Ze zijn ‘al goe bezig’

Wat doe je in tijden van Corona? Als alle afspraken en geplande evenementen wegvallen? Je afzonderen en genieten van de natuur…

In de poel was er van afzonderingsmaatregelen geen sprake. Er was daar een bruisend feestje aan de gang. Verschillende koppeltjes die van elkaar niet konden afblijven, jonge gasten die op zoek waren naar een meisje, haar besprongen maar zich dan toch bedachten en het bij een ander probeerden. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Een echte orgie was dat daar! Sommige jongens probeerden zelfs anderen die een meisje hadden, eraf te trekken om er zelf op te kruipen! Ik moest denken aan een gezegde van de zonen en hun vrienden: “Het is niet omdat er een keeper in de goal staat, dat ge niet kunt scoren.” Ge moet dat echt eens doen: aan het water gaan zitten en padden ‘die bezig zijn’ begluren.

Wat kunt ge nog doen in tijden dat ge sociale contacten moet mijden? Gaan wandelen in de natuur. We deden onze botten aan, de hond aan de leiband en stapten via trage wegen in ons dorp naar de weide van de Kerkfabriek waar vorig najaar nieuwe bomen werden aangeplant. Het werd een avontuurlijke wandeling ook al zijn we maar één keer onder de prikkeldraad moeten kruipen.

Hier draaiden wij om, ’t leek ons iets te vochtig aan de tegenliggers te zien…
Klein Hoefblad gevonden onderweg

Ook mijn duifje heeft precies de lente in haar bloed. Ze gaat steeds in het kippenhok op het nest zitten kirren. Maar een eitje komt er niet. Ze is ondertussen heel tam geworden. Ik kan haar bijna aaien…

Ook dit diertje heeft de hete zomer van vorig jaar overleefd. Ik ben zo content! Volgens waarnemingen.be is het met 99% zekerheid kamsalamander.

Verwachting…

Zoals een roos de bloem van de liefde is, zo zijn anemonen die van de verwachting.

Sinds eind februari en nu nog steeds staan de blauwe anemoontjes hier in de tuin te bloeien. Drie jaar geleden kocht ik enkele knolletjes Anemone blanda en ‘k heb me dat nog niet beklaagd. Elk jaar komen ze overvloediger terug. Ze zaaien zich zelfs uit. Anemone blanda is een margrietachtig bloemetje in lavendelblauw of wit. Ze kondigen de lente aan.

Wat me ook verwachtingsvol en content maakt, is de terugkomst van de metselbijen in onze insectenhotelletjes. Er zijn heel veel soorten, maar de allereerste die na de winter tevoorschijn komen, zijn de gehoornde metselbijen. Al twijfel ik of deze geen rosse metselbijen zijn. ’t Zijn in ieder geval heel rustige, vredelievende bijen. Er landde er ééntje op mijn neus terwijl ik probeerde foto’s te nemen (ja, dat krijg je als je uw neus in andermans zaken steekt) maar prikken, dat deed ie niet. Ze zijn heel belangrijk voor de bestuiving van planten dus ik koester ze.

Wat de liefde en verwachting betreft, ik heb hier vandaag nog een jong koppeltje betrapt. Achter een hoopje stenen dat ik wilde opruimen omdat één van mijn krielkipjes daar steeds op sprong en dan over de draad vloog. In de winter mag ze wel in de hele tuin scharrelen op zoek naar slakkeneitjes. Maar nu er jonge zaailingen opkomen, houd ik haar liever in het kippenhok.

Achter dat hoopje stenen lag ook een dakpan en daar zat Julia met haar Romeo op haar rug. ‘k Heb ze stilletjes laten zitten. Binnenkort kruipen deze schattige padden wel naar de poel. Daar zal Julia haar eitjes in lange snoeren afzetten en Romeo die nog steeds op haar rug zit zal ze uitwendig bevruchten.

Ook de buurman wilde zijn zaadjes kwijt. We ruilden sla, boontjes, broccoli en nog verschillende soorten groentezaden. Ook in de moestuin verwachten we dus weer vanalles. Laat de lente maar komen…