Vier jaar geleden kregen we nieuwe buren, stadsmensen.  Ze kochten in ons ‘streukke’ een huis met een grote verwaarloosde tuin en weide.  In het huis werd heel wat verbouwd en van de tuin voor het huis werd met veel zweet, bloed en nog net geen tranen, een moestuin gemaakt.

Maar voor de weide hadden ze nog geen tijd.  Het was ook een stuk dat niet te overzien was.  Lastige onkruiden zoals grote brandnetel, kweek, hagewinde en paardenstaart tierden er weelderig.  Daarbij hadden ze ook geen zin om daar hard in te werken.  Het principe van de ‘luie tuinier’, ik ben daar ook fan van.  Dus ik stelde voor om het stuk af te dekken met landbouwplastiek en gewoon te focussen op al de rest.  Een mens kan toch niet alles tegelijk he zeg!😊

Een dikke twee jaar heeft die plastiek daar op gelegen en deze zomer kreeg buurman ineens jeuk in zijn vingers.  De plastiek moest weg en ze zouden de natuur zijn gang laten gaan.  Gelukkig kon ik hem overtuigen om nog even te wachten tot in oktober.  Ik legde uit dan dan het plantseizoen terug begint en in onze tuin was alles al zo goed aangegroeid dat we heel veel konden delen.  En dan konden we borders maken met veel bloemen.  Kleuren en geuren, ik wist dat ze daar van houden.

Zo gezegd zo gedaan en ik vertelde ons plan  aan Frans De Smedt, mijnen ecomaat van Velt.  Die zijn ogen begonnen ook al te twinkelen.  “Wij hebben ook vanalles in onze tuin waar we kunnen van delen.  Kom met uwen buurman ook maar eens naar hier.”   Lid zijn van Velt, dat heeft zo zijn voordelen he.😉

Half oktober hebben we dan de plastiek weggenomen.  De grond eronder was lekker mul en alle planten waren verteerd.  Alleen die wortelonkruiden waar ik al over vertelde, tja… dat zijn serieuze kastaars hoor!  Met een spitvork (ne riek) hebben we nog kilo’s wortels van haagwinde, kweek en brandnetel uit de grond gehaald.  Maar doordat de grond zo lang afgedekt geweest was, was dat niet zo moeilijk.

En dan kon het plezantste beginnen.  We bedachten een tuinplan.  Allemaal heel onprofessioneel hoor.  We tekenden op de grond.  Buurman en buurvrouw staken hun koppen bij elkaar en probeerden ook vanalles.  En voilà : ik vind dat ze dat heel goed gedaan hebben!  Ik probeerde het ook eens op papier te tekenen.  Ik zei het toch : heel onprofessioneel.  Maar het was plezant en het resultaat mag er zijn, al zeggen we het zelf.  En als in het voorjaar alles groen en in bloei zal staan, onze buren kunnen het zich nog niet echt voorstellen, dat zal schoon zijn.

Ze kochten enkele struiken voor de schaduwborder onder de notelaar en pruim :  twee Amelanchier  lamarckii, enkele Hydrangea’s, een Cotinus coggygria, een Hamamelis en een Ribes sanguineum.

Nog een lijstje van de planten die we bij Frans haalden en in de schaduwborder zetten :

Phlomis, Symphytum uplandicum, Persicaria (2 soorten), Margriet, Vergeet Mij Nietjes, Geranium  macrorrhizum, ‘Kendall Clark’, phaeum en psilostemon, Daslook, Sneeuwklokjes, Tanacetum ( witbloeiend boerenwormkruid), Telekia, Lythrum en Moerasspirea.

Deze week pakten we dan de zonneborders aan.  Met de kruiwagen reden we van de ene tuin naar de andere.

In de gebogen borders zetten we :

Scharnierbloem, Phlox, Margriet, Chelone (Schildpadbloem), Herfstanemoon, Grote Teunisbloem, Damastbloem, Verbena bonariensis, Nigella damascena, Papaver gezaaid, Kaardebol, Beemdkroon, Iris (blauw) en Stokroos.

In de cirkels aan elkaar kwam :

Grasanjer, Steenanjer, Duizendschoon, Vrouwenmantel, Verbena bonariensis, Geum, Daglelie, Crocosmia, Vergeet Mij Niet, Moerasbloem, Euphorbia, Mahoniestruik, Akelei, Sedum hefstfreude, Geranium sanguineum, Lychnis en Stokroos.

In de drie aparte cirkels hebben de buren nog verschillende soorten rozen gezet.

Dat zal nogal kleur en geur geven volgend jaar he…