Als brave burger heb ik nog nooit betoogd. Maar nu had ik er nood aan.

Waarom?

De hete, gortdroge zomer waarin mijn geliefde tuin ‘Groengenot’ veranderde in ‘Bruinverdriet’. Ik heb geweend. Wandelingen in de tuin waren een deprimerende zaak.

De 3000 doden tijdens de eerste hittegolf in juni. En nee, het waren niet alleen oude en verzwakte mensen die ‘toch gingen sterven’. Maar ook veel jonge, gezonde mannen in de fleur van hun leven. Waarom zij stierven, dat moet men nog uitzoeken. Gaan ze dat zelfs nog doen? Of zijn ze het al vergeten?

De Hoge Venen die afbrandden. Een enorme opslagplaats van CO2 die gewoon de atmosfeer in gegaan is. Een ‘tipping point’ dus: wat ons eerst hielp, is nu een bron van miserie geworden. Ook de zeldzame biodiversiteit die daar nog leefde, is verloren gegaan. Denk maar aan het korhoen, dat is nu met uitsterven bedreigd. Triestig! Het gaat eeuwen duren eer dit gebied terug gaat hersteld zijn.

De Matterhorn in Zwitserland die nu sneeuwvrij is. Er zal niet meer kunnen geskied worden. Niet alleen ecologie gaat verloren, ook de economie lijdt eronder.

Ik vergeet ongetwijfeld nog vanalles.

En wat me razend maakt: nog geen enkele regering heeft deze existentiële crisis au sérieux genomen. Nochtans zonder ecologie, geen economie. Ik snap het niet: mensen die bezorgd zijn, worden uitgelachen en beschimpt. Waarom konden ze voor de Coronacrisis de wereld wel on hold zetten?

Wat deed de Klimaatmars met mij?

We waren er nog maar net en de vriendelijke, gemoedelijke sfeer viel me al direct op. Tussen deze gelijkgezinde mensen voelde ik me op mijn gemak.

Ik was ontroerd toen een klein meisje op me toestapte en me een zelfgemaakte tekening gaf: een wenende moeder Aarde waar ze bij geschreven had: “La terre n’est pas une poubelle! Merci!”

De fanfares, de zingende mensen, de standjes met dj’s, de mooie slogans, de vriendelijke blikken vol verstandhouding van mensen die ik van haar noch pluim kende.

Het vreedzame verloop. Geen rellen ondanks dat er de voorbije dagen zoveel geweest waren. De stewards en politie die massaal aanwezig waren om alles in goede banen te leiden. Dikke merci!!!

De mensen van Velt, erbij horen, de vriendschap, het fluiten op onze zelfgemaakte wortelfluiten, de spandoeken en vlaggen die we droegen.

Met hoeveel volk waren we?

60 000 mensen volgens de organisatoren, 45 000 volgens de politie. Veel meer dan vorig jaar. Het draagvlak voor klimaatbeleid bij de bevolking is zeer groot. Nu de politiekers nog. Maar die zeggen: “Leef! Leg u aan uw zwembad en drink een Stella.” Privéjets en de fossiele industrie subsidiëren, wapens kopen om ons te beschermen terwijl de dreiging van een ontsporend klimaat veel groter is. Het begrotingstekort, dat moet opgelost worden door de kleine man. Zeer kortzichtig!

Wat zijn oplossingen volgens ons?

Zo snel mogelijk van de fossiele brandstoffen af. De subsidies en taxen gewoon veranderen zodat ook de gewone mensen makkelijk kunnen switchen. Zon, wind, warmtenetten en warmtepompen moeten gesubsidieerd worden. De miljarden subsidies die nog steeds naar fossiel gaan, doen ons de das om. Aanpassen aan een veranderend klimaat en de ontsporing tegengaan, moet voor iedereen kunnen!

De natuur terug plaats geven zodat we bij extreem weer weerbaarder worden. Al die overstromingen door de vele verharding en beton, we kunnen dat omkeren.

We moeten eindelijk eens beseffen dat we de verantwoordelijkheid niet bij individuen alleen kunnen blijven leggen want dan komen we er niet.

En toch …

Al die doemdenkers die zeggen dat het te laat is, ik heb veel goesting om hen de kop in te slaan. Willen we onze mooie planeet zomaar opgeven? Ik snap dat niet! Jij?