Serre winterklaar maken

Het is er hier ver mee gedaan. Er hangen nochtans nog wel wat tomaten aan de struiken maar door de koude rijpen ze niet meer. In ‘Seizoenen’, ons Velt tijdschrift lees ik dat het rijpingsproces van tomaten stilvalt als de nacht kouder is dan 10° Celsius.

Tijd dus om ze te oogsten en de planten uit te trekken. Maar de deur van mijn serre wordt nog niet dichtgetrokken. Er staat nog sla, zoete puntpaprika, pepertjes en ik verwonder me erover dat de komkommers nog steeds groeien. Basilicum krijgt nog even het voordeel van de twijfel. En de Salvia apiana die ik dit voorjaar zaaide, staat daar zó te pronken.

Waar de tomaten stonden, daar kan ik de bodem wel al ‘soigneren’. Ik verwijder de mulch waarmee die heel het seizoen bedekt was. (om onkruid tegen en water vast te houden) Ik geef liters en liters water. En dan bedek ik de bodem met een laag zelfgemaakte compost.

Ik glimlach terwijl en denk terug aan Jackie, compostmeester en collega in onze Veltafdeling. Ze overleed plots en onverwacht deze zomer en liet ons verweesd achter. Ze zou me hier en nu onder mijn voeten geven. Oh, wat wou ik graag dat dat nog eens kon! Ik heb mijn compost niet gezeefd. En dat kon zij, perfectioniste, niet hebben. Voor mij, luie tuinier, is het allang goed. Mijn planten zullen wel naast die enkele onverteerde takjes groeien.

Het ‘zwarte goud’ ruikt in ieder geval heerlijk! Naar pure bosgrond. Ik snuif en geniet. Swenga ook, regelmatig komt ze haar neus in de kruiwagen steken. Mijn vriendinneke…

De laatste Gogosari paprika’s, enkele zoete aardappelen en tomaten gaan mee naar binnen.

De onrijpe tomaten ga ik proberen laten narijpen. In de garage, onder een krant met een appel erbij. De appel komt van de buurderij in Buggenhout. Bart de imker en Bart mijn collega van in het WZC zijn zo goed bezig daar! Met een berichtje haalden ze me uit mijn serre. Of ik vandaag nog kwam of ze mijn boodschappen morgen naar Tarra, de verpakkingsvrije winkel moesten doen? Want het was niet erg duidelijk, de website had kuren. “Ik kom af” stuurde ik terug.

Ik geniet terug. De twee jonge, enthousiaste kerels vertellen over wat hen bezighoudt, wat ze nog willen doen en of Velt wil meedoen. Ja jong, heel graag! Ik popel al om op onze volgende bestuursvergadering mijn Veltcollega’s mee enthousiast te maken.

Mijn eigen kleine serre, mijn Veltafdeling en nu de grotere buurt ook nog. Ik wil heel graag een schakel zijn om de klimaat- en milieuproblematiek aan te pakken. Ik weet wel dat ik de grote wereld niet kan verbeteren. Maar ik wil wel een druppeltje op de hete plaat zijn. En er zijn zo al veel druppeltjes! En die vinden elkaar!

Wat gaat daar van komen???

Hey Barbara!

Ons jongens beginnen nog steeds te gniffelen als ik over haar iets vertel. Met een hoog stemmetje kirren ze : “hey Barbara!” en daarmee doelen ze op mijn acteerprestaties hier, hier en hier. Ze vonden het zo grappig om hun moeder te zien worstelen met die camera’s maar ‘k trek het me toch niet aan. Ik vond het heel tof om een hele dag met Barbara te mogen werken.

En nu stopt ze met haar professionele carrière bij Velt. Zo spijtig! Maar ze gaat door voor de goede zaak. Ik ben zo blij voor haar. Ze werd op 26 mei verkozen tot Volksvertegenwoordiger voor Groen en ze zal dus zetelen in het halfrond van de Federale Kamer. Tof hè!

Helemaal zoals ze is, kregen we, de vrijwilligers van Velt, deze week een brief van haar. Zo mooi! Er zat ook een gedicht bij van Toon Hermans. Ik kende het nog niet maar vind het zo prachtig dat ik het hier wil delen.

Ze zegt dat het ons beschrijft, wereldverbeteraars, positivisten, mensen naar haar hart. En ze hoopt dat we er evenveel goesting van krijgen om ermee te blijven doorgaan.

Awel ja! Dankjewel lieve Barbara! We zullen elkaar nog wel tegenkomen in ‘Veltmiddens’ want natuurlijk blijf je wel vrijwilliger van onze fantastische vereniging…

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonica spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.
Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkeloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd :
kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen
Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven
Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor :
ik hou van jou

Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooiigheid
Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder

als al die anderen schreeuwen :
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen :
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin
Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
I love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan
en vallen
en vallen
en vallen
en OPSTAAN

Bij dat soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR

~Toon Hermans~

Meer dan sprietjes

Vorig jaar tijdens de Ecotuindagen van Velt bezochten we ook de tuin van landschaps- en tuinarchitect Wim Collet. Daar zag ik iets tof in het gazon. Zoiets gelijkaardig wilde ik ook maken.

Ik heb nog heel veel mogelijkheden in onze tuin. Toen we hier kwamen wonen, zijn we gestart met heel veel gras dat ik beheerde als gazon. Hier en daar heb ik dan borders aangelegd. Elke keer pak ik een ander stukje aan en dat maakt het zo boeiend, vind ik. Hoe de tuin uiteindelijk zal worden, dat weet ik niet. Moet ik ook nog niet weten want dan is het spannende eraf… 😉

Eind augustus begon ik eraan : een vorm uitleggen met de tuinslang en dan gras afplaggen. Onze zonen bekeken het argwanend. “Moeke, wat gaat ge nu weer doen? En daarbij, dat is scheef!” Mijn lieve zonen uitgelegd dat dat de bedoeling was en dat ze wel zouden zien wat het ging worden.

In september zette ik wat vaste planten in de bochten en zaaide phacelia in. Kwestie van de bodem niet onbedekt de winter in te laten gaan.

In het voorjaar nog wat gespeeld met plantjes van elders uit de tuin en andere zaadjes. En nu begint het al ‘op iets te trekken’, vind ik. Oudste zoon bekende onlangs zelfs dat hij foto’s van de tuin genomen had voor op zijn kot in Leuven. Zalig hè…

Fier op deze zelfgezaaide Echium 😉

‘Meer dan sprietjes’ is niet alleen de titel van dit bericht maar ook een boek uitgegeven door Velt, met heel veel foto’s erin uit onze tuin.

Meer dan sprietjes – de weg naar minder gazon
Velt
Lekker wild, zoveel mooier dan een ‘saai biljartlaken’

Allemaal beestjes

Hemelvaartsdag begon schitterend voor mij. Ik kwam buiten gestapt en een Koninginnenpage fladderde me tegemoet. Onze grootste en mooiste inheemse vlinder.

Ik was al lang ‘jaloers’ op vele van mijn ecologische tuinvrienden als ze foto’s van deze schoonheid in hun tuin postten. Ik zag hier vorig jaar pas voor de eerste keer een ‘versleten’ exemplaar en in het najaar een prachtige rups.

En nu kwam zo’n prachtig dier zomaar naar me toe gevlogen…

Koninginnenpage

In de tuin van Veltvriendin Veerle vlogen rond de appelboom veel kleine kevertjes. We wisten niet wat voor beestjes het waren dus heeft ze het even gevraagd in de Velt-groep. Het was de kleine rode weekschildkever of het ‘soldaatje’. Dit zijn zeer nuttige diertjes, ze eten bladluizen.

In haar appelboom zaten wel wat luisjes dus wij super blij dat die beestjes er waren. Voorbeeld van een ecologische tuin in evenwicht.

Kleine rode weekschildkever of ‘soldaatje’

Zaterdagavond mocht ik met de lieve wederhelft mee naar een feestje van een klant. Het was daar warm in dat zaaltje dus alle ramen werden open gezet. Kwam daar heel log en brommend een meikever binnen gevlogen en een golf van paniek ging door de zaal.

Ik zag een stoer uitziende kerel met een moordzuchtige blik in zijn ogen en een bierglas in zijn hand in beweging komen. Gelukkig kon ik net voor hem springen en het arme diertje voorzichtig uit de gordijnen plukken. Achter mij hoorde ik hem nog roepen : “Ai! Pas op!” Ja, het beest ging mij zeker verslinden! 😉

Ik draaide me om en met mijn meest gelukzalige glimlach zei ik : ” ’t Is ne meikever.” Ge moest diene mens zijn gezicht gezien hebben…

Voorzichtig heb ik de onfortuinlijke kever buiten gezet.

Meikever (niet op mijn hand, de foto die ze ervan namen, is niet zo goed gelukt)

Nog beestjes die we deze week gezien hebben : puppy’s! Eén van die twee kleine schatjes wordt de onze. Meer foto’s en info vind je hier. Ik mis het hier, een hond op den hof, nu ons lieve Karoo al bijna een jaar gestorven is.

Vanaf 22 juni is er hier terug jong leven in huis. De lieve wederhelft ziet het niet helemaal zitten maar heeft me toch ‘mijn goesting’ gegeven. Mijn verdriet over ons Karoo en het feit dat ik zo veel alleen thuis ben, heeft hem toch over de streep getrokken.

Zo stond er onlangs, plots in het midden van mijn tuin (ik zat op mijn hurkje te wieden en zette me even recht) de meest beruchte vergif spuitende tuinier van ons dorp vlak voor mijn neus! Wat mistte ik toen mijn stoere vriendin met haar trouwe hondenogen die me steeds door dik en dun verdedigde…

Rhodesian Ridgeback puppy’s

Maar de allerleukste beestjes dit weekend waren ‘haantje Frans met zijn kiekens’! We deden in zijn tuin mee met de Ecotuindagen van Velt en hebben ons enorm geamuseerd. Het weer was prachtig en we mochten 327 bezoekers verwelkomen.

haantje Frans met zijn kiekens…

De Ecotuindagen van Velt

Onze dochter en haar vriendinnetje, al dansend in onze tuin … dezer dagen kan je ze tegenkomen in heel Vlaanderen en Nederland. Heel fier ben ik, want ze prijkt op de affiche voor de Ecotuindagen van Velt.

Het eerste weekend van juni, voor Velters zijn dat hoogdagen. Want dan zetten meer dan 200 ecologische tuineigenaars hun tuinpoort open.

Dit jaar doen wij met onze afdeling ook weer mee. Deze keer vind je ons in de tuin van Frans De Smedt, zondag van 10 tot 17 uur. Een ecologisch paradijsje waar kinderen en dieren zich thuis voelen. Een toffe arbeidsarme siertuin, moestuin en serre. Frans kan het ook allemaal heel gepassioneerd uitleggen. Wij zullen er met onze Veltstand en boeken staan en we bieden je een drankje van de Wereldwinkel aan.

Waar? 

Frans de Smedt Smisstraat 130 1840 Steenhuffel België

Collega blogger en Veltvriend vroeg me om voor zijn tuin een beetje reclame te maken. Fruitberg is inderdaad ook de max! Naast zondag is die ook open op zaterdagnamiddag. Wij bezochten hem vorig jaar. Een zeer biodiverse tuin, aan de vijver gingen wij ‘op safari’ en de nectartuin, daar zou ik uren kunnen vertoeven.

Waar? 

Van Elst Tom Sint-TruidenseSteenweg 394 3300 Hakendover (Tienen) België

Wil je bekijken welke tuinen er in jouw buurt de poorten openen, dat kan je hier : https://www.velt.nu/Ecotuindagen

De charme van biobloembollen

Zondag mochten een veltvriendin en ik rondleidingen geven op Comité Jean Pain tussen de biobloembollen van Velt. We konden Het Verhaal vertellen en de mensen werden er zo enthousiast van. Daar kan ik enorm van genieten.

De zon was van de partij, vogeltjes zongen hun hoogste lied, het was volop lente …

Ook in onze voortuin komen mijn lievelingstulpjes in bloem : Tulipa Lilac Wonder.

Het loof van Nepeta ‘Veluw’s Blauwtje’ achter de tulpjes, belooft ook veel goeds…

Vroeger konden tulpen (die lompe, plastiekachtige soorten) me echt niet bekoren. Maar nu ik die kleintjes ontdekt heb, … Een verslaving aan biobloembollen dreigt zich hier te ontwikkelen! 😉

Tussen 15 mei en 15 juni 2019 zal je biobloembollen kunnen bestellen via Velt. Een catalogus zal bij ons volgende ledentijdschrift ‘Seizoenen ‘ zitten. Ben je nog geen lid van Velt? Bij mij kan je het steeds worden, we zijn terug met ons wedstrijdje begonnen. Geniet nog van de lente!!!

Krokus Vanguard BIO

Toffe dingen waarvan je weet dat ze op komst zijn, maar waar je nog een beetje moet op wachten, daar ben ik fan van. Ge hebt daar drie keer plezier van vind ik.

Daarom ben ik zo zot van bloembollen. In het najaar stop je die in de grond, dan probeer je je voor te stellen hoe het er in de lente zal uitzien. En nu … tadaa!

Deze bio krokus bestelde ik in het najaar bij Natural Bulbs met een fikse korting omdat ik Velt-lid ben. Vanaf deze zomer kan je ook via Velt biobloembollen bestellen. Deze krokus zit er ook bij.

Wij popelen alvast om je het assortiment te tonen. Vorig najaar hebben we met Velt meer dan 2 000 biobloembollen aangeplant in Comité Jean Pain, Holle Eikstraat 34 in Londerzeel. Op 3 maart en 7 april mag ik samen met iemand van CJP jullie rondleiden en het ‘biobloembollenverhaal’ vertellen. Op 17 maart en 21 april neemt een Velt-collega jullie mee. Telkens van 10 tot 12u.

Hier in de voortuin is het startschot voor de lente alvast gegeven. Er zit nog vanalles in de grond waar ik razend benieuwd naar ben.

Wordt vervolgd …