Pasen 2020

’t Is een rare Pasen dit jaar. Er zijn niet eens paaseieren! Niemand die eraan gedacht heeft ze mee te brengen van de bakker. En de klokken uit Rome hebben vliegverbod boven onze tuin gekregen. Die komen wel uit Italië hè, en met die Corona …

Toch is het razend gezellig in ons eigen kot. Een ontbijt met een fruitsapje van de wereldwinkel, een boke met kaas, muizenstrontjes of konfituur en kersenyoghurt van de buurderij smaakt ongelooflijk.

We aperitieven in ‘onze lounge’ en begluren terwijl een koppeltje bosduiven die de liefde aan ’t bedrijven zijn. Jongste zoon zijn commentaar is hilarisch. Na de daad zitten ze nog wat te flikflooien en dan zegt hij heel droog: “Allèh zeh, nu malkanders haar nog wat goed leggen en ze kunnen terug onder de mensen komen” Gieren!

Daarna doen we van barbecue. Ha ja de paasbloemen zijn hier al uitgebloeid, door de klimaatopwarming zitten we al een stapje verder. Barbecue op een oud gammel toestelletje, we kochten het ooit voor duizend frank toen we net getrouwd waren. We weigeren pertinent een nieuw te kopen. Voor ons geen barbecook of andere design toestanden. We willen ‘braaien’ zoals in Zuid-Afrika. En dat kan alleen maar op zo’n aftands dingetje.

Deze dag is voor nog een reden heel speciaal voor ons. Want het is 12 april. Twaalf jaar geleden kregen wij plots telefoon dat er een klein meisje in Zuid-Afrika op ons aan ’t wachten was. Of we even naar Geel naar ’t adoptiebureau wilden komen om te kijken of we dat zagen zitten. En of we dat zagen zitten!!! Ik lag nog in bed want had met de nacht gewerkt. Op een wip zaten we met het hele gezin in de auto op weg naar Geel waar we enkele uurtjes later na een zwangerschap van drie jaar bevallen zijn van een pracht van een dochter. Drie weken later zijn we haar mogen gaan ophalen in Zuid-Afrika.

Dochter geniet zichtbaar van de herinneringen die we ophalen. We zijn altijd heel open geweest over haar adoptie, toch heeft ze er meestal niet veel oren naar. Afrika is voorbij en ze is blij dat ze hier is, zegt ze. Soms maak ik me bezorgd of ze niet teveel ‘wegduwt’. Maar blijkbaar werkt dat goed voor haar. Ze danst door het leven en heeft massa’s vriend(inn)en. Daarom ben ik blij dat we toch af en toe eens kunnen stilstaan en deze zware materie kunnen benoemen.

Ondertussen is de echtgenoot hier in slaap gevallen, ligt de hond te ronken aan mijn voeten en wordt het warm op het terras nu de zon onder de zonnetent komt geschenen.

Ik ga een wandelingetje maken door de tuin. Aan iedereen een zalige Pasen en een dikke (virtuele) knuffel! Hopelijk mogen we snel terug echte knuffels geven want ik begin dat serieus te missen …

Buxusmot ‘ambeteert’ de Kerk

Vorige week was het Palmzondag.  Dan gaan de katholieken naar de kerk en laten ze palmtakjes wijden.  Hier in onze lage landen worden daarvoor takjes van de Buxus sempervirens gebruikt.  Maar laat daar nu net serieus de mot in zitten!

F5C98223-6D1C-4818-B80A-F6FBCDB19098

Ook in onze parochie zaten ze met de handen in het haar.  De ‘palmaestruiken’ van de notabelen van de kerk waren allemaal kapot gegaan.  Zelfs duchtig spuiten had niet geholpen.  De lieve wederhelft kwam het vertellen en toen kreeg ik er toch wel medelijden mee.  Wij hebben hier ook al heel wat buxus verwijderd.  Maar ik had nog een struik staan die een beetje aangetast was en die ik dit jaar zou uitdoen.  Die mochten ze eigenlijk eerst wel komen verknippen.

E1D57E28-6320-4F42-BD78-2C0D95CAA32D

Een zalig dorpsfiguur van onder de kerktoren kwam dit werkje doen.   Hij kwam op zijn blokken en in een ‘kasposjieir’.  (Kent iemand de betekenis van dit woord nog?)  Een hele zak palmtakjes heeft hij kunnen oogsten zodat heel ons dorp voorzien was. Nu ga ik later toch wel in de hemel terecht komen zeker?

Voor iedereen een zalig Pasen zondag!

BBEFC739-3119-4F10-BBB6-DA4DB1A1FEFE