De wereld is klein

Vandaag ontmoette ik Willy, een jonge, knappe Zuid-Afrikaan.

Ik had hem opgemerkt aan het station in ons dorp. Zijn grote, donkere ogen zochten me al begreep ik niet waarom.

De laatste week rijd ik nogal regelmatig met de auto omdat de lieve wederhelft zijn voet gebroken heeft. Ik ben dus nu naast liefhebbende echtgenote, mama, werkende vrouw en huishoudstér ook nog eens taxichauffeur. 😉

En zo stonden we te wachten voor de gesloten overweg aan het station. De jonge Zuid-Afrikaan bleef kijken, raapte al zijn moed bij elkaar en kwam op ons toegestapt: “I saw the flags on your car, I’m from South-Africa.” zei de man. Hij had zijn trein gemist en moest een uur wachten voor de volgende maar als we hem naar het andere dorp zouden kunnen brengen, kon hij daar binnen 7 minuten een bus nemen.

Vlug de lieve wederhelft afgezet aan kantoor, teruggereden en de Zuid-Afrikaan opgepikt en wij weg naar het volgende dorp.

Hij begon spontaan te vertellen dat hij in België was voor een ‘girlfriend’, dat hij eigenlijk afkomstig was van Burundi maar in Khayelitsha, sloppenwijk naast Kaapstad, vrijwilligerswerk deed om ‘orphans’ te helpen. Hij vroeg vanwaar we die vlaggetjes op onze auto hebben. Dus ik vertelde over onze dochter die uit Khayelitsha komt, over adoptie, over onze liefde voor dat mooie, verre land.

Die 5 minuten in de auto waren zo warm en zo mooi. Hoe een mens zich door een toevallige ontmoeting zo rijk kan voelen hè… Ik heb de jongen afgezet aan het busstation en hem het allerbeste toegewenst. Ik hoop dat hij samen met zijn vriendinnetje nog heel veel wezen in Zuid-Afrika gaat helpen…