Verwachting…

Zoals een roos de bloem van de liefde is, zo zijn anemonen die van de verwachting.

Sinds eind februari en nu nog steeds staan de blauwe anemoontjes hier in de tuin te bloeien. Drie jaar geleden kocht ik enkele knolletjes Anemone blanda en ‘k heb me dat nog niet beklaagd. Elk jaar komen ze overvloediger terug. Ze zaaien zich zelfs uit. Anemone blanda is een margrietachtig bloemetje in lavendelblauw of wit. Ze kondigen de lente aan.

Wat me ook verwachtingsvol en content maakt, is de terugkomst van de metselbijen in onze insectenhotelletjes. Er zijn heel veel soorten, maar de allereerste die na de winter tevoorschijn komen, zijn de gehoornde metselbijen. Al twijfel ik of deze geen rosse metselbijen zijn. ’t Zijn in ieder geval heel rustige, vredelievende bijen. Er landde er ééntje op mijn neus terwijl ik probeerde foto’s te nemen (ja, dat krijg je als je uw neus in andermans zaken steekt) maar prikken, dat deed ie niet. Ze zijn heel belangrijk voor de bestuiving van planten dus ik koester ze.

Wat de liefde en verwachting betreft, ik heb hier vandaag nog een jong koppeltje betrapt. Achter een hoopje stenen dat ik wilde opruimen omdat één van mijn krielkipjes daar steeds op sprong en dan over de draad vloog. In de winter mag ze wel in de hele tuin scharrelen op zoek naar slakkeneitjes. Maar nu er jonge zaailingen opkomen, houd ik haar liever in het kippenhok.

Achter dat hoopje stenen lag ook een dakpan en daar zat Julia met haar Romeo op haar rug. ‘k Heb ze stilletjes laten zitten. Binnenkort kruipen deze schattige padden wel naar de poel. Daar zal Julia haar eitjes in lange snoeren afzetten en Romeo die nog steeds op haar rug zit zal ze uitwendig bevruchten.

Ook de buurman wilde zijn zaadjes kwijt. We ruilden sla, boontjes, broccoli en nog verschillende soorten groentezaden. Ook in de moestuin verwachten we dus weer vanalles. Laat de lente maar komen…

Mijn duifje…

Het was vorig jaar, 3 juni, op mijn verjaardag dat ze er ineens was. Het was de zondag van het ecotuinenweekend van Velt en wij hadden een hele dag met onze afdeling tuinen bezocht. Een plezante verjaardag!

’s Avonds zaten we met de familie op het terras taart te eten toen ze plompverloren aangetrippeld kwam. We zagen dat ze een ringetje droeg en dus een verloren gevlogen duifje was. Op het bordje kippenvoer dat ik voor haar neerzette, kwam ze direct af. Maar pakken kon ik haar niet. Ze vloog steeds op.

Maar ze bleef wel in de buurt. De volgende dagen, als ik de kippen hun graantjes bracht, was ze er ook steeds. De kippen waren er eerst niet content mee maar het beestje slaagde er toch telkens in om haar graantje mee te pikken.

En toen lukte het wel om haar vast te grijpen. Wat ik gedacht had, werd bevestigd : het was een verloren gevlogen, jong duifje van een duivenmelker. De stempel in haar vleugel was echter onleesbaar geworden. En met haar naar het duivenmelkerslokaal in het dorp trekken, daar had ik niet echt goesting voor.

Van mij mocht ze blijven, eten en drinken genoeg in onze tuin. En als zo’n duif al van in ’t begin verloren vliegt, is ze voor een duivenmelker waarschijnlijk toch niks waard.

En ze bleef! Elke ochtend als ik buitenkwam, kwam ze aangevlogen. Ze wist het heel snel dat ik diegene ben die eten geeft aan de kippen. Als ik daar wat mee talm, vliegt ze enkele keren rond mijn hoofd en toont dan de weg naar het kippenhok. Als ik in het weekend wat langer binnen blijf, komt ze op het terras rondtrippelen en naar binnen turen. Als ze me ziet, kijkt ze me aan, zo met een scheef kopke en zie ik haar denken : “Awel jong, waar blijft ge?” Mijn huisgenoten hebben dan veel plezier.

Ze heeft zelfs het vuurwerk met oudjaar overal in de buurt overleefd en eigenlijk is ze nu een dikke duif geworden. De kippen vinden haar allang geen vreemde eend in de bijt meer en zijn het gewoon dat ze er is. Waar ze slaapt, dat weet ik niet. En of ze in het nieuwe jaar een lief zal vinden, dat is ook nog een vraag.

Mijn duifje hoort er in ieder geval bij en iedereen hier vindt haar grappig en hopelijk blijft ze nog heel lang bij ons …

Karoo

Amai, nu heb ik hier de tuin en de blog verwaarloosd!  ‘t Is een emotionele week geweest.  Mijn Rhodesian Ridgeback, mijn lieve Karoo is ziek.  Mijn vriendinneke, tuinmaatje, partner in crime (Karoo, pak jij die kip eens om terug in ‘t kot te zetten…), ze wilde niks meer eten.

354F7961-D2B9-46DF-ABCE-F0A5251C6702

Ik ben eerst drie keer bij de dierenarts geweest.  Maar uiteindelijk zijn we terecht gekomen in Merelbeke, de universitaire dierenkliniek waar de dierenartsen opgeleid worden.  Daar vonden ze op een half uurtje tijd dat ze ‘hemolytische anemie’ heeft.  Dat wil zeggen dat ze haar eigen rode bloedcellen afbreekt.

Gelukkig is het primair.  Er is geen kanker of andere vreselijke ziekte als oorzaak.  Dus we gaan voor behandeling.  Twee keer per dag moet ze nu een cortisone pil nemen en het lijkt aan te slaan.  Ze is zo flink!  Ik mag haar bek opentrekken en de pillen vanachter in haar keel leggen.  Mijn beestje vertrouwt me helemaal.  ‘k Heb haar vorige week zelfs drie spuiten mogen geven, ze gaf geen kik.

8ADB1A4D-3779-4071-B143-BFC6785EA9F0

Maandag gaan we terug naar de dierenarts voor bloedafname en dat moeten we nu om de zes weken doen.  Na enkele maanden, als alles goed gaat, zullen haar rode bloedcellen terug op peil staan.  Dan mogen we de behandeling afbouwen.  Karoo is nog maar 7 jaar dus ik hoop dat het lukt.

C70FFAA9-EC31-47EB-B8B9-04CD869EFD7E

Kauwen …

Maak jij je ook soms druk over die kauwen die je vogelvoeder in één keer komen opschrokken?  Onze voederplank stond al een hele tijd terug buiten en het ging heel goed.  Kool- en pimpelmezen, mussen en een roodborstje kwamen alle dagen hun buikje rond eten.  Kauwen of eksters leken niet echt interesse te hebben.

Tot die ene week dat ik met de nacht stond.  Nu moet je weten dat ons voederhuisje net onder het raam van onze slaapkamer staat.  Dat was me daar een leven!  Zes kauwen hadden zich tegelijk op het eten gestort.  Kunnen die ruzie maken zeg!  Ik werd steeds wakker  van het lawaai.  Gaan zwaaien voor het raam hielp even, maar grr, ze kwamen steeds terug.

Knarsentandend en met de dekens over mijn oren getrokken, heb ik dan een plan bedacht.

C796646D-4574-477F-B81B-FA3C25874EB2

Et voila!  Meer dan een overschotje kippendraad had ik niet nodig.  De kleine vogeltjes gaan op de draad zitten, wippen binnen en gaan eten.  En de kauwen die nog eens poolshoogte komen nemen … die kunnen de overschotjes op de grond oppikken.

Hehe!  Wie laatst lacht …

5834B1CD-7878-45CB-AAC5-CC448CBDD8F1

O die pikorde!

Wij hebben drie hanen in ons kippenhok.   Onze bruine zijdehoen haan is de oudste. Sinds vorige zomer is onze witte zijdehoen haan ook volwassen.  En dan is er nog ‘Fonske’, een jong haantje dat ik als kuiken haalde bij de ‘kippenopvang regio Lebbeke’.  Maar die doet niet mee in het conflict.

IMG_2175IMG_2185IMG_2181

Meestal gaat het nochtans heel goed.  Onze witte haan is de jonge, viriele macho.  Hij zorgt dat alle kippen aan hun trekken komen.  De oudste haan is meer van het serene type.  Hij houdt zich wat op de achtergrond en kipjes die nog een extraatje nodig hebben, kunnen bij hem terecht.

Zo gaat dat daar echt super in dat huishouden.  Alleen, als ik er aan kom met eten, dan gaan de poppen aan het dansen.  Die witte sloeber kan niet uitstaan dat de bruine haan samen met hen eet.  Hij jaagt hem steeds weg.  Okee dan, dacht ik, dan eet ieder in zijn eigen ‘taloor’ en ik strooide voer op verschillende plaatsen in het hok.  Zo moest er geen ruzie gemaakt worden.  Ja tereire!  Nu had Witte nog veel meer werk om hem van al die plaatsen weg te jagen.

IMG_2194

Mannekes!  ‘k Heb er mij moeten tussen zetten!   En zo is er een heel mooie vriendschap ontstaan tussen onze bruine haan en mij.  (Eigenlijk zou ik hem een naam moeten geven hè.)

IMG_2161

Als hij me ziet aankomen met het eetbakje, wijkt hij niet meer van mijn zijde.  Hij trippelt geduldig mee langs alle plaatsen waar ik voer strooi tot iedereen aan het eten is.  Dan gaan we samen naar achter in de ren en daar mag hij eten uit mijn hand.  Dan komt Witte niet, zo veel gezag heb ik nog wel.

Maar sinds enkele weken heb ik een nieuw, heel mooi grijs zijdehoen hennetje.  Van een veltvriend gekregen.  Zijn haantje was doodgebeten door de hond van zijn zoon en zij bleef alleen over.  Weeral!  Hij had al vossen op bezoek gehad en nog een andere hond en steeds sneuvelden zijn diertjes.  Hij wilde er liever mee stoppen en zocht een opvang voor zijn hennetje.  Natuurlijk wilde ik haar een nieuwe thuis geven!

IMG_2188

Amai!  Is me dat een ‘erge tik’!  Ze is jaloers op wat wij hebben met elkaar!  Ze kan het niet uitstaan dat mijn haan uit mijn hand eet en komt hem gewoon voor mijn neus wegjagen!  Zij mag nochtans uit mijn andere hand eten, maar geen ‘avance’ hè! Dus nu moet ik haar steeds zachtjes wegduwen als ze onze romance komt verstoren. ‘Moeder Overste’ heeft er niet aan!

IMG_2168

Ik vind het wel plezant om mijn dieren zo te observeren, hun karakters te leren kennen en hen te verwennen.  Hebben jullie eigenlijk al zo’n dingen meegemaakt met kippen?

IMG_2198

Ameraucana kuikens

Het begon met een berichtje op Facebook.  De kippenopvang regio Lebbeke had Ameraucana kuikens die ze gered hadden, ter adoptie.  Ik had er al van gehoord, van Ameraucana’s.  Het zijn kippen die speciale blauwe of groene eieren leggen.  Ze zijn verwant aan Araucana kippen maar iets groter.  Ze zijn vooral in de Verenigde Staten populair.

IMG_1677IMG_1681IMG_1683

Die kans kon ik toch niet laten liggen!  Ik stuurde een berichtje en kwam zo in Denderbelle bij Ellen terecht.  Ellen is een sympathieke jonge vrouw met het hart op de juiste plaats.  Zij redt kippen uit legbedrijven en ook in beslag genomen dieren komen bij haar terecht.  Zo ook deze kuikentjes.  Ze werden gekweekt voor hanengevechten.

IMG_1615IMG_1614

Wij kozen een haantje en drie hennetjes uit verschillende nestjes.  Volgend jaar kan hier dan misschien aan gezinsuitbreiding gedaan worden.

In het begin moesten de kuikens natuurlijk lekker warm in de living blijven.  In een konijnenhok op de bench van de hond.  En piepen dat die konden!  Gelukkig nam de dochter ze regelmatig in haar warme handjes.  Ook onze hond wilde al wel eens babysitten en de kuikens warm houden.

IMG_1675

IMG_1620

Het kleinste kuikentje is echter op een nacht gestorven.  Het zag er al van in ’t begin zwakker en broos uit.  Daarom waarschijnlijk dat onze dochter het koos.  Er vloeiden dus wel wat traantjes bij haar.

 

Fonske, Trieneke en Treezeke doen het nu heel goed.  Ondertussen slapen ze in hun hokje in de garage en bij mooi weer mogen ze in het gras scharrelen. Dit verhaal wordt zeker vervolgd!

IMG_1688

 

Bladluizen!

Eigenlijk zit ik al in ‘mijne pyama’ en zou ik in mijn bed moeten kruipen want ik sta met de nacht.  Maar ja, nog even facebook gecheckt en dan is het om zeep he.😊  Ik kreeg een vraagje van iemand : “Waarmee kan ik bladluizen op een Sneeuwbal struik te lijf gaan?”

Er zijn verschillende soorten Viburnum struiken.  Waarschijnlijk gaat het hier over ene met van die kogelronde, witte sneeuwballen, de Viburnum opulus ‘Roseum’.  Die zijn heel gevoelig voor bladluis.  In onze tuin staat oa de inheemse Gelderse Roos en die heeft dat niet.  Er zijn nog heel veel andere Viburnum soorten die ook niet gevoelig zijn voor bladluis.

IMG_2041( Viburnum tinus, wintergroene soort, niet gevoelig voor bladluis)

Maar wat nu met deze mevrouw haar struik?  Als ik ergens teveel bladluizen heb, wat tegenwoordig eigenlijk niet meer voorkomt, zet ik er met de tuinslang een krachtige waterstraal op.  Gewoon de luizen eraf spuiten zodat de struik terug kan bekomen.  Of ik ‘knijp’ er verschillende dood.  Maar niet allemaal!  Natuurlijke belagers zoals vogels en roofinsecten komen op de ‘lijkgeur’ af en eten de andere op. Werkt dit allemaal niet, dan gaat de plant er bij mij uit.  Dat wil zeggen dat hij niet past in mijn tuin.  Ik ga geen gif gebruiken, zelfs geen natuurlijk gif zoals pyrethrum om een plant te redden.  Want dat is dan weer slecht voor de bijen en andere nutttige insecten.  Dan is heel mijn natuurlijk evenwicht om zeep.  En eigenlijk dienen onze tuinen daar toch voor : een veilige thuishaven zijn voor al onze diertjes.   Bij plagen zoeken we dan ook best veilige oplossingen.

Om bij die bladluizen en een natuurlijk evenwicht te blijven : plant een Vlier in je tuin.  De Vlier is een hele mooie, nuttige struik.  Denk aan vlierbloesemlimonade en vlierbessensiroop die je ervan kan maken.  Maar de Vlier trekt ook de Vlierbladluis aan!  Dit is een HELE TOFFE LUIS!  Zij wil alleen maar op de Vlier leven maar de Vlier zelf heeft daar niks last van.  Maar er worden wel massa’s belagers van luizen aangetrokken naar je tuin.  Komt er ergens anders in je tuin een andere soort bladluis voor, dan wordt die gewoon mee opgegeten.  Tof he!  Zo zitten er in mijn tuin wel hier en daar wat bladluizen maar het worden geen plagen meer.

IMG_2040

En nu zou ik hier graag een foto van een bladluis plaatsen, maar ik vind er geen enkele in de tuin.  Toeme he!😜