Indian summer

’s Morgens en ’s avonds voel en zie je het al goed: het zomerliedje is bijna uitgezongen. Daarom doet september nog even zijn best met veel kleuren.

Zalig vind ik dat: de laatste strootjes uit het dak trekken en nog even profiteren, wetende dat na de winter terug een nieuwe lente komt…

Ook in onze tuin vinden insecten ‘meer dan sprietjes’. Het nieuwe projectje mag er voor het eerste jaar best wezen, vind ik. Enkele vaste planten gekocht, eens in mijn zaaibakje gerommeld en wat overschotjes uit de rest van de tuin uitgeplant en het gazon is heel goedkoop ‘gepimpt’.

In de bloemenweide heeft zich een Speerdistel gevestigd. Ik ben content, hij heeft zich gezet waar ik het graag heb. ’t Is een afstammeling van mijn Gespierde Speerdistel die twee jaar geleden ineens in de tuin verscheen. Hier lees je hoe ik me wapende tegen de kritiek van sommigen.

Geluk …

Geluk …

Dat is ’s avonds voor het slapengaan mijn puppy wakker maken voor een laatste plasje buiten. Haar oppakken (nu het nog kan, ze weegt ondertussen al twaalf kilo), voelen hoe mijn slaapdronken hondje haar kopje tegen mijn schouder vleit

en dan …

… smelt ik

Geluk …

Dat is dansen in de regen als eindelijk die vreselijke hitte waar ik bang van ben, voorbij is …

Geluk …

Dat is ’s morgens om zeven uur met alle buren in de kletsende regen het huis versieren van de buren die 50 jaar gehuwd zijn. We zien er allemaal uit als verzopen kiekens maar dat doet … deugd

Het samenhorigheidsgevoel, stiekem, allemaal samen en dan ons verkneukelen als we het gelukkige paar wakker maken …

… en dan van hen ontbijt krijgen

Geluk …

Dat is dansen, dansen, dansen op hun feest met alle buren, vrienden, mensen uit ons dorp …

… doorgaan, alles geven … tot onze voeten pijn doen (fijne dansschoentjes als je tuinschoenen gewoon bent, da’s niet simpel zeh) en dan onze schoenen uitdoen en doorgaan op blote voeten

Geluk …

Dat is vriendschap, plezier, alles geven, alles … voor elkaar …

“Kan er ons iemand komen helpen aub?” #Puppyinderegen

Englishman in New York

I don’t take coffee, I take tea my dear” … ’t zou uit mijn mond kunnen komen.

Dit liedje van Sting hoorde ik deze morgen op de radio en waar ik eigenlijk dacht over te bloggen, zal voor een volgende keer zijn. Eerst hierover iets vertellen…

Elke keer ik dit liedje hoor, word ik terug gekatapulteerd naar mijn studententijd.

Ik studeerde twee jaar ziekenhuisverpleegkunde. Maar de autoritaire dokters die hun frustraties afreageerden op ons, de studentes, was ik zo beu. Daarbij had ik ook minder interesse voor de technische kant van het beroep maar vond ik het enorm boeiend om te kijken hoe mensen reageerden en hoe ze zich voelden in het ziekenhuis. Daarom koos ik in mijn laatste jaar voor psychiatrische verpleegkunde.

Dat bleek een goede keuze te zijn. De stages op psychiatrie, de lessen psychologie, de verschillende therapieën waarover we leerden, enorm boeiend vond ik het.

Ik kwam terecht in een klasje met vier medestudenten. Ons lokaal was een slaapkamer op de ‘peda’. We maakten het er gezellig, hadden een wekkerradio om tijdens de leswisselingen wat muziek op te zetten en kwamen met ons vijven enorm goed overeen.

Leerkrachten konden soms al eens zeuren over die radio, vooral de dokters die kwamen les geven hadden weinig geduld en wilden dat die direct afgezet werd.

En zo stond op een bepaald moment dit liedje van Sting te spelen toen onze leerkracht ‘psychiatrische verpleegkunde’ binnen kwam. Iemand van ons wilde de radio afzetten maar hij deed teken te wachten. “Een boodschap”, was het enige wat hij zei. En toen zong Sting : “Be yourself, no matter what they say” Onze leerkracht zong het zinnetje mee en herhaalde en herhaalde het. Zijn blik sprak boekdelen. Wij waren muisstil, zelfs minuten na het liedje. De boodschap is aangekomen want zelfs nu nog, op moeilijke momenten, geeft het me kracht.

Love hurts…

Gisteren had ik een date … een blind date dan nog wel. En nee, het was niet de date die pijn deed. Het was zalig!

Met kriebels in de buik trok ik met de trein richting Gent voor een blogdate. Organisator was Eilish, een meisje van bijna 50 zoals ik. Ik volg haar blog al lang, vind haar grandioos en moet dikwijls schaterlachen met wat ze schrijft. Maar ze heeft ook al heel wat meegemaakt en ik bewonder haar om hoe ze daarmee omgaat.

Op onze date waren we met zes bloggende dames die elkaar alleen nog maar online ontmoet hadden. Maar ook in levende lijve klikte het enorm. We lunchten in Le Pain Quotidien op de Korenmarkt, zijn daar rijkelijk lang blijven babbelen en dronken ’t één achter ’t ander. Het deed deugd, ik voelde me zo goed. Eilish, Anna, Matroos, Els en Heidi zijn nu mijn blogvriendinnen.

Vandaag doet het pijn. Ben deze morgen naar mijn ouders geweest om wat klusjes voor mijn vader te doen. Vol goede wil en heel naïef. Kieken dat ik ben! Ik werd direct uit mijn zevende hemel gehaald door weeral harde woorden en terug op de plaats gezet waar ik als kind altijd moest zitten, die van Assepoester. Nog steeds kan het me zo raken, nog steeds voel ik dat verdriet. Ik voel me als een koorddanser nu. Hij mag mijn zelfrespect niet meer afpakken! Ik heb zo hard gewerkt om dat te vinden! Maar hij is wel mijn vader en het leven is voor hem niet lief nu.

De klusjes heb ik heel braaf gedaan en vandaag sta ik mezelf toe om verdrietig te zijn. Blij dat ik het hier eens kwijt kan, wetende dat hij toch niet meeleest want hij vindt dit allemaal zever.

Maar vanaf morgen ga ik terug genieten! Van de natuur, mijn tuin en alle mensen die ik zo graag zie …

Verwachting…

Zoals een roos de bloem van de liefde is, zo zijn anemonen die van de verwachting.

Sinds eind februari en nu nog steeds staan de blauwe anemoontjes hier in de tuin te bloeien. Drie jaar geleden kocht ik enkele knolletjes Anemone blanda en ‘k heb me dat nog niet beklaagd. Elk jaar komen ze overvloediger terug. Ze zaaien zich zelfs uit. Anemone blanda is een margrietachtig bloemetje in lavendelblauw of wit. Ze kondigen de lente aan.

Wat me ook verwachtingsvol en content maakt, is de terugkomst van de metselbijen in onze insectenhotelletjes. Er zijn heel veel soorten, maar de allereerste die na de winter tevoorschijn komen, zijn de gehoornde metselbijen. Al twijfel ik of deze geen rosse metselbijen zijn. ’t Zijn in ieder geval heel rustige, vredelievende bijen. Er landde er ééntje op mijn neus terwijl ik probeerde foto’s te nemen (ja, dat krijg je als je uw neus in andermans zaken steekt) maar prikken, dat deed ie niet. Ze zijn heel belangrijk voor de bestuiving van planten dus ik koester ze.

Wat de liefde en verwachting betreft, ik heb hier vandaag nog een jong koppeltje betrapt. Achter een hoopje stenen dat ik wilde opruimen omdat één van mijn krielkipjes daar steeds op sprong en dan over de draad vloog. In de winter mag ze wel in de hele tuin scharrelen op zoek naar slakkeneitjes. Maar nu er jonge zaailingen opkomen, houd ik haar liever in het kippenhok.

Achter dat hoopje stenen lag ook een dakpan en daar zat Julia met haar Romeo op haar rug. ‘k Heb ze stilletjes laten zitten. Binnenkort kruipen deze schattige padden wel naar de poel. Daar zal Julia haar eitjes in lange snoeren afzetten en Romeo die nog steeds op haar rug zit zal ze uitwendig bevruchten.

Ook de buurman wilde zijn zaadjes kwijt. We ruilden sla, boontjes, broccoli en nog verschillende soorten groentezaden. Ook in de moestuin verwachten we dus weer vanalles. Laat de lente maar komen…

Lentekriebels

Ik kan het eigenlijk nog niet goed geloven maar de lente is echt al begonnen. Zo vroeg dit jaar!

Krokus Vanguard BIO

Dit weekend trok een krantenkop mijn aandacht : ‘Hittegolf in de winter’ Er is alweer een dagrecord gesneuveld : 18,1°C in Ukkel op 15 februari, weeral de warmste sinds het begin van de metingen in 1901. En wat zeker raar is : het gaat nog zo’n dag of twaalf zo warm blijven.

Sneeuwklokjes

Oorzaak is blijkbaar de ‘luie’ straalstroom door (jawel spijtig genoeg weer) de klimaatverandering.

Helleborus

Die straalstroom, dat is eigenlijk een snelweg van lucht op grote hoogte, die het ene weersysteem na het andere aanvoert. De motor van de straalstroom is het verschil in temperatuur tussen de polen en de evenaar. Maar de polen warmen nu sneller op dan de evenaar en daardoor valt de motor stil. De straalstroom verliest haar kracht en begint ook rare kronkels te vormen. Daardoor komt koude lucht dan bijvoorbeeld niet uit Noord-Europa maar direct uit Lapland. Of warme lucht zoals nu het geval is, ook ineens van veel verder.

Krokus geel BIO

De normale gemiddelde maximumtemperatuur voor februari is 6,6°C en voor maart 8°C. Momenteel zal het dus een halve maand dubbel zo warm blijven. Raar…

Voor tuiniers niet gemakkelijk. Maar wel leuk op dit moment. We mogen eraan beginnen want krokussen staan ineens volop in bloem. Zelfs de eerste narcisjes openen hun bloemknoppen. Gisteren zag ik op tv dat er al ‘kweetniehoeveel’ ooievaars in ons land zijn toegekomen. Dan is de lente begonnen, zeggen ze hè.

Narcis tête-à-tête

Dit weekend heb ik onze wilgen ‘Salix viminalis’ geknot. Dat is de wilgensoort die mooi rechte ‘wijmen’ produceert en die men gebruikt om manden mee te vlechten. Ik heb de bakken in de zonneborder ermee hersteld en de rest verhakseld om paadjes aan te vullen.

De zon en het ‘terug in de tuin mogen spelen’, het deed echt deugd!

Het is nu te hopen dat onze straalstroom in maart of april geen te erge bokkensprongen meer gaat maken in de andere richting en er nog een serieuze vorstperiode komt. Want dan zal er veel sneuvelen.

Helleborus
lang geleden gekregen Krokus, naam niet gekend
Krokus biflorus ‘Miss Vain’ BIO

Sneeuw

Sneeuw in januari, dat vind ik fantastisch! Laat het maar wat winteren, ’t is er de tijd van het jaar voor. Beter nu dan zoals vorig jaar pas in maart. Onlangs waren ze op Comitee Jean Pain aan ’t zeuren dat het veel te warm was, dat de biobloembollen te vroeg in bloei gingen komen. Ze zullen daar ook content zijn nu.

Onze kippen, die vinden het niet zo leuk. De zijdehoentjes, die zitten te mokken in het slaaphok. Ik had er eentje in de sneeuw gezet. Koudwatervrees pak je toch aan door te springen, niet? Maar de juffrouw durfde geen poot meer verzetten, ze leek wel vastgevroren aan de grond. ‘k Heb haar dan maar uit haar benarde situatie bevrijd.

Over de bloempotjes heb ik hier ook nog niet verteld. Een Veltvriendin belde me een tijdje geleden op. Dat er een boerderij in ons dorp verkocht was en dat daar duizenden, oude stenen bloempotjes te krijg waren. Of ik niet meeging? Zoiets moest ze geen twee keer vragen natuurlijk. Wat ik er juist ga mee doen, weet ik nog niet. Ik denk eraan een bloempottenmuurtje, insectenhotel te maken. Maar hier zo allemaal bij elkaar gestapeld, vind ik ze ook wel mooi…