Mijn yacon bloeit!

img_1377Nee, niet de blauwe bloemen die je ziet, die zijn van ipomoea, blauwe winde.  Die zaaide ik ooit eens in de moestuin en sindsdien komt die steeds terug.  De bloemen van yacon zijn gele ‘zonnebloemekes’.  Sinds vorig jaar teelt ik deze onbekende groente in de moestuin.  Ik kreeg een plantje van Frans De Smedt van velt en dat werd meer dan een meter hoog.img_1376

img_1375Van deze groente, superfood wordt ze ook wel genoemd, eet je de ondergrondse knollen.  De eetknollen dan, want er groeien nog een andere soort knollen aan de plant : de groeiknollen.  Meer info vind je hier.   Ik had vorig jaar een opbrengst van meer dan 10 kg eetknollen!

Dit jaar heb ik twee planten gezet en ze zijn beiden momenteel al twee! meter hoog!  En nu hebben ze zelfs bloemen gekregen.  Dit zou in onze contreien nochtans niet zo vaak voorkomen.  Het is een plant afkomstig uit Peru en de klimatologische omstandigheden zijn daar anders dan hier.

De grond rondom de planten komt al goed omhoog.  Er zullen dus al heel wat knollen zitten.  Ik kan bijna niet wachten om te oogsten!  Toch ga ik dat nog even doen.  De knolvorming begint nl maar na 21 september.  Hoe langer de plant hiermee kan doorgaan, hoe meer je er hebt natuurlijk.  Echter voor de vorst moeten ze eruit.  Zowel de plant als de knollen vriezen kapot.  Ik overwinter ze vorstvrij in onze garage, gewoon in een kuip met tuingrond.

Wat ik zeker nog wil vertellen over deze groente : je kan ze nog niet kopen in de winkel.  Maar nu heb ik onlangs iets horen waaien dat ‘men’ er toch mee bezig zou zijn om deze commercieel te gaan beginnen telen.  Dit vooral omdat de knollen zo gezond zijn, zeker in verse vorm.  Je kan hierover veel in de literatuur lezen.  Maar wat ik vooral onthouden heb, is dat die gezondheidsbevorderende eigenschappen er zijn omdat de knollen veel ‘FOS’ bevatten.  ‘FOS’ zijn fructooligosacchariden.  Deze hebben een prebiotische werking, bevorderen dus de ontwikkeling van de darmflora.  Deze hebben we nodig om de nodige vitaminen en mineralen op te kunnen nemen uit onze voeding.  Een gezonde darmflora zou zelfs (darm)kanker kunnen voorkomen.  En dat is nu net het probleem van onze moderne fastfood industrie.  Onze darmflora is zo arm geworden dat we de weinige vitaminen en mineralen die er nog in ons voedsel zitten, bijna niet meer kunnen opnemen.  Een vicieuze cirkel dus…

Maar allee, met dit topic zouden we te ver afdwalen.  Feit is dat ten huize Groen Genot we ons deze winter gaan tegoed doen aan deze lekkere, gezonde groente…img_1374

Duizendschoon ( Dianthus barbatus)

veltecotuin_hilde-1-21Eigenlijk is het een antiek, ouderwets, doodgewoon, heel gemakkelijk te kweken bloemeke…  Maar zo speciaal, en met een verhaal voor mij…

Zoals u wellicht al weet, ben ik nachtverpleegkundige in een woonzorgcentrum voor bejaarden.  Een nadere definitie is : ‘nachtzuster’ of ‘Waar zitten die van ’t rusthuis, he?!’  Als dat op de dementenafdeling wordt geroepen, weten we dat ze ons nodig hebben.  Maar ook diepe zielsroerselen worden ’s nachts blootgelegd.  Mensen die niet kunnen slapen, hebben graag een luisterend oor.  Of een gezellige babbel…image

Zo hadden we, ondertussen al drie jaar geleden denk ik, een mevrouw bij ons met een terminale kanker.  Ze ging sterven en dat wist ze.  Ze lag ’s nachts dikwijls wakker en had veel doorbraakpijnen.  Het lukte ons dikwijls niet om de pijn volledig weg te kunnen houden.  Maar als ik binnenkwam, kreeg ik steeds de meest zonnige glimlach die ik ooit al gezien had.  Haar kamertje stond ook steeds vol met bloemen en planten.  Ikke dus direct het gespreksonderwerp gevonden om de aandacht van de pijn af te leiden.  Ze genoot daarvan, vertellen over haar tuintje van vroeger, en ik ook.  We werden tuinvriendinnen en ze wist op den duur heel goed wanneer ik van dienst was.image

Zo vroeg ze me op een nacht of ik zonnebloemen in mijn tuin had.  Natuurlijk had ik zonnebloemen maar ik hoorde haar al komen.  ” He ja, vroeger had ik zonnebloemen, maar ik ben ze kwijt.” zei ik.  Ze fleurde op.  ” Dan ga ik aan mijn dochter vragen om zonnebloemzaadjes voor jou mee te brengen.  Ik heb er nog liggen in mijn keuken.”  Helemaal gelukkig werd ze ervan.  En ik ook.image

En dan had ik twee weken verlof.  Ik kwam terug en het mevrouwtje was gestorven.  Zo spijtig dat ik er de laatste momenten niet was voor haar!  Maar op mijn kastje stond een klein confituurpotje met zaadjes erin en een briefke erbij.  Kleine zwarte zaadjes, geen zonnebloemzaadjes dus.  Maar welke zaadjes het dan wel waren, dat wist de dochter niet.  Spannend, he.  In de lente heb ik ze gezaaid op een rijtje in mijn moestuintje zodat ik ze zeker niet uit ’t oog kon verliezen en kon zien wat het zou worden.  Na een week kwam er al wat piepen.  Het werden kleine groene plantjes en na enkele weken had ik het door.  Het was Duizendschoon!  Een tweejarige plant, dus pas het jaar erna zouden ze bloemen.  Maar hoe!  Heel vrolijk en uitbundig sieren ze nu mijn tuin.  Elk jaar neem ik opnieuw zaad en deel het uit.  Zo zal ik dat moedige mevrouwtje nooit vergeten…veltecotuin_hilde-1-5 Lees verder