O die pikorde!

Wij hebben drie hanen in ons kippenhok.   Onze bruine zijdehoen haan is de oudste. Sinds vorige zomer is onze witte zijdehoen haan ook volwassen.  En dan is er nog ‘Fonske’, een jong haantje dat ik als kuiken haalde bij de ‘kippenopvang regio Lebbeke’.  Maar die doet niet mee in het conflict.

IMG_2175IMG_2185IMG_2181

Meestal gaat het nochtans heel goed.  Onze witte haan is de jonge, viriele macho.  Hij zorgt dat alle kippen aan hun trekken komen.  De oudste haan is meer van het serene type.  Hij houdt zich wat op de achtergrond en kipjes die nog een extraatje nodig hebben, kunnen bij hem terecht.

Zo gaat dat daar echt super in dat huishouden.  Alleen, als ik er aan kom met eten, dan gaan de poppen aan het dansen.  Die witte sloeber kan niet uitstaan dat de bruine haan samen met hen eet.  Hij jaagt hem steeds weg.  Okee dan, dacht ik, dan eet ieder in zijn eigen ‘taloor’ en ik strooide voer op verschillende plaatsen in het hok.  Zo moest er geen ruzie gemaakt worden.  Ja tereire!  Nu had Witte nog veel meer werk om hem van al die plaatsen weg te jagen.

IMG_2194

Mannekes!  ‘k Heb er mij moeten tussen zetten!   En zo is er een heel mooie vriendschap ontstaan tussen onze bruine haan en mij.  (Eigenlijk zou ik hem een naam moeten geven hè.)

IMG_2161

Als hij me ziet aankomen met het eetbakje, wijkt hij niet meer van mijn zijde.  Hij trippelt geduldig mee langs alle plaatsen waar ik voer strooi tot iedereen aan het eten is.  Dan gaan we samen naar achter in de ren en daar mag hij eten uit mijn hand.  Dan komt Witte niet, zo veel gezag heb ik nog wel.

Maar sinds enkele weken heb ik een nieuw, heel mooi grijs zijdehoen hennetje.  Van een veltvriend gekregen.  Zijn haantje was doodgebeten door de hond van zijn zoon en zij bleef alleen over.  Weeral!  Hij had al vossen op bezoek gehad en nog een andere hond en steeds sneuvelden zijn diertjes.  Hij wilde er liever mee stoppen en zocht een opvang voor zijn hennetje.  Natuurlijk wilde ik haar een nieuwe thuis geven!

IMG_2188

Amai!  Is me dat een ‘erge tik’!  Ze is jaloers op wat wij hebben met elkaar!  Ze kan het niet uitstaan dat mijn haan uit mijn hand eet en komt hem gewoon voor mijn neus wegjagen!  Zij mag nochtans uit mijn andere hand eten, maar geen ‘avance’ hè! Dus nu moet ik haar steeds zachtjes wegduwen als ze onze romance komt verstoren. ‘Moeder Overste’ heeft er niet aan!

IMG_2168

Ik vind het wel plezant om mijn dieren zo te observeren, hun karakters te leren kennen en hen te verwennen.  Hebben jullie eigenlijk al zo’n dingen meegemaakt met kippen?

IMG_2198

Wat kan je nu doen als je volgend jaar geen slakkenplaag wil?

Eigenlijk ben ik nu aan het strijken maar terwijl kijk ik naar buiten en dwalen mijn gedachten af.  En toch ben ik heel efficiënt bezig.  Terwijl ik hier sta te mijmeren en mijn strijkijzer heen en weer gaat, ben ik ook slakkeneitjes in mijn tuin aan het opruimen.

img_1484

 

Haha!  Dat ‘kunde gij niet he’!  En mijn wapen tegen de slakken heeft dan ook nog een heel hoge aaibaarheidsfactor.  Dus dat zijn dan ineens drie vliegen in een klap.  Wil je weten wat mijn geheim is?  Zijdehoentjes!  Zij zijn verzot op slakkeneitjes.  Deze tijd van het jaar laat ik hen in heel de tuin lopen.  Ze zijn dan steeds maar aan het scharrelen en vlijtig op zoek naar deze lekkernijen.  Alle eitjes die ze nu opeten, kunnen volgende lente geen vieze, slijmerige slakken worden.

img_1404

Ieder jaar laat ik wel enkele kipjes broeden en die krijgen dan van die schattige kuikentjes.  Deze keer heb ik geprobeerd om een nestje van deze ‘pluizebollekes’ handtam te maken.  En dat is goed gelukt.  Als ik buiten kom, komen ze me tegemoet gelopen en als ze kunnen kiezen tussen graantjes pikken van de grond of uit mijn hand, dan nemen ze mijn hand.  Ze hebben elk hun eigen karaktertje.  Eentje wacht zelfs steeds tot ik het haar aanbied uit mijn hand.  Ze zal niet eten van de grond!  Tja, streken heb je ‘verniet’ he.

img_1405

Wil je ook verlost worden van slakken uit je tuin en zie je het zitten om enkele kipjes te nemen?  Dan zou ik je zijdehoentjes aanraden.  Het is een ras dat niet zo moeilijk te vinden is.  Zelfs op verkoopsites vind je een aanbod van particulieren die hun teveel aan kipjes verkopen.  Ze worden heel gemakkelijk broeds dus als je je een kipje en een haantje aanschaft, kan je zelf je toompje uitbreiden.  Ze vliegen niet en hun schattige uiterlijk hebben ze doordat hun pluimpjes geen weerhaakjes hebben.  Ze blijven zo van die donzige bollekes hun hele leven.  Het zijn hele rustige kipjes.

 

Hier mogen ze nog wat verder flaneren in de tuin.  In de lente als alles terug begint te groeien, blijven ze weer in de kippenren waar ze ook zalig kunnen scharrelen.  Waarschijnlijk zal de slakkenplaag die vele mensen dit jaar in hun tuin hadden, volgend jaar weer aan ons voorbij gaan…

img_1497

 

 

Gratis kipjes!

Het is hier al wat geweest!  Mijne kweek is helemaal niet goed gekomen.  Nochtans heb ik al drie keer een broedse kip gehad die op eitjes zat.  De eerste kip wroette bijna al haar eitjes kapot.  Welgeteld 1 zijdehoentje hadden we dan.  Bij de volgende ‘gezinsuitbreidingspogingen’ is er een saboteur aan het werk geweest!  De schuldige is een lief, klein baardkrieltje.  Ukkels of Antwerps, dat weet ik eigenlijk niet.

Links vooraan op de foto, zie je haar…image

Al een jaar of drie hebben we haar en ze woont gewoon bij de zijdehoentjes.  Ze legt hele kleine eitjes, die veel kleiner zijn dan die van de zijdehoentjes, dus goed te herkennen.  Maar dit jaar zijn haar eitjes om een onverklaarbare reden even groot.  Daarbij maakte ze ook soms ‘kloekgeluidjes’ zodat ik dacht dat ze niet aan de leg was.  Maar de sloeber bleef gewoon door eitjes leggen…  Die ik dan vrolijk onder de broedende kippen stopte…  Grrr!  Niks zijdehoenkuikentjes maar wel bastaardjes.😜image

 

image

imageOp 27 mei was onze tweede ‘bevalling’ en kregen we twee lieve lichtbruine kuikentjes, kruising tussen het baardkrieltje en onze rode zijdehoenhaan.  Het zijn schatjes, onafscheidelijk van elkaar.  Maar ze lopen bij de zijdehoentjes en als ze gaan beginnen eieren leggen, vergroot mijn probleem alleen maar.

Het baardkrieltje mag ook verhuizen.  Ik wil geen vergissingen meer.image

Ik vraag geen centjes voor de diertjes.  Maar ze zomaar weggeven, is niet erg diervriendelijk.  Wie weet waar komen ze dan terecht?  Ik heb er even over nagedacht en heb besloten de diertjes te geven aan iemand die er in ruil iets origineel voor wil doen of geven.  Zoiets gelijk het LETS systeem.  Het baardkrieltje mag apart weg maar de twee bastaardjes moeten bij elkaar blijven.  Zij zijn erg aan elkaar gehecht.  Ideaal voor hen is natuurlijk als ze alledrie samen een nieuwe thuis krijgen.

Op 20 mei kregen we terug een nestje.  Weeral de verkeerde eieren eronder gelegd, zag ik na enkele weken.  Maar jong toch!  De drie kuikentjes kregen echte pluimpjes in plaats van de ‘frullerige’ donsjes die zo typisch zijn voor zijdehoentjes.  Als ze groot genoeg waren om niet meer gepakt te worden door roofvogels, zijn ze met moederkloek mee verhuisd naar ons vogelboske.  Daar wilden ze niet in het kippenhok slapen.  Moeder mocht roepen zo hard ze kon, de pubers wilden niet naar binnen.  Dan is ze maar met haar kroost op een stapeltje stenen gaan slapen.  Nu gaat moeder gewoon terug binnen slapen maar de jeugd slaapt… in de bomen!

image

Ik was eerst van plan om ze ook weg te geven.  De donkere kipjes had ik al uit de bomen geplukt.  Maar de lichtbruine gaat zo hoog zitten dat ik er gewoon niet aan kan.  Gisteren heeft de oudste zoon me geholpen, foto’s genomen met zijn smartphone en we hebben gelachen!  Eigenlijk is het nog wel leuk, zo’n kippen in de bomen.  En hun eieren gaan ze wellicht toch niet gaan leggen bij die van de zijdehoentjes.  Dus dit trio mag wel blijven.image Lees verder

Hoe onderhoud ik mijn kippenhok?

Tja, u hoort me al komen.  Ook hier werk ik volgens het principe van ‘de luie tuinier’.  Ik vind het zo sneu voor al die kindjes die bij de jongste dochter komen spelen.  Heel enthousiast zijn die steeds over onze kippen.  Ze gaan dan naar huis met de mededeling : ” Ik ga aan mama vragen of we ook kippen gaan houden.”  Die mama’s die zien dat dan meestal niet zitten want… wie gaat dat kippenhok dan uitkuisen?!  Dan wordt die ‘kippendroom’ maar opgeborgen.  De mooiste uitspraak deed er onlangs eentje : ” Oh, jullie hebben kippen met broekjes aan!”  (Onze zijdehoentjes hebben inderdaad donzige pluimpjes op hun pootjes.)   Toch schattig he, als kinderen zo’n opmerkingen geven!  Daarom wil ik hen even helpen hun mama’s te overtuigen.  Want een kippenhok onderhouden is echt geen zwaar, tijdrovend werk.image

Alles begint met de juiste strooisellaag in het slaaphok.  Ik heb het al met vanalles gedaan : hooi, stro, gewoon bloot,…   Maar nu heb ik het juiste materiaal gevonden : de gewone houtkrullen die je vindt in elke hobby-tuinwinkel.  Met dit natte weer blijft het slaaphok dan gezellig droog.  En nu komt het : ik voeg daar houtasse uit onze kachel aan toe.  Natuurlijk mag je alleen maar asse van onbehandeld of ongeverfd hout gebruiken.  Waarom houtasse?  Wel, dit bedacht ik ook op een slapeloze nacht in mijn bed na een reeks nachtshifts.  Ik had Frank Anrijs van Yggdrasil horen verklaren dat hij veel houtasse in de tuin gebruikt voor kaliumtoevoer aan zijn planten.  Maar opletten in de zomer zei hij, want houtasse is insectendodend.  Dit had hij zelf ontdekt toen hij een hoopje houtasse bij zijn fruitstruiken gelegd had.  De spinnetjes die eronder zaten, gaven ineens allemaal de pijp aan Maarten.  Dat kon interessant zijn voor mijn kippenhok.  Kippenluizen en bloedmijten zijn ook insecten!image

In maart dit jaar ben ik met dit experiment gestart.  En nog steeds heb ik mijn hok niet moeten uitkuisen!  Nog geen enkel luisje ben ik tegengekomen.  Ook van vliegen in het slaaphok hebben mijn dames en twee heren geen last meer.   Af en toe voeg ik wel terug wat houtkrullen en houtasse bij.  Met de ecotuindag van Velt heb ik de mensen laten ruiken en ze beaamden het : mijn hok stinkt niet.  Ik ben misschien wel een beetje bevoordeeld : zijdehoentjes leggen ‘droge, geciviliseerde kakjes’.  Wat hybride-legkippen laten vallen, is niet zo appetijtelijk.  Maar misschien is dat wel op te lossen met extra veel houtkrullen.  Eigenlijk gebeurt er in mijn hok een soort ‘composteringsproces’ maar dan wel in droge vorm.  Waar ik vroeger een stinkende, natte, samengekoekte brij van ‘stro en stront’ had, heb ik nu een kruimelige, droge, niet slecht ruikende strooisellaag.  Als ik ze ooit eens uit het hok haal, kan ik ze gewoon op de composthoop doen.image

Dus, mama’s van al die kindjes die zoooo graag ‘kipjes met broekjes’ zouden hebben.  Wat houdt jullie nu nog tegen?  Elke dag een kakelvers eitje, gratis groen- en tafelafval verwerking, gezellig gescharrel in de tuin en blije kindjes…😊

 

Zijdehoentjes…

imageOnze knuffelkipjes, ze zijn de aaibaarheidsfactor van onze tuin.  ” Oh, jullie hebben pluchen kipjes!” riep een speelkameraadje van onze dochter eens uit.  Met hun zachte, donzige pluimpjes, rustig scharrelend en altijd zo lief…

image

Het is zeker twintig jaar geleden dat ik het ras leerde kennen.  Sindsdien heb ik ze altijd gehad.  Zijdehoentjes leggen niet zo heel veel eitjes.  En ze worden ook heel snel broeds.  Dat vind ik er juist zo plezant aan.  Elk jaar hebben wij jong leven in de tuin. Het zijn ook zo’n goede moedertjes.  Hun kuikens mogen zo lang bij hen blijven ook al zijn mama haar vleugeltjes al veel te klein geworden.  Zo schattig!

image

Ik ben begonnen met een toompje witte kipjes.  Maar algauw wilde ik meer en andere kleurtjes.  Via ’t internet vond ik andere kwekers.  Ondertussen heb ik ze in ’t rood, buff, blauw, zwart en patrijskleur.  Ik hou ze niet kleur bij kleur.  Voor de moment heb ik twee haantjes, een rood en een zwart.  Voor mijn vader had ik een wit-patrijs kuikentje meegebracht maar dat is ook een haantje geworden.  Dus misschien krijg ik het wel terug.  Het duurt wel een tijdje eer je het geslacht kan zien bij de jonge diertjes.  Ik zie het meestal het eerst aan hun ‘gezichtje’.  Jonge haantjes krijgen zo’n kwade blik.  De kipjes houden hun lieve oogjes.

image

Zijdehoentjes zijn eigenlijk kipjes die in elke tuin passen.  Ik las eens dat je ze zelfs op een appartement kan houden.  Dat kan ik me wel voorstellen want ze leggen zo’n kleine, droge kakjes.  Maar dat vind ik maar zielig voor de beestjes.  Ze lopen zo graag in de tuin!  Bij ons gaan ze regelmatig eens op stap en scharrelen dan in de borders op zoek naar slakkeneitjes  en onkruidjes.

Ik kijk al uit naar het voorjaar.  Heb al terug enkele eitjes in het legnest gevonden.  Dus binnenkort wordt er heel waarschijnlijk terug eentje broeds.  Die zet ik dan in een hokje apart, de eitjes eronder en dan 21 dagen wachten.  En dan uitkijken naar welke kleurtjes de kleintjes zullen hebben.  Zo plezant!