Of dat er hier nog geblogd wordt?

Amai, ik verschiet dat het zo lang geleden is dat ik nog op mijn virtueel erf kwam!

Nochtans ben ik steeds maar aan ’t schrijven de laatste weken. Schrijven, lezen, nadenken, discussiëren, schrappen, herschrijven, luisteren, kijken, meningen vormen, hervormen, … Pff, bloggen da’s gemakkelijk. Maar een boek schrijven, soms denk ik dat het te hoog gegrepen is.

We namen ook al wat foto’s voor in dat boek. Bedoeling was een kip die een zandbad neemt, op beeld vast te leggen. Oh man! Ge kunt dat een kieken niet uitleggen hè wat ze moet doen. Maar met heel veel geduld en gelach is het toch gelukt. Die foto ga ik hier natuurlijk nog niet tonen hè.

(foto van Johan Dermaut)

Ondertussen is het hier herfst. Een Corona-herfst. Gisteren werden we op het werk in het WZC voor een derde keer getest. Morgen verwachten we de uitslag. Vorige week hadden we ineens twee positieve medewerkers. Onze bewoners werden getest. Er bleken er twee positief, gelukkig zonder symptomen. Ondertussen zijn ze terug negatief en wij hopen dat we onze mensen het leed dat dit virus veroorzaakt, kunnen besparen.

Maar herfst is ook tof. Ik vind het plezant dat ik dan terug ‘kansen’ krijg in de tuin. Planten en verplanten, ik leerde deze zomer stekjes nemen en kon de plantjes nu een plaats in de tuin geven.

De biobloembollen van Velt zijn toegekomen en ze in de grond steken, da’s effenaf spannend. Ik ben vol verwachting naar de lente en verheug me er al op.

In de tuin geven de Asters een laatste kleurenspektakel.

En ik kan het me niet laten er wat te plukken voor in huis. Het hout dat ik in het voorjaar oogstte van onze knotwilgen, wordt op kille avonden in de houtkachel gebrand. Een praline (of meer dan één 😉 ), een tas thee, de hond aan mijn voeten, een goed boek en de laatste kleuren uit de tuin op de salontafel … meer moet dat niet zijn.

De bloemenweide

Zo’n bloemenweide, dat is een gerief jong! Ge moet uw gras niet afrijden en ge kunt u daar met een boekske achter verstoppen …

Iedereen was er hier eerst tegen want dat was veel te slordig, vonden ze. Maar als je daar met de grasmachine paadjes rond en door maait, krijg je een mooie structuur en is je tuin ineens zoveel meer dan een saai biljartlaken. Geniet even mee …

Safari in de tuin, drie ontmoetingen

Door covid-19 zitten we nog steeds in onze beperkte bubbel. Op vakantie gaan zit er nog niet in maar geen nood, in de tuin kunnen we ook op safari.

Zo kwam ik vorig weekend tijdens een ochtendwandeling een echte sukkelaar tegen. Hij was duidelijk in moeilijkheden. Met zijn logge bruine lijf kon hij niet veel beginnen tegen verschillende behendige belagers. Een kever die aangevallen werd door een kolonie mieren op een blad van mijn jonge appelboompje. De mieren deden daar duidelijk aan landbouw. Het waren meer bepaald veetelers. Verschillende stallen met bladluizen hadden ze onder hun hoede. Daarom waren ze niet blij met de lompe bezoeker.

Ik vroeg me af wat soort kever het was. Waarnemingen.be kon me niet echt helpen, een meikever kreeg ik als optie. Maar dat was het duidelijk niet. Hulp gevraagd in de Velt Facebookgroep dan, daar kan je altijd terecht. Iemand zei een junikever maar daarvoor was hij ook te klein. Een rozenkever, opperde men dan. En inderdaad dat was het.

Ik had eigenlijk gehoopt dat hij ook een bladluizeneter was maar helaas hij eet ook blaadjes. ‘k Heb dan maar enkele bladluizen plat geknepen. Kwestie van wat geur te verspreiden en lieveheersbeestjes, gaasvliegen en rode weekschildkevers te lokken.

Van de tweede ontmoeting sprong ik een gat in de lucht van ’t verschieten. Ik kwam om het hoekje van ons huis en toen ritselde vlak voor mijn voeten vliegensvlug iets de struiken in. Boven mij op de elektriciteitsdraad begon een kauw vreselijk te krijsen. Voor ik goed en wel besefte dat ik haar jong verrast had, zat ik ineens in een scène van Hitchcock’s Birds. Zeker twintig kauwen kwamen boven mij in de lucht gecirkeld! Adembenemend jong! Ik ben stillekes afgedropen. Een safari kan soms echt spannend zijn.

De derde ontmoeting, dat was pure gelukzaligheid! ‘Kweeniehoeveel’ honingbijen die op zoek waren naar nectar in mijn papavers. Dat was daar een gezellige bedrijvigheid! Daar doet een mens het voor hè …

Pasen 2020

’t Is een rare Pasen dit jaar. Er zijn niet eens paaseieren! Niemand die eraan gedacht heeft ze mee te brengen van de bakker. En de klokken uit Rome hebben vliegverbod boven onze tuin gekregen. Die komen wel uit Italië hè, en met die Corona …

Toch is het razend gezellig in ons eigen kot. Een ontbijt met een fruitsapje van de wereldwinkel, een boke met kaas, muizenstrontjes of konfituur en kersenyoghurt van de buurderij smaakt ongelooflijk.

We aperitieven in ‘onze lounge’ en begluren terwijl een koppeltje bosduiven die de liefde aan ’t bedrijven zijn. Jongste zoon zijn commentaar is hilarisch. Na de daad zitten ze nog wat te flikflooien en dan zegt hij heel droog: “Allèh zeh, nu malkanders haar nog wat goed leggen en ze kunnen terug onder de mensen komen” Gieren!

Daarna doen we van barbecue. Ha ja de paasbloemen zijn hier al uitgebloeid, door de klimaatopwarming zitten we al een stapje verder. Barbecue op een oud gammel toestelletje, we kochten het ooit voor duizend frank toen we net getrouwd waren. We weigeren pertinent een nieuw te kopen. Voor ons geen barbecook of andere design toestanden. We willen ‘braaien’ zoals in Zuid-Afrika. En dat kan alleen maar op zo’n aftands dingetje.

Deze dag is voor nog een reden heel speciaal voor ons. Want het is 12 april. Twaalf jaar geleden kregen wij plots telefoon dat er een klein meisje in Zuid-Afrika op ons aan ’t wachten was. Of we even naar Geel naar ’t adoptiebureau wilden komen om te kijken of we dat zagen zitten. En of we dat zagen zitten!!! Ik lag nog in bed want had met de nacht gewerkt. Op een wip zaten we met het hele gezin in de auto op weg naar Geel waar we enkele uurtjes later na een zwangerschap van drie jaar bevallen zijn van een pracht van een dochter. Drie weken later zijn we haar mogen gaan ophalen in Zuid-Afrika.

Dochter geniet zichtbaar van de herinneringen die we ophalen. We zijn altijd heel open geweest over haar adoptie, toch heeft ze er meestal niet veel oren naar. Afrika is voorbij en ze is blij dat ze hier is, zegt ze. Soms maak ik me bezorgd of ze niet teveel ‘wegduwt’. Maar blijkbaar werkt dat goed voor haar. Ze danst door het leven en heeft massa’s vriend(inn)en. Daarom ben ik blij dat we toch af en toe eens kunnen stilstaan en deze zware materie kunnen benoemen.

Ondertussen is de echtgenoot hier in slaap gevallen, ligt de hond te ronken aan mijn voeten en wordt het warm op het terras nu de zon onder de zonnetent komt geschenen.

Ik ga een wandelingetje maken door de tuin. Aan iedereen een zalige Pasen en een dikke (virtuele) knuffel! Hopelijk mogen we snel terug echte knuffels geven want ik begin dat serieus te missen …

Twee borsten

Deze namiddag moest ik naar het jaarlijks medisch onderzoek bij de arbeidsgeneesheer. Een nogal nutteloos tijdverdrijf vind ik zelf, maar ja…

De arts maakte me opmerkzaam op een bijzondere verjaardag. Ik ben al vijf jaar mijn twee vriendinnen kwijt.

Niet dat ik daar rouwig om ben hoor! Die twee vriendinnen hebben me ‘van ze leven genoeg gekoeioneerd’.

Ik was nog maar 23 toen die ene ineens een kanjer van een gezwel kreeg waarvoor ik onder het mes moest. Gelukkig was het goedaardig maar vanaf dan moest ik elk half jaar naar de mammografie. Gruwelijk! Zorgelijk kijkende dokters. Verschillende radiologen die elkaar tegenspraken maar me op het hart drukten zeker snel terug te komen. Want “gevaarlijke borsten, mevrouw!” Een gynaecologe die met de handen in het haar zat maar me terwijl beschuldigde van cancerofobie.

Ik deed mijn beklag bij de huisarts en toen is die brave man in actie geschoten. “Vanaf nu regel ik alles voor die twee vriendinnen van u want ze zijn inderdaad gevaarlijk maar we gaan ons niet laten opjagen.” Dat stelde me gerust. “Gevaarlijk of niet, dokter, ze hebben me toch nog nooit gebeten hoor.” “Nu ken ik u weer zeh!” lachte de man.

Vanaf dan geen mammo’s meer voor mij! Maar wel elk half jaar een MRI (magnetische resonantie). Daarop was het beeld veel duidelijker. Men kon zien dat die twee vriendinnen inderdaad geen ‘simpele trienen’ waren maar alles bleef wel goedaardig. Ik moest al maar jaarlijks meer gaan. Ze hielden zich zo rustig dat ik op het einde maar om de twee jaar moest.

En dan, als ik het helemaal niet meer verwachtte, had de ene vriendin ineens 3 ‘carcinoma in situ’. Er waren dus cellen met kwaadaardige kenmerken maar ze hadden het omliggende weefsel nog niet geïnfiltreerd en waren nog niet uitgezaaid. Maar het verdict van de chirurg was hard: ze moesten eraf, alletwee de vriendinnen! Want de andere ging dit ook krijgen.

Er was wel geen haast bij, het duurt wel even eer die cellen uit hun kapsel groeien. En nabehandeling ging ook niet nodig zijn omdat we er op tijd bij waren. Ik mocht enkele maanden wennen aan het idee en nadenken wat ik in de plaats van die vriendinnen wilde.

Ik kon direct een reconstructie laten doen in dezelfde operatie. Dus ik zou niet wakker worden zonder vriendinnen. In het UZ in Brussel kreeg ik een dubbele mastectomie met reconstructie door middel van diepflap. De operatie door professor Hamdi en zijn team duurde acht uren. De twee zieke vriendinnen werden verwijderd en van buikvet en -weefsel werden er twee nieuwe gemaakt. Een super techniek vind ik. Buiten wat littekens onder een bikini ziet ge daar bijna niets meer van. En er zitten geen lichaamsvreemde protheses in mijn lijf.

Het herstel was wel enorm zwaar. Ik bleef een week in het ziekenhuis. En dat was afzien. Vooral die buik waar een heel stuk uit was, dat was pijnlijk. Maar de verpleegkundigen en het medisch team, die waren fantastisch. Ik mocht daar wenen maar we hebben ook enorm gelachen met al die miserie. Ik mocht ook enkele maanden niet heffen of tillen en na een half jaar was er nog een kleine vervolgoperatie.

Onze huisdokter, die is nu met pensioen. Maar voor hij ging, heeft hij me wel nog eens op controle gestuurd. Ik liet een echografie doen en daarop kon de radioloog zien dat deze vriendinnen heel braaf en rustig zijn. En ikke content!

Voor alle duidelijkheid: dit ben ik niet 😉

Thee – ode aan een beste vriendin

Soms kan het leven hard en moeilijk zijn.

En dan heeft een mens thee nodig. En een vriendin … zoals mijn buurvrouw. We horen of zien elkaar heel regelmatig. Ze kent me heel goed en als ik niet zo happy in mijn vel zit, heeft ze het direct door.

Dan moet ik bij haar … op de thee. En moet ik het hele verhaal vertellen. Ze haalt me de pieren uit mijn neus en geeft troost en goede raad. Dat doet deugd, dat is veel beter dan een sessie bij een psycholoog. (Daar krijg je ook geen thee 😉 )

De thee heeft ze speciaal voor mij jaren geleden meegebracht van een weekendje Nederland. Ze weet dat ik het aller aller liefst Earl Grey drink. Ze vond voor mij BIO Earl Grey! Ge kunt u dus wel voorstellen dat ik haar een fantastische vriendin vind hè?

Elke keer ze op weekend gaat, brengt ze enkele zakjes mee. Maar nu was alles op.

In Mechelen vorige week zocht en vond ik enkele theewinkeltjes maar niet de thee die ik wilde. We stonden te twijfelen waar we dan maar iets gingen gaan drinken tot ineens mijn oog ergens op viel. Over de brug, achter de Ijzerenleen zag ik ineens het logo van die thee bovenaan op een gevel. Ik sprong een gat in de lucht, trok de lieve wederhelft aan zijn arm en wees naar het pand. De man in de camionette van HelloFresh, die net passeerde, lachte zich een kriek. Oeps!

Ze hadden zelfs twee soorten BIO Earl Grey. En honderden andere soorten. Ik heb me daar direct een spaarkaart laten aanmaken.

Thee en een allerbeste vriendin, meer heeft een mens toch niet nodig hè?

Het alfabet van 2019

Ik zag het enkele collega-bloggers dit jaar doen: bloggen op alfabet. Leuk om te lezen, vond ik. Daarom wil ik het ook eens proberen. Ziehier mijn jaaroverzicht van 2019, alfabetisch gerangschikt.

Agastache ‘Blue Fortune’: Deze Dropplant was nieuw in de tuin dit jaar. Hij stal de show. Mooi blauw, rechtopstaand, lang bloeiend en magneet voor insecten. Hij zou alleen niet zo langlevend zijn. Ik hoop dat hij terugkomt want ondanks mijn goed voornemen dat ik nu ook eens ging stekken, heb ik het niet gedaan. Duim met me mee aub…

Biobloembollen: Ik kocht ze al een aantal jaren. Als je goed zocht, vond je ze wel. Maar sinds dit jaar kan je ze bij Velt kopen, ook in onze afdeling natuurlijk. Allemaal samen hebben we er meer dan 420 000 gekocht en in de grond gestoken! Onze bijen zullen er wel bij varen.

Comité Jean Pain in Londerzeel kreeg dit jaar een zwaar verlies te verwerken. Jackie, ook bestuurslid in onze Veltafdeling, overleed deze zomer heel onverwachts. We bleven toch wel wat verweesd achter want Jackie was zeer actief en ineens moesten al haar taken onder ons verdeeld worden. We werden als bestuursgroep nog hechter. We beseften dat het ineens rap kan gedaan zijn en onze vriendschap werd nog warmer. Ik ben zo dankbaar dat ik deel mag uitmaken van zo’n toffe groep!

DIY: ook dit jaar werd er hier geknutseld. Buurman ‘tefferde’ een tof plantenbakje voor mij. Met onze Veltafdeling maakten we bijenwasdoekjes maar ook een insectenhotel. In de keuken ging ik aan de slag met veel meer groenten, ook niet-alledaagse (wat niet altijd naar de goesting van jongste zoon was). Ik maakte ook zelf veggieburgertjes.

Ecotuindagen: het eerste weekend van juni en hoogdagen voor Velt-leden. We deden dit jaar met onze afdeling nog eens mee en ontvingen een massa volk in de tuin van Frans en Moniek. ’t Was weer heel gezellig. Mensen konden ervaren wat een toffe bende wij zijn. De zon, lachende gezichten, hapjes en drankjes en genieten van een prachtige tuin … ’t leven kan zwaar zijn …

Fruitbomen: ik zette er dit jaar nog wat bij, dat kan je hier lezen. Dat bericht gaat hier anders veel te lang worden.

Greta Thunberg: ik las deze zomer haar boek ‘Ons huis staat in brand’. Respect heb ik voor dat meiske, enorm veel respect! Hoe ze omgaat met haar stoornis en haar angsten en terwijl het klimaatprobleem op de politieke agenda krijgt. Hoe ze belachelijk gemaakt wordt en toch doorgaat … zij doet tenminste iets en niemand is perfect, vind ik hè.

Hutsepot werd hier dit jaar ook enkele keren gemaakt en de groenten die kwamen van de buurderij.

Inkululeku Swenga Mushana is de volledige naam van onze puppy. Ze is nu acht maanden oud en nog steeds een enthousiast, grappig, lief zotteke.

Jager: hier moet ik voorzichtig zijn met wat ik schrijf. Een man met een geweer mag je niet in de weg lopen, zelfs niet in je eigen tuin. Maar ik nam maatregelen.

Klimaatverandering: die is nu wel serieus ingezet en men begint het stilaan door te hebben dat we niet goed bezig zijn. Er zijn nog steeds klimaatontkenners maar daar wil ik geen energie meer in steken. Je hebt altijd mensen die zullen blijven geloven dat de aarde plat is. Laat ons kleine en grote dingen ondernemen met de mensen die wel vooruit willen. Ook in de blogwereld vond ik dit jaar zo’n mensen.

Limonade vind ik lekker, zeker als die zelfgemaakt is. Dit jaar maakte ik die van bloesems, planten en bessen uit de tuin. Zoveel soorten!

Meer dan sprietjes: één van de boeken van Velt die dit jaar verschenen. Met veel foto’s uit onze tuin. ‘k Ben er fier op…

Naaktslakken: Duizenden zaten er dit jaar in de tuin. Gelukkig kreeg ik de hulp van enkele stekelige vrienden. Terwijl ik ’s nachts samen met de hond op strooptocht door de tuin ging, kwam ik ze geregeld tegen. Ik knipte de slakken doormidden, de egels aten ze op.

Ons economisch model tegenover de circulaire economie: oudste zoon is in oktober een doctoraatsstudie begonnen over het rechtsaspect van de circulaire economie. Ge kunt u wel voorstellen dat ik daar fier op ben.

Plantenkwekerijen, ik ontdekte er dit jaar enkele die ik heel tof vond: Bruckeveld, De Linde, Fil Roses en Hessenhof.

Q … en hier pas ik. Veel te moeilijke letter.

Rozen: eigenlijk staan er hier niet zo veel en ik besefte dit jaar dat ik er eigenlijk wel wil. Dus da’s een projectje voor 2020…

Serre: eind mei kwam er hier eindelijk één in de tuin. Ik heb me daar al zo in geamuseerd. Het tuinseizoen wordt gewoon verlengd en dat vind ik fantastisch.

Tomaten stonden er natuurlijk in, zelfgezaaid en al. Ik kreeg zaadjes van Eddy, tomatenman van Velt. Dus wij hebben kunnen smullen van rassen die je in de winkel niet vindt. Er zijn enorm veel tomatenrassen, volgend jaar ga ik weer andere proberen. Spannend hè…

Uit de buurderij: groenten, als we ze niet meer hebben in de tuin, komen ze van ‘Boeren en buren’, de plukboerderij of de Seizoensmaak. Het voelt goed zo lokaal mogelijk te kopen. Ook de verpakkingsvrije winkel Tarra, daar ga ik graag naartoe.

Velt, aja natuurlijk! Dé vereniging waar ik me als een vis in het water voel. ‘k Heb daar al veel geleerd en toffe mensen leren kennen. Een vereniging voor de meerwaardezoeker, ecologist, natuurliefhebber, smulpaap en tuinier… En echte vriendschap vind je daar!

Wereldverbeteraars dat vind ik toffe mensen. ’t Moeten altijd geen grote acties zijn. Vele kleintjes maken ook een groot. Ik kreeg dit jaar een mooi gedicht hierover.

Xxx: die zijn voor jullie, mijn volgers. Dit jaar kwamen jullie 26 075 keer kijken op mijn virtueel erf. Ongelooflijk vind ik dat! Ook jullie reacties waren steeds hartverwarmend. Dikke, dikke merci daarvoor!!!

Yzerhard of Verbena bonariensis deed het dit jaar zo goed in de tuin dat ik het zelfs onkruid vond. Het had zich in heel de kippenren uitgezaaid. Zolang ze bloemden, kon ik de planten niet verwijderen. Ze waren fantastisch voor bijen en vlinders. Na de bloem heb ik wel van mijn hart een steen gemaakt en de meeste in de kippenren verwijderd. Er staan er nog genoeg in de tuin.

Zonder is gezonder! Dat zal voor altijd mijn leuze blijven in de tuin. De lieve wederhelft zegt dat ik niet van mijn woord ben. Hij doelt op de Velt kabouter zonder kleren achter zijn kruiwagen, mascotte van een tiental jaar geleden. Ik bedoel zonder vergif, natuurlijk…

De wereld is klein

Vandaag ontmoette ik Willy, een jonge, knappe Zuid-Afrikaan.

Ik had hem opgemerkt aan het station in ons dorp. Zijn grote, donkere ogen zochten me al begreep ik niet waarom.

De laatste week rijd ik nogal regelmatig met de auto omdat de lieve wederhelft zijn voet gebroken heeft. Ik ben dus nu naast liefhebbende echtgenote, mama, werkende vrouw en huishoudstér ook nog eens taxichauffeur. 😉

En zo stonden we te wachten voor de gesloten overweg aan het station. De jonge Zuid-Afrikaan bleef kijken, raapte al zijn moed bij elkaar en kwam op ons toegestapt: “I saw the flags on your car, I’m from South-Africa.” zei de man. Hij had zijn trein gemist en moest een uur wachten voor de volgende maar als we hem naar het andere dorp zouden kunnen brengen, kon hij daar binnen 7 minuten een bus nemen.

Vlug de lieve wederhelft afgezet aan kantoor, teruggereden en de Zuid-Afrikaan opgepikt en wij weg naar het volgende dorp.

Hij begon spontaan te vertellen dat hij in België was voor een ‘girlfriend’, dat hij eigenlijk afkomstig was van Burundi maar in Khayelitsha, sloppenwijk naast Kaapstad, vrijwilligerswerk deed om ‘orphans’ te helpen. Hij vroeg vanwaar we die vlaggetjes op onze auto hebben. Dus ik vertelde over onze dochter die uit Khayelitsha komt, over adoptie, over onze liefde voor dat mooie, verre land.

Die 5 minuten in de auto waren zo warm en zo mooi. Hoe een mens zich door een toevallige ontmoeting zo rijk kan voelen hè… Ik heb de jongen afgezet aan het busstation en hem het allerbeste toegewenst. Ik hoop dat hij samen met zijn vriendinnetje nog heel veel wezen in Zuid-Afrika gaat helpen…

Indian summer

’s Morgens en ’s avonds voel en zie je het al goed: het zomerliedje is bijna uitgezongen. Daarom doet september nog even zijn best met veel kleuren.

Zalig vind ik dat: de laatste strootjes uit het dak trekken en nog even profiteren, wetende dat na de winter terug een nieuwe lente komt…

Ook in onze tuin vinden insecten ‘meer dan sprietjes’. Het nieuwe projectje mag er voor het eerste jaar best wezen, vind ik. Enkele vaste planten gekocht, eens in mijn zaaibakje gerommeld en wat overschotjes uit de rest van de tuin uitgeplant en het gazon is heel goedkoop ‘gepimpt’.

In de bloemenweide heeft zich een Speerdistel gevestigd. Ik ben content, hij heeft zich gezet waar ik het graag heb. ’t Is een afstammeling van mijn Gespierde Speerdistel die twee jaar geleden ineens in de tuin verscheen. Hier lees je hoe ik me wapende tegen de kritiek van sommigen.

Geluk …

Geluk …

Dat is ’s avonds voor het slapengaan mijn puppy wakker maken voor een laatste plasje buiten. Haar oppakken (nu het nog kan, ze weegt ondertussen al twaalf kilo), voelen hoe mijn slaapdronken hondje haar kopje tegen mijn schouder vleit

en dan …

… smelt ik

Geluk …

Dat is dansen in de regen als eindelijk die vreselijke hitte waar ik bang van ben, voorbij is …

Geluk …

Dat is ’s morgens om zeven uur met alle buren in de kletsende regen het huis versieren van de buren die 50 jaar gehuwd zijn. We zien er allemaal uit als verzopen kiekens maar dat doet … deugd

Het samenhorigheidsgevoel, stiekem, allemaal samen en dan ons verkneukelen als we het gelukkige paar wakker maken …

… en dan van hen ontbijt krijgen

Geluk …

Dat is dansen, dansen, dansen op hun feest met alle buren, vrienden, mensen uit ons dorp …

… doorgaan, alles geven … tot onze voeten pijn doen (fijne dansschoentjes als je tuinschoenen gewoon bent, da’s niet simpel zeh) en dan onze schoenen uitdoen en doorgaan op blote voeten

Geluk …

Dat is vriendschap, plezier, alles geven, alles … voor elkaar …

“Kan er ons iemand komen helpen aub?” #Puppyinderegen