Zelf vetbollen voor de vogels maken

In ons voederhuisje zijn onze tuinvogels het meest zot van gedroogde meelwormen. Ik strooi ze altijd gewoon op de bodem.

Maar gisteren was er zo veel wind dat ze er direct afwaaiden in het gras. Daar hadden de kauwen en eksters dan veel plezier van maar dat was niet de bedoeling.

Vandaag heb ik dan maar een oplossing bedacht : de meelwormen in vetbollen gestopt.

Wat heb je daarvoor nodig :

Een cupcake vorm met papieren vormpjes erin

een vast vet dat je kan smelten, zoals kokosolie

gedroogde meelwormen

koord

Hoe deed ik het :

De kokosolie au bain marie smelten en in de cakevormpjes gieten. De meelwormen erin strooien. Koordje erin hangen. En laten afkoelen. Klaar!

Poepsimpel hè … Onze gevleugelde vriendjes zullen kunnen smullen nu!

Wie zoekt, die vindt…

Tádáá!  Mijn Veltvriendinnen zullen nu wel beginnen te grinniken want, meisjes, IK VOND HET BOEK!  ( Zie je de smile tot achter mijn oren?🤪)

 Vorige maand organiseerden we met onze Veltafdeling nog eens een creatieve workshop.  We gingen bijenwasdoekjes maken.  Bijenwasdoekjes worden gebruikt als alternatief voor plastic folie, dus altijd handig als je er in je huishouden zo wat liggen hebt.

60D43481-DA21-45F4-A42F-59603492DBD1

We wisten niemand minder dan Kelly Eeckhaut van ‘ma vie en vert’ te strikken als lesgeefster.  Ik volg haar blog al járen en keek er enorm naar uit om haar eens in ‘t echt te ontmoeten.  In het gezellig ateliertje van Ortiga, gingen we aan het werk.  Kelly was volledig hoe ik me haar had voorgesteld : lief en rustig en een vat vol creatieve ideeën.  Zo een madame die je goesting doet krijgen om zelf ook vanalles te gaan ondernemen.

7E706969-EA80-4E9D-A722-70D106CC7EBC

We hadden dat zo onder elkaar al eens stilletjes gezegd en om te bewijzen hóe goed ze wel is, kwam Karen van Ortiga met Kelly haar boek op de proppen.

Ja, Kelly heeft zelfs een boek geschreven : ‘Art d’eco’.  Ik wist van het bestaan ervan maar had het nog nooit doorbladerd.  Dat deed ik nu en ik was verloren.  Mannekes!  Zo’n tof boek!  Dat wilde ik hebben.  Maar Kelly zei dat het in de boekhandel niet meer te verkrijgen is, helemaal uitverkocht.  

Misschien kon ik het wel tweedehands vinden, opperde ze.  En als dat echt niet zou lukken, kon ik een middagje naar Aalst gaan.  Want zij had bij haar thuis nog twee boeken liggen.  En in Aalst zijn toffe eco eetgelegenheden, vertelde ze.

Eerst maar tweedehands proberen dus.  Ik sta daar enorm achter, niets ecologischer dan dat.  Ik zocht op Tweedehands.be en plaatste er zelfs een zoekertje, maar geen ‘avance’.  Gisteren plaatste ik mijn zoekertje in de facebookgroep van Velt.  Et voila!  Er reageerde iemand van een paar dorpen verder en nu ben ik de trotse eigenaar van een echte ‘Art d’eco’!

Kelly, dat middagje Aalst, telt dat ook om het zo moeizaam verkregen boek te laten signeren?  Enne, …  aan de reacties op facebook te zien, denk ik dat je eens aan een tweede boek moet beginnen te denken…😉

904947DC-5F14-45E4-8210-92708C122F8C

Odette en de kippen

Haha, nu kunnen jullie echt niet raden waarover ik ga schrijven hè?

Awel, over een t-shirt dat ik zó graag wilde hebben maar wat ik ecologisch niet vond kunnen.  Het passeerde vorig jaar op Facebook : een groen t-shirt met de tekst ‘I want to work in my garden and hang out with my chickens’.  Laaiend enthousiast was ik daarover.  Ik had hem bijna besteld maar toen zag ik dat hij helemaal van de Verenigde Staten moest komen.  Mannekes, dat kon ik toch niet doen?!  Al die vlieguren voor een t-shirt!

Enkele maanden daarna kreeg ik een privé- berichtje van een Natuurpuntvriend.  Weer datzelfde t-shirt!  Hij schreef : “Dat zou nog eens wat voor jou zijn!”  Ja toeme toch!

Nu moet je weten dat als ik iets heel graag wil, ik meestal wel mijn goesting krijg.  En ik een nieuwe hobby heb : naaien.  Ik doe dat samen met vriendinnen bij Hello Alice.  Katia van Kaffee Retouché geeft de lessen en dat is daar zo plezant.

En zo vertelde ik daar over dat t-shirt en of ik dat niet zelf kon maken.  Want van zo ver met het vliegtuig, dat vond ik niet kunnen.  Dan zei er daar iemand dat dat met ‘de Cameo’ toch wel goed te doen was.  Ik hoorde het in Keulen donderen, dat merk van vliegtuig kende ik niet.  En dan moest het toch nog van zo ver komen?  Tja 😜

Ik tekende dus een patroon van een t-shirt : een Odette uit een boek van Maison Victor.  En haalde in de stoffenwinkel ‘Bobby sewing’ een groen stofke met oeko-tex label.

E92801C0-C807-4054-829E-51B7FD731D198ACA1878-DBE3-4F90-9FD1-6A87AAFD25AC

T-shirt in elkaar geflanst en Katia, die maakte voor mij de tekst, niet met een Cameo maar met haar ’ScanNCut’, een hobbysnijmachine met ingebouwde scanner.

Tadaa!  En hier is ie dan, mijn t-shirt!  Helemaal naar mijn goesting … 😍

0BDA4209-EEBE-42D5-9622-E552A0F66865

Visitekaartje

Yes!  Ik heb een echt visitekaartje voor de blog!  Eigenlijk had ik daar al een tijdje nood aan.  Als we met Velt op een tuinmarkt staan en mensen komen vragen stellen, vertel ik soms over mijn blog.  Dan vragen ze het adres en moet ik ‘heel onprofessioneel’😏 het op een hoekje papier krabbelen.

Nu hebben we sinds kort een echte grafisch ontwerper in ons dorp.  Allé, naast dat ontwerpen doet ze nog vanalles.  Je kan ook heel toffe workshops volgen bij haar.  Zelfs leren naaien met de naaimachine, wat ik nu doe.  Of ‘Handlettering’, nog zo iets tof creatief.  Je moet maar eens gaan kijken op haar website HelloAlice.

Ik vroeg haar om iets te ontwerpen voor mijn blog.  Geen echt logo want dat is licentie gewijs niet simpel en dus heel duur, maar toch iets persoonlijk.   Met een paar woorden heb ik haar uitgelegd wat ik bedoelde.  En tadaa!

F38482FB-9C7C-4257-8526-E0578FAED84F

Ze begreep direct helemaal wat ik bedoelde!  Zo zag ik het in mijn hoofd!  Alleen ben ik niet zo creatief om het er ook uit te krijgen.  Ik was direct verliefd op dat mooie groene gebogen takje.  En dat lettertype, zo mooi nonchalant geschreven.  Ik hou niet van recht en strak.  Dit vind ik zo gezellig en romantisch…

A71E9A29-7640-4B13-8163-FCC26C897028

Ze heeft er wel wat werk aan gehad maar voor een vriendenprijsje kreeg ik alle bestandjes.  Daar heb ik dan een stempel van laten maken hier.  Om toch een beetje ecologisch te blijven, heb ik kaartjes geknipt uit kartonnen verpakkingen.  Koeken- of spagettidozen zijn hiervoor ideaal.  Et voilà!  Laat het seizoen van de tuinmarkten nu maar beginnen!  Ik ben er klaar voor…

03D5406D-E1C7-4C44-95CE-6504EC0B3FB3

 

Het tuinbakje

Mijn tuinbakje … daar hangt een verhaal aan vast. 😊

Ik heb een schoonvader uit de duizend!  ’t Is mijne maat, echt!  Hij doet ook niks liever dan werken in zijn tuin.  Een heel jaar is hij daar gepassioneerd in bezig.  Maar in de winter, dan valt hij stil.  En dan verveelt hij zich, wordt ongelukkig en zelfs ziek.  Zo erg zelfs dat ik enkele jaren geleden twee winters na elkaar met hem van ’t ene naar ’t andere ziekenhuis moest rijden.  Hij is op een bepaald moment echt kritiek geweest maar de dokters vonden niet wat hij mankeerde.  Tot het tuinseizoen terug begon en dan was hij genezen.  Oef!

image

We moesten er dus iets op vinden.  Want volgend jaar wordt hij tachtig en als je al zo oud bent, moet je wat gesoigneerd worden, vind ik.  Dus houden we hem in de winter wat bezig.  En als het ‘naar zijn goesting is’, lukt dat.  Want hij zou eigenlijk ook een salontafeltje voor mijn schoonmoeder moeten schilderen maar daar is het te koud voor, vindt hij. 😂

Maar voor mij maakte hij een tuinbakje!  En dat is een gerief!  Vroeger begon ik altijd heel gedesorganiseerd aan mijn tuinklusjes.  En dan moest ik steeds op een drafje naar het tuinhuis om één of ander gereeedschap.  Of had ik het in de garage gelegd?  En nu ligt alles bij elkaar in een bakje dat mijn schoonvader met heel veel liefde voor mij maakte.  Tof, he?!

Hij gebruikte daarvoor een oud wijnkistje.  We hadden nog een restje betonplex.  Daar zaagde hij twee stukken uit die hij aan de randen vastschroefde.  Hij boorde er grote gaten in zodat er een stuk van een bezemsteel door kon.  En zo heb ik een stevig handvat.

IMG_2091

Al mijn ‘klein gerief’ voor de tuin ligt nu in dat tuinbakje.  Ik raak geen schupje meer kwijt of geen enkele snoeischaar moet nog ongewild overnachten in de donkere bosjes.  Want het tuinbakje gaat gewoon mee de tuin in en als ik even iets niet gebruik, gaat het er terug in.

IMG_2092

Mijn tuinbakje en ik staan al terug te popelen om aan het tuinseizoen te beginnen.  We hebben er goesting in!  Nog even geduld.  Hebben jullie eigenlijk trucjes om in de tuin alles bij te hebben en niks te verliezen?

IMG_2698

Het groenten- en fruitzakje

Het leven is mooi!  En ik hou van verrassingen.  Zo vond ik deze middag in de brievenbus een verrassing … van een veltvriendin.  Zomaar!  Zaaaalig hé!

IMG_2644

Ik ben toch wel wat bezorgd over de plastieksoep in onze zeeën.  En over de vis en mosselen met plastiekdeeltjes die we eten.  Daarom heb ik eens kritisch mijn eigen gedrag onder de loep genomen.  Ik gebruik teveel plastiek!  Nu er bijna geen groenten in mijn moestuin meer zijn en ook de plukboerderij in winterrust is, ga ik naar de buurtwinkel en soms zelfs de supermarkt.  En daar moet je je eigen groenten en fruit nemen en op de weegschaal leggen in … een plastiek zakje.

Je kan je niet voorstellen hoeveel plastieken zakjes ik al verzameld heb op die enkele weken tijd.  Tja, met een huishouden van 5, soms 6 mensen…  Miserabel schuldig voel ik me daarbij.  Dus zoek ik al een tijdje naar oplossingen en had het er ook al met vriendinnen over.

Deze middag vond ik de oplossing in mijn brievenbus.  Mijn veltvriendin Annie heeft haar zakjes zelf gemaakt!  Van een mooi rood, lichtgewicht stofje dat ze al lang liggen had.  Dat vind ik zo tof!

IMG_2646

Ik ga dat ook doen.  En ik wil ook iets tweedehands om de cirkel rond te maken, oude gordijnstof ofzo.  In januari ga ik een beginnerscursus ‘naaien met de naaimachine’ volgen bij ‘Hello Alice’.  Ons moeder, die heeft nog een naaimachine.  En hou mij dan nog maar tegen!

Dan ga ik ook naar de winkel met mijn eigen, zelfgemaakte zakjes!  Groenten erin, op de weegschaal, etiket erop en naar huis.  Thuis uitladen en etiket bij ’t oud papier.  En de zakjes die kan ik steeds opnieuw gebruiken.  Dankjewel Annie!!!

Wat denk jij?  Zo’n zakjes, zou dat een hype kunnen worden?

IMG_2647

Drie soorten DIY plantenetiketten.

Mesheften of scheermessen zoals vissers ze noemen, gebruik ik graag in de moestuin.  Vroeger knipte ik stukjes plastiek uit botervlootjes.  Maar als de groenten groter worden en je die kaartjes niet opruimt, vind je overal plastiek in je bodem.  Deze mesheften gaan een heel seizoen mee en als je ze niet recupereert, vergaan ze gewoon.  Met een watervaste stift kan je er heel makkelijk op schrijven.

IMG_1910

 

Aan de volgende plantenlabels hangt een verhaaltje vast.  Zo waren we vorig jaar met de buren op weekend in de Ardennen.  Het regende pijpestelen zodat we echt niet konden gaan wandelen.  Dan zijn we een leisteenmijn gaan bezoeken.  De gids vertelde aan de kinderen dat ze zoveel mogelijk stenen mochten rapen en mee naar boven brengen.  Alleen niet meer dan 250 kg, want dat was slecht voor hun rug.  Daarna bij warm appelgebak en een chocomelk mochten ze schilderen op stukken leisteen.  Zo kwam ik op het idee om plantenetiketten te maken met de stenen die ze geraapt hadden.   Met een witte watervaste stift erop geschreven en nu na een hele winter in weer en wind zijn ze nog steeds mooi.

IMG_1912

 

Zo kwam ik dan snel op het volgende idee.  De leisteentjes had ik gebruikt in de kruidentuin.  Maar voor de vaste planten had ik ook wel graag labeltjes.  Ergens vanachter in het tuinhuis stond nog een zak met potscherven klaar voor het recyclagepark.  Voila, met dezelfde stift daarop geschreven.  De grillige vormen maken het heel plezant.  Geen enkel etiket is hetzelfde…

IMG_1913