Corona-food

Dezer dagen wil ik zo min mogelijk naar de supermarkt gaan. Eigenlijk ben ik er zelfs nog niet geweest sinds de corona-crisis. Ik bereid maaltijden uit de voorraadkast, de diepvriezer en de tuin. En ik doe mijn inkopen in de buurderij en de verpakkingsvrije winkel.

Proberen creatief te zijn in de keuken. Ik ben bijlange geen keukenprinses maar dit receptje vind ik wel geslaagd: Tagliatelli met rode biet en Berloumi. Dat rode biet met pesto en pasta lekker is, leerde ik bij Moniek van Velt. Ik gaf er dan zelf nog een draai aan om een volwaardige maaltijd te hebben.

Benodigdheden (voor 4 personen):

500 g tagliatelli of andere pasta

2 kleine rode bietjes (vond ik nog in de moestuin)

potje zongedroogde tomaatjes (Oxfam winkel via buurderij)

2 handjes cashewnoten (Tarra, verpakkingsvrije winkel)

blokje parmezaan (vond ik nog in de frigo)

olijfolie (Tarra)

2 handjes rucola (of ik vond nog veldsla en winterpostelein in de moestuin)

peper en kruidenzout

blok Berloumi (buurderij)

Werkwijze:

De rode bietjes wassen en ongeschild gaar koken in een bodempje water (ongeveer een kwartiertje) Terwijl kan je de rucola (of ander groen dat je vond) wassen en in grove stukken hakken.

Een pesto maken met de zongedroogde tomaatjes, de cashewnoten, parmezaanse kaas, peper en kruidenzout en een goeie scheut olijfolie.

De rode bietjes schillen en in blokjes snijden. De Berloumi kaas ook in blokjes snijden en die bakken in een pan tot ze een goudbruin korstje hebben.

De pasta koken en afgieten. Mengen met de pesto, rode biet, Berloumi blokjes en de rucola (of ander groen)

Voilà! Poepsimpel en lekker. Ik zet dat op tafel met de blok parmezaan en de rasp erbij. Zelfs de dochter en jongste zoon eten zo rode bietjes.

De lente in quarantaine

’t Zijn rare tijden nu. ‘Tegenstellingen’, da’s een woord dat mij hier regelmatig door het hoofd schiet.

-“Moeder Aarde slaat en zalft nu.” hoorde ik iemand zeggen. De pandemie die ze ons gegeven heeft, is inderdaad verschrikkelijk. Maar ze stuurt ons heel veel zon en zalige lentedagen tegelijkertijd.

-Druk, enorm druk is het nu. Op mijn job in de zorg, fysiek en mentaal. Het doet wel goed iets te kunnen doen maar de extra nachten plegen een aanval op mijn bioritme. Ik slaap slecht. Troosten doe ik vooral, verdrietige bewoners en collega’s in paniek.

-Thuis is alles anders. De scholen zijn dicht en de dochter moet haar nieuwe leerstof zelf verwerken wat echt niet makkelijk is. Voor Wiskunde werken we online samen met de rekentherapeute. En nu iedereen thuis is, poetst de kroost hun kamer zelf. Happy dansmuziek opzetten, waar we luidkeels op kunnen meebrullen, is toegestaan. Zeer wenselijk zelfs.

-Ik denk na. Over hoe het toch zo ver is kunnen komen. En ik vrees dat als we blijven oerbossen kappen omwille van de economie en wilde dieren blijven verhandelen als producten, we nog meer onbekende virussen waar we nog geen weerstand tegen hebben, zullen bevrijden.

-En het applaus voor ons, mensen in de zorg, het doet deugd. Maar het schrijnt ook enorm. Nu ineens zijn we helden. Maar wat we al lang vragen: meer middelen en mankracht want we verzuipen. Zou dat na deze crisis wel kunnen? Ik betwijfel het.

-Een wereldwijde crisis kan ons misschien eens wereldwijd laten nadenken. Over arm en rijk, over eerlijke fiscaliteit? Ik ben bijlange geen econoom maar ik ‘voel’ dat het fout zit met die ‘legitieme’ geldstromen die naar belastingsparadijzen verdwijnen. Dat is een systeem dat gecreëerd is, waarom kan er geen eerlijker systeem gemaakt worden? Is dat naïef?

Dan moet de arme middenklasse er niet meer voor opdraaien. En krijgt haatzaaierij tegenover ‘de vluchtelingen’ (zoals destijds tegenover de Joden) geen kans meer. Dan gaan mensen in de stemhokjes misschien terug hun verstand gebruiken? Want ik snap de link in hun hoofd niet. Als ge zelf ne sukkelaar zijt, moet ge toch niet tégen de sukkelaars stemmen?

-Ik lees ook positieve nieuwsberichten. Over satellietbeelden die tonen dat de luchtvervuiling ineens fors is afgenomen. Binnen 40 jaar gaan we dit zien in de grafiek van de klimaatopwarming als een knik, de Corona-knik. Misschien kunnen we de grafiek zelfs ombuigen?

-Zelfs heel dit blogbericht is een tegenstelling. Want ooit heb ik mezelf beloofd nooit of nooit over politiek te schrijven. En altijd positief te blijven. Maar ’t moest er eens af. ’t Zal me misschien wel wat volgers kosten, maar foert. Volgende keer bloggen we terug over de tuin…

Ze zijn ‘al goe bezig’

Wat doe je in tijden van Corona? Als alle afspraken en geplande evenementen wegvallen? Je afzonderen en genieten van de natuur…

In de poel was er van afzonderingsmaatregelen geen sprake. Er was daar een bruisend feestje aan de gang. Verschillende koppeltjes die van elkaar niet konden afblijven, jonge gasten die op zoek waren naar een meisje, haar besprongen maar zich dan toch bedachten en het bij een ander probeerden. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Een echte orgie was dat daar! Sommige jongens probeerden zelfs anderen die een meisje hadden, eraf te trekken om er zelf op te kruipen! Ik moest denken aan een gezegde van de zonen en hun vrienden: “Het is niet omdat er een keeper in de goal staat, dat ge niet kunt scoren.” Ge moet dat echt eens doen: aan het water gaan zitten en padden ‘die bezig zijn’ begluren.

Wat kunt ge nog doen in tijden dat ge sociale contacten moet mijden? Gaan wandelen in de natuur. We deden onze botten aan, de hond aan de leiband en stapten via trage wegen in ons dorp naar de weide van de Kerkfabriek waar vorig najaar nieuwe bomen werden aangeplant. Het werd een avontuurlijke wandeling ook al zijn we maar één keer onder de prikkeldraad moeten kruipen.

Hier draaiden wij om, ’t leek ons iets te vochtig aan de tegenliggers te zien…
Klein Hoefblad gevonden onderweg

Ook mijn duifje heeft precies de lente in haar bloed. Ze gaat steeds in het kippenhok op het nest zitten kirren. Maar een eitje komt er niet. Ze is ondertussen heel tam geworden. Ik kan haar bijna aaien…

Ook dit diertje heeft de hete zomer van vorig jaar overleefd. Ik ben zo content! Volgens waarnemingen.be is het met 99% zekerheid kamsalamander.