Pasen 2020

’t Is een rare Pasen dit jaar. Er zijn niet eens paaseieren! Niemand die eraan gedacht heeft ze mee te brengen van de bakker. En de klokken uit Rome hebben vliegverbod boven onze tuin gekregen. Die komen wel uit Italië hè, en met die Corona …

Toch is het razend gezellig in ons eigen kot. Een ontbijt met een fruitsapje van de wereldwinkel, een boke met kaas, muizenstrontjes of konfituur en kersenyoghurt van de buurderij smaakt ongelooflijk.

We aperitieven in ‘onze lounge’ en begluren terwijl een koppeltje bosduiven die de liefde aan ’t bedrijven zijn. Jongste zoon zijn commentaar is hilarisch. Na de daad zitten ze nog wat te flikflooien en dan zegt hij heel droog: “Allèh zeh, nu malkanders haar nog wat goed leggen en ze kunnen terug onder de mensen komen” Gieren!

Daarna doen we van barbecue. Ha ja de paasbloemen zijn hier al uitgebloeid, door de klimaatopwarming zitten we al een stapje verder. Barbecue op een oud gammel toestelletje, we kochten het ooit voor duizend frank toen we net getrouwd waren. We weigeren pertinent een nieuw te kopen. Voor ons geen barbecook of andere design toestanden. We willen ‘braaien’ zoals in Zuid-Afrika. En dat kan alleen maar op zo’n aftands dingetje.

Deze dag is voor nog een reden heel speciaal voor ons. Want het is 12 april. Twaalf jaar geleden kregen wij plots telefoon dat er een klein meisje in Zuid-Afrika op ons aan ’t wachten was. Of we even naar Geel naar ’t adoptiebureau wilden komen om te kijken of we dat zagen zitten. En of we dat zagen zitten!!! Ik lag nog in bed want had met de nacht gewerkt. Op een wip zaten we met het hele gezin in de auto op weg naar Geel waar we enkele uurtjes later na een zwangerschap van drie jaar bevallen zijn van een pracht van een dochter. Drie weken later zijn we haar mogen gaan ophalen in Zuid-Afrika.

Dochter geniet zichtbaar van de herinneringen die we ophalen. We zijn altijd heel open geweest over haar adoptie, toch heeft ze er meestal niet veel oren naar. Afrika is voorbij en ze is blij dat ze hier is, zegt ze. Soms maak ik me bezorgd of ze niet teveel ‘wegduwt’. Maar blijkbaar werkt dat goed voor haar. Ze danst door het leven en heeft massa’s vriend(inn)en. Daarom ben ik blij dat we toch af en toe eens kunnen stilstaan en deze zware materie kunnen benoemen.

Ondertussen is de echtgenoot hier in slaap gevallen, ligt de hond te ronken aan mijn voeten en wordt het warm op het terras nu de zon onder de zonnetent komt geschenen.

Ik ga een wandelingetje maken door de tuin. Aan iedereen een zalige Pasen en een dikke (virtuele) knuffel! Hopelijk mogen we snel terug echte knuffels geven want ik begin dat serieus te missen …

De lente in quarantaine

’t Zijn rare tijden nu. ‘Tegenstellingen’, da’s een woord dat mij hier regelmatig door het hoofd schiet.

-“Moeder Aarde slaat en zalft nu.” hoorde ik iemand zeggen. De pandemie die ze ons gegeven heeft, is inderdaad verschrikkelijk. Maar ze stuurt ons heel veel zon en zalige lentedagen tegelijkertijd.

-Druk, enorm druk is het nu. Op mijn job in de zorg, fysiek en mentaal. Het doet wel goed iets te kunnen doen maar de extra nachten plegen een aanval op mijn bioritme. Ik slaap slecht. Troosten doe ik vooral, verdrietige bewoners en collega’s in paniek.

-Thuis is alles anders. De scholen zijn dicht en de dochter moet haar nieuwe leerstof zelf verwerken wat echt niet makkelijk is. Voor Wiskunde werken we online samen met de rekentherapeute. En nu iedereen thuis is, poetst de kroost hun kamer zelf. Happy dansmuziek opzetten, waar we luidkeels op kunnen meebrullen, is toegestaan. Zeer wenselijk zelfs.

-Ik denk na. Over hoe het toch zo ver is kunnen komen. En ik vrees dat als we blijven oerbossen kappen omwille van de economie en wilde dieren blijven verhandelen als producten, we nog meer onbekende virussen waar we nog geen weerstand tegen hebben, zullen bevrijden.

-En het applaus voor ons, mensen in de zorg, het doet deugd. Maar het schrijnt ook enorm. Nu ineens zijn we helden. Maar wat we al lang vragen: meer middelen en mankracht want we verzuipen. Zou dat na deze crisis wel kunnen? Ik betwijfel het.

-Een wereldwijde crisis kan ons misschien eens wereldwijd laten nadenken. Over arm en rijk, over eerlijke fiscaliteit? Ik ben bijlange geen econoom maar ik ‘voel’ dat het fout zit met die ‘legitieme’ geldstromen die naar belastingsparadijzen verdwijnen. Dat is een systeem dat gecreëerd is, waarom kan er geen eerlijker systeem gemaakt worden? Is dat naïef?

Dan moet de arme middenklasse er niet meer voor opdraaien. En krijgt haatzaaierij tegenover ‘de vluchtelingen’ (zoals destijds tegenover de Joden) geen kans meer. Dan gaan mensen in de stemhokjes misschien terug hun verstand gebruiken? Want ik snap de link in hun hoofd niet. Als ge zelf ne sukkelaar zijt, moet ge toch niet tégen de sukkelaars stemmen?

-Ik lees ook positieve nieuwsberichten. Over satellietbeelden die tonen dat de luchtvervuiling ineens fors is afgenomen. Binnen 40 jaar gaan we dit zien in de grafiek van de klimaatopwarming als een knik, de Corona-knik. Misschien kunnen we de grafiek zelfs ombuigen?

-Zelfs heel dit blogbericht is een tegenstelling. Want ooit heb ik mezelf beloofd nooit of nooit over politiek te schrijven. En altijd positief te blijven. Maar ’t moest er eens af. ’t Zal me misschien wel wat volgers kosten, maar foert. Volgende keer bloggen we terug over de tuin…