Machteloze Burgers: Klimaat en Politiek in Crisis

Ze laten ons in de steek meneer! Overheden zijn niet meer in staat om ons te beschermen. Ook in Valencia ondervonden burgers het aan den lijve. Overheden hebben niet de politieke moed om het algemeen belang te dienen. Lobbygroepen en geldgewin in het hier en nu zijn belangrijker dan het voortbestaan van de mensheid. Ook in de Verenigde Staten.

Ik zit hier al enkele dagen met het kopke naar beneden. Zou ik me al niet beter ingraven in de tuin? In plaats van steeds maar de roeptoeterende onheilsprofeet uit te hangen? Of de enthousiaste groene trien die volhoudt dat het wel goed komt als we allemaal ons best doen?

Heeft klimaatactie en zorg voor onze biodiversiteit nog wel zin nu Trump verkozen is? Ik zal wel zoveel mogelijk de fiets nemen. En terwijl moorden Poetin en Netanyahu heelder volkeren uit, branden ze alles plat en sturen ze massa’s CO2 de atmosfeer in. Ik voel me machteloos en kwaad.

Het is zo verdomd moeilijk. Zoveel mensen haken af. Ook in ons eigen land stemmen kiezers op fascisten. Niet uit onwetendheid denk ik. Iedereen moet toch beseffen dat Hitler toen ook democratisch verkozen is? En waar we daarna in terecht gekomen zijn? Nee, ze zijn boos. Mensen willen een nieuwe start en denken dat een brutaal alternatief verandering zal brengen. Ook al zijn het leugens en bedrog en wordt er haat gepredikt. “Laat hen het nu maar eens doen want deze regeringsleiders kunnen het toch niet.” Zeer gevaarlijke wegen waar we ons op begeven, vind ik.

Actie moet van onderuit komen als de politiek het niet meer doet, lees ik dan. Bedrijven, verenigingen, sociaal-ecologische denktanks, rechtbanken. Iedereen kent wel de ecologische voetafdruk. (volgens Wikipedia: hoeveel biologisch productieve grond- en wateroppervlakte een bepaalde bevolkingsgroep in dat jaar gebruikt om zijn consumptieniveau te kunnen handhaven en zijn afvalproductie te kunnen verwerken.)

Maar er is ook de ecologische handafdruk. Dat is de positieve impact die jij hebt op anderen. Jouw positieve acties die iets groter in gang zetten. Gelukkig zijn er veel mensen die van onderuit voor onze planeet en de mensheid zorgen: mijn Veltvrienden, jonge bevlogen ondernemers, journalisten, kunstenaars, zelfs klimaatrebellen. We hebben ze allemaal nodig.

Waar haal jij deze dagen de moed om verder te gaan? Heb jij al een ecologische handafdruk? Wat voor een soort overheid zou jij willen?

Eco Valentijn

Eco Valentijn

Eigenlijk zijn wij niet zo ‘Valentijn-achtig’. Te melig en te commercieel enzo…

Maar zaterdag was de lieve wederhelft in een romantische bui. Hij wilde met mij ergens naartoe en ik mocht niet weten waar. Spannend! Hij troonde me mee naar Mechelen.

Ik kon me ‘begot’ niet voorstellen waar hij naartoe wilde. “Ge moet niet raden”, zei hij “want ge kent het toch niet, maar ge gaat het heel tof vinden.” Plezant hè!

En toen stonden we ineens voor een winkeltje …

“Gij zou toch al heel lang graag ‘Veja’s‘ hebben? Wel, hier hebben ze er, en nog vanalles anders ook.”

Heb ik mijn hartje daar opgehaald jong! Van schoenen tot jeansbroeken, tot tandenborstels, tot zeep, tot juwelen, tot sokken, tot toffe bloesjes en mannenhemden tot wasmiddel, … Ik kan nog wel even doorgaan. Maar! Allemaal duurzaam gemaakt met respect voor de aarde en de mensen. Dit voelde zo goed.

De naam van het winkeltje: … (tromgeroffel) … SUPERGOODS! eco +fair fashion.

Diene in Mechelen ligt in de Onze-Lieve-Vrouwestraat 116 maar je hebt er ook ene in Antwerpen en in Gent. Of in de webshop Supergoods.be kan je ook terecht.

Twee vriendelijke dames hielpen me met passen en stopten een boekje in mijn handen toen ik vertelde dat ik een groenblogger ben. “Over onze filosofie enzo” Super interessant! ‘k Ga het allemaal nog wat verder uitpluizen. Want dat er veel aan de hand is in onze mode-industrie, dat wist ik al langer. Maar blijkbaar zijn er heel wat positieve alternatieven in verschillende stijlen én prijscategorieën. Klinkt goed hé? Ik hou jullie op de hoogte!

Wij zijn het klimaat

Zo was ik begonnen deze zomer. Ik vond het nog terug in mijn concepten:

Vakantie, dat is : tijd hebben om naar de bib te gaan en onder de notenboom te gaan liggen lezen…

Ik bracht het boekje ‘Wij zijn het klimaat Een brief aan iedereen’ mee. Opgetekend door Jeroen Olyslaegers van Anuna De Wever en Kyra Gantois. Ik vind die twee dames heldinnen! Ze worden door velen door het slijk gehaald en belachelijk gemaakt maar toch houden ze vol. Respect!

Ik bracht nog een ander boek mee : ‘Klimaatrelativisme’ van Johan Albrecht. Johan is doctor in de economische wetenschappen en publiceert vooral over milieu- en energievraagstukken. Ik heb diene mens nog gekend toen we pubers waren en naar dezelfde fuiven gingen.

Waarom ik deze twee boeken onder mijn notenboom wilde gaan lezen, was omdat ik graag wil begrijpen waarom zoveel mensen Anuna en Kyra aanvallen, hen niet geloven, hen belachelijk maken, …

En toen zat ik vast…

Het boek van Johan Albrecht heb ik niet uitgelezen. Al in het tweede hoofdstuk vond ik allerlei onwaarheden over windenergie. Hij geloofde niet in windmolenparken! Huh? Tot ik eens ging kijken wanneer het boek geschreven is. Tja, in 2007, helemaal achterhaald dus. Gelukkig staan we nu al veel verder.

En nu … zit ik nog steeds vast.

Wat ik voel over heel de klimaat- en milieukwestie kan ik nog steeds niet verwoord krijgen. Maar het ‘broebelt’ enorm vanbinnen. Ik word zo kwaad van alle plastiek die onze aardbol overspoelt. De regenwouden die platgebrand worden om palmolieplantages aan te leggen. En de multinationals die dat ondersteunen en terwijl ons, goedgelovige consument wijsmaken dat ze duurzaam bezig zijn. Onze regeringsleiders die maar blijven aanmodderen en maar niet kunnen beginnen terwijl de tijd zo dringt. Ik kan zo nog wel even verder gaan.

En als collega’s dan heel ostentatief hun plastieken bekertje voor mijn neus kapot duwen, in de vuilbak gooien en zeggen: “Ge kunt daar toch niks aan doen. Het is al te laat.”, dan word ik zó kwaad.

Als mijn toekomstige kleinkinderen later zouden vragen: “Wat heb jij eraan gedaan?”, dan wil ik wel iets kunnen antwoorden.

Nu bracht ik het boek ‘In het oog van de klimaatstorm’ van Jean-Pascal van Ypersele mee. Dat is tenminste een échte klimaatwetenschapper. Eens kijken wat hij schrijft …