan.  Gelukkig kon ik hem overtuigen om nog even te wachten tot in oktober.  Ik legde uit dan dan het plantseizoen terug begint en in onze tuin was alles al zo goed aangegroeid dat we heel veel konden delen.  En dan konden we borders maken met veel bloemen.  Kleuren en geuren, ik wist dat ze daar van houden.

Zo gezegd zo gedaan en ik vertelde ons plan  aan Frans De Smedt, mijnen ecomaat van Velt.  Die zijn ogen begonnen ook al te twinkelen.  “Wij hebben ook vanalles in onze tuin waar we kunnen van delen.  Kom met uwen buurman ook maar eens naar hier.”   Lid zijn van Velt, dat heeft zo zijn voordelen he.😉

IMG_1807

Half oktober hebben we dan de plastiek weggenomen.  De grond eronder was lekker mul en alle planten waren verteerd.  Alleen die wortelonkruiden waar ik al over vertelde, tja… dat zijn serieuze kastaars hoor!  Met een spitvork (ne riek) hebben we nog kilo’s wortels van haagwinde, kweek en brandnetel uit de grond gehaald.  Maar doordat de grond zo lang afgedekt geweest was, was dat niet zo moeilijk.

IMG_1816

En dan kon het plezantste beginnen.  We bedachten een tuinplan.  Allemaal heel onprofessioneel hoor.  We tekenden op de grond.  Buurman en buurvrouw staken hun koppen bij elkaar en probeerden ook vanalles.  En voilà : ik vind dat ze dat heel goed gedaan hebben!  Ik probeerde het ook eens op papier te tekenen.  Ik zei het toch : heel onprofessioneel.  Maar het was plezant en het resultaat mag er zijn, al zeggen we het zelf.  En als in het voorjaar alles groen en in bloei zal staan, onze buren kunnen het zich nog niet echt voorstellen, dat zal schoon zijn.

IMG_1817

Ze kochten enkele struiken voor de schaduwborder onder de notelaar en pruim :  twee Amelanchier  lamarckii, enkele Hydrangea’s, een Cotinus coggygria, een Hamamelis en een Ribes sanguineum.

Nog een lijstje van de planten die we bij Frans haalden en in de schaduwborder zetten :

Phlomis, Symphytum uplandicum, Persicaria (2 soorten), Margriet, Vergeet Mij Nietjes, Geranium  macrorrhizum, ‘Kendall Clark’, phaeum en psilostemon, Daslook, Sneeuwklokjes, Tanacetum ( witbloeiend boerenwormkruid), Telekia, Lythrum en Moerasspirea.

Deze week pakten we dan de zonneborders aan.  Met de kruiwagen reden we van de ene tuin naar de andere.

IMG_1798

In de gebogen borders zetten we :

Scharnierbloem, Phlox, Margriet, Chelone (Schildpadbloem), Herfstanemoon, Grote Teunisbloem, Damastbloem, Verbena bonariensis, Nigella damascena, Papaver gezaaid, Kaardebol, Beemdkroon, Iris (blauw) en Stokroos.

IMG_1814

In de cirkels aan elkaar kwam :

Grasanjer, Steenanjer, Duizendschoon, Vrouwenmantel, Verbena bonariensis, Geum, Daglelie, Crocosmia, Vergeet Mij Niet, Moerasbloem, Euphorbia, Mahoniestruik, Akelei, Sedum hefstfreude, Geranium sanguineum, Lychnis en Stokroos.

IMG_1809

In de drie aparte cirkels hebben de buren nog verschillende soorten rozen gezet.

IMG_1801

Dat zal nogal kleur en geur geven volgend jaar he…

 

De zotte zeis

Goh, ik heb mij geamuseerd gisteren!  Ik was helemaal mee met de nieuwe trend onder mijn vriendinnen : ik heb ook een sessie bodystyling gedaan.  Zelfs gratis!  Hoe dan?  Wel, ik heb eindelijk ons bloembollengraslandje gemaaid.  Met de zeis!

IMG_1569

Zo plezant!  Het was eigenlijk een jaar geleden dat ik mijn zeis nog in mijn handen gehad had.  Maar maandag is Barbara van Velt hier geweest … met een filmploeg.  We hebben drie filmpjes opgenomen voor velt over gras en gazon.  En ineens moest ik voor de camera een stukje zeisen.  Ik ben echt benieuwd hoe dat er zal opstaan, oei oei…

Gisteren heb ik dan de rest van het terrein verder gedaan.  Eerst was het echt een geklungel, hoor!  Ik stond al helemaal in ’t zweet toen mijn ecomaat Frans De Smedt op den hof kwam.  Hij heeft het me nog eens voorgedaan en toen had ik de schwung weer te pakken.  In een mooi ritme ging mijn zeis heen en weer, ik hoorde telkens hoe het gras afgesneden werd en terwijl hoorde ik ook de vogels fluiten.  Zo veel gezelliger en rustiger dan werken met een bosmaaier!

Ik kwam ook enkele kikkers tegen (allee, ’t waren padjes) die vluchtten voor de man, euh vrouw met de zeis.  Gelukkig is het gras aan onze poel al terug goed lang dus ik heb ze daar gezet.

IMG_1572

Eigenlijk was ik bezig gelijk met zo’n duur fitnesstoestel : de ‘Twist&Shape’.  Vandaag voel ik dat de spieren in mijn taille goed gewerkt hebben.  Misschien moeten al die trendy dametjes een stukje van hun gazon laten groeien en dat maaien met de zeis?  Veel goedkoper!

Wat heb je nu allemaal nodig om succesvol te zeisen?  Eigenlijk puur niks : een zeis, een wetsteen en een rijf.  Je hebt vele soorten zeisen.  Die met een houten steel zijn de beste en mooiste.  Maar ik kocht de mijne ooit in de aveve en die is even goed, hoor.

IMG_1580

Af en toe tussendoor strijk je met de wetsteen eens naast de snede van de zeis zodat die goed scherp blijft.  Voorzichtig!  Doe niet zoals ik!  Toen ik bijna op het einde was, heb ik lompweg een ‘schelleke vlees’ van mijn duim gesneden!  Tja, beginnersfouten he.  ’t Was toch plezant…

IMG_1581