Elk jaar is het reikhalzend uitkijken naar de eerste rijpe tomaten!
Dit jaar zijn ze wel heel vroeg dankzij de nieuwe serre. Winnaar is deze keer een kerstomaatje ‘Sungold’ dat ik kreeg als plantje van Jan. Vanavond zullen de eerste zes tomaatjes eerlijk verdeeld worden onder ons vieren. 😉
De zoon in Leuven zal nog even moeten wachten. Die wordt nochtans ook niet misdeeld. In het weekend gaan we zijn vuile was halen en zorgt moeder de vrouw (ikke dus) voor een nieuwe lading propere kleren en eten. Zo ook fruit uit de tuin.
Straks zal ik voor mezelf ook zo’n doosje plukken. Ik start vanavond weer met een serie van vier nachten en ik zie het (niet) helemaal zitten. Liefst van al zou ik onze mensen allemaal buiten leggen deze nacht. Onder de bomen in onze tuin en dan samen luisteren naar de kwakende kikkers. Dan zouden ze wel rustig zijn.
Een buitendouche en een zwemvijver in de tuin, dat zou nu ook van pas komen…
Maar straks eerst die eerste rijpe tomaten proeven. Sungold zou een heel zoet tomaatje zijn, ik ben benieuwd.
Andere tomaten die ik zelf gezaaid heb en die daar ook al veelbelovend hangen : Cosmonaut Volkov, Sacharnaja Sliva Krasnaja, Alicante, Potager de Vilvorde, Anna Russian, Black Plum, Belarus Orange en Tel-Aviv Train. De zaden kreeg ik van ‘Velt-tomatenman’ Eddy Ceyssens.
Lievesgarden toont ze al een tijdje op haar blog, de mooie plantencombinaties uit haar tuin. Ik kreeg goesting om haar voorbeeld te volgen en vroeg haar of het mag. “Graag zelfs”, antwoordde ze.
Misschien zijn er nog (tuin)bloggers die willen meedoen?
Papaver somniferum met Alchemilla mollisOenothera ‘African sun’ met een toorts die ‘onkruid’ was in een vriendin haar gras, blad van Iris, Alchemilla mollis en Nigella damascena Gele Lysimachia met Consolida ajacis, Lychnis coronaria, Nigella en Calendula. Het grote blad is van Inula Astrantia major ‘Star of Treasure’ met Geranium sanguineum, Geranium sanguineum var. striatum en Geranium cantabrigiense ‘Biokovo’Voor een hoekje dat je snel vol wilt : Phacelia met oranje Escholtzia en Lychnis
Vorig jaar tijdens de Ecotuindagen van Velt bezochten we ook de tuin van landschaps- en tuinarchitect Wim Collet. Daar zag ik iets tof in het gazon. Zoiets gelijkaardig wilde ik ook maken.
Ik heb nog heel veel mogelijkheden in onze tuin. Toen we hier kwamen wonen, zijn we gestart met heel veel gras dat ik beheerde als gazon. Hier en daar heb ik dan borders aangelegd. Elke keer pak ik een ander stukje aan en dat maakt het zo boeiend, vind ik. Hoe de tuin uiteindelijk zal worden, dat weet ik niet. Moet ik ook nog niet weten want dan is het spannende eraf… 😉
Eind augustus begon ik eraan : een vorm uitleggen met de tuinslang en dan gras afplaggen. Onze zonen bekeken het argwanend. “Moeke, wat gaat ge nu weer doen? En daarbij, dat is scheef!” Mijn lieve zonen uitgelegd dat dat de bedoeling was en dat ze wel zouden zien wat het ging worden.
In september zette ik wat vaste planten in de bochten en zaaide phacelia in. Kwestie van de bodem niet onbedekt de winter in te laten gaan.
In het voorjaar nog wat gespeeld met plantjes van elders uit de tuin en andere zaadjes. En nu begint het al ‘op iets te trekken’, vind ik. Oudste zoon bekende onlangs zelfs dat hij foto’s van de tuin genomen had voor op zijn kot in Leuven. Zalig hè…
Fier op deze zelfgezaaide Echium 😉
‘Meer dan sprietjes’ is niet alleen de titel van dit bericht maar ook een boek uitgegeven door Velt, met heel veel foto’s erin uit onze tuin.
Meer dan sprietjes – de weg naar minder gazon Velt Lekker wild, zoveel mooier dan een ‘saai biljartlaken’
I don’t take coffee, I take tea my dear” … ’t zou uit mijn mond kunnen komen.
Dit liedje van Sting hoorde ik deze morgen op de radio en waar ik eigenlijk dacht over te bloggen, zal voor een volgende keer zijn. Eerst hierover iets vertellen…
Elke keer ik dit liedje hoor, word ik terug gekatapulteerd naar mijn studententijd.
Ik studeerde twee jaar ziekenhuisverpleegkunde. Maar de autoritaire dokters die hun frustraties afreageerden op ons, de studentes, was ik zo beu. Daarbij had ik ook minder interesse voor de technische kant van het beroep maar vond ik het enorm boeiend om te kijken hoe mensen reageerden en hoe ze zich voelden in het ziekenhuis. Daarom koos ik in mijn laatste jaar voor psychiatrische verpleegkunde.
Dat bleek een goede keuze te zijn. De stages op psychiatrie, de lessen psychologie, de verschillende therapieën waarover we leerden, enorm boeiend vond ik het.
Ik kwam terecht in een klasje met vier medestudenten. Ons lokaal was een slaapkamer op de ‘peda’. We maakten het er gezellig, hadden een wekkerradio om tijdens de leswisselingen wat muziek op te zetten en kwamen met ons vijven enorm goed overeen.
Leerkrachten konden soms al eens zeuren over die radio, vooral de dokters die kwamen les geven hadden weinig geduld en wilden dat die direct afgezet werd.
En zo stond op een bepaald moment dit liedje van Sting te spelen toen onze leerkracht ‘psychiatrische verpleegkunde’ binnen kwam. Iemand van ons wilde de radio afzetten maar hij deed teken te wachten. “Een boodschap”, was het enige wat hij zei. En toen zong Sting : “Be yourself, no matter what they say” Onze leerkracht zong het zinnetje mee en herhaalde en herhaalde het. Zijn blik sprak boekdelen. Wij waren muisstil, zelfs minuten na het liedje. De boodschap is aangekomen want zelfs nu nog, op moeilijke momenten, geeft het me kracht.
Hemelvaartsdag begon schitterend voor mij. Ik kwam buiten gestapt en een Koninginnenpage fladderde me tegemoet. Onze grootste en mooiste inheemse vlinder.
Ik was al lang ‘jaloers’ op vele van mijn ecologische tuinvrienden als ze foto’s van deze schoonheid in hun tuin postten. Ik zag hier vorig jaar pas voor de eerste keer een ‘versleten’ exemplaar en in het najaar een prachtige rups.
En nu kwam zo’n prachtig dier zomaar naar me toe gevlogen…
Koninginnenpage
In de tuin van Veltvriendin Veerle vlogen rond de appelboom veel kleine kevertjes. We wisten niet wat voor beestjes het waren dus heeft ze het even gevraagd in de Velt-groep. Het was de kleine rode weekschildkever of het ‘soldaatje’. Dit zijn zeer nuttige diertjes, ze eten bladluizen.
In haar appelboom zaten wel wat luisjes dus wij super blij dat die beestjes er waren. Voorbeeld van een ecologische tuin in evenwicht.
Kleine rode weekschildkever of ‘soldaatje’
Zaterdagavond mocht ik met de lieve wederhelft mee naar een feestje van een klant. Het was daar warm in dat zaaltje dus alle ramen werden open gezet. Kwam daar heel log en brommend een meikever binnen gevlogen en een golf van paniek ging door de zaal.
Ik zag een stoer uitziende kerel met een moordzuchtige blik in zijn ogen en een bierglas in zijn hand in beweging komen. Gelukkig kon ik net voor hem springen en het arme diertje voorzichtig uit de gordijnen plukken. Achter mij hoorde ik hem nog roepen : “Ai! Pas op!” Ja, het beest ging mij zeker verslinden! 😉
Ik draaide me om en met mijn meest gelukzalige glimlach zei ik : ” ’t Is ne meikever.” Ge moest diene mens zijn gezicht gezien hebben…
Voorzichtig heb ik de onfortuinlijke kever buiten gezet.
Meikever (niet op mijn hand, de foto die ze ervan namen, is niet zo goed gelukt)
Vanaf 22 juni is er hier terug jong leven in huis. De lieve wederhelft ziet het niet helemaal zitten maar heeft me toch ‘mijn goesting’ gegeven. Mijn verdriet over ons Karoo en het feit dat ik zo veel alleen thuis ben, heeft hem toch over de streep getrokken.
Zo stond er onlangs, plots in het midden van mijn tuin (ik zat op mijn hurkje te wieden en zette me even recht) de meest beruchte vergif spuitende tuinier van ons dorp vlak voor mijn neus! Wat mistte ik toen mijn stoere vriendin met haar trouwe hondenogen die me steeds door dik en dun verdedigde…
Rhodesian Ridgeback puppy’s
Maar de allerleukste beestjes dit weekend waren ‘haantje Frans met zijn kiekens’! We deden in zijn tuin mee met de Ecotuindagen van Velt en hebben ons enorm geamuseerd. Het weer was prachtig en we mochten 327 bezoekers verwelkomen.
Onze dochter en haar vriendinnetje, al dansend in onze tuin … dezer dagen kan je ze tegenkomen in heel Vlaanderen en Nederland. Heel fier ben ik, want ze prijkt op de affiche voor de Ecotuindagen van Velt.
Het eerste weekend van juni, voor Velters zijn dat hoogdagen. Want dan zetten meer dan 200 ecologische tuineigenaars hun tuinpoort open.
Dit jaar doen wij met onze afdeling ook weer mee. Deze keer vind je ons in de tuin van Frans De Smedt, zondag van 10 tot 17 uur. Een ecologisch paradijsje waar kinderen en dieren zich thuis voelen. Een toffe arbeidsarme siertuin, moestuin en serre. Frans kan het ook allemaal heel gepassioneerd uitleggen. Wij zullen er met onze Veltstand en boeken staan en we bieden je een drankje van de Wereldwinkel aan.
Waar?
Frans de Smedt Smisstraat 130 1840 Steenhuffel België
Collega blogger en Veltvriend vroeg me om voor zijn tuin een beetje reclame te maken. Fruitberg is inderdaad ook de max! Naast zondag is die ook open op zaterdagnamiddag. Wij bezochten hem vorig jaar. Een zeer biodiverse tuin, aan de vijver gingen wij ‘op safari’ en de nectartuin, daar zou ik uren kunnen vertoeven.
Waar?
Van Elst Tom Sint-TruidenseSteenweg 394 3300 Hakendover (Tienen) België
Vorige week had ik al wat vrolijke foto’s genomen en vandaag ging ik er wat bij schrijven.
Maar vrolijk ben ik hier niet. Door gisteren… “Wir haben es nicht gewusst”. Veel Vlamingen zijn blijkbaar de geschiedenis vergeten en hebben zich weer laten inpakken door de wolf in schaapskleren. Fascisten die ineens sociale praatjes gaan verkopen, zo de massa lokken en die trappen er met open ogen in. Arm Vlaanderen …
De vrolijke foto’s dan maar als troost :
Geranium macrorrhizum
Geranium macrorrhizum is een ideale bodembedekker. Hij zou zelfs zevenblad tegenhouden. Hij blijft wintergroen, heeft een speciale geur en bloemt nu. Ik heb hem rond onze fruitkooi gezet om het gras tegen te houden.
Geranium renardii ‘Terre Franche’
Geranium renardii ‘Terre Franche’ met zacht gerimpeld blad staat hier zowel in de zonneborder als in de voortuin.
Geranium sanguineumGeranium sanguineum var. striatumGeranium cantabrigiense ‘Biokovo’Geranium renardiiGeranium himalayenseEen ‘wild’ geraniumpje waarvan ik de naam niet kenRobertskruid, een geraniumsoort die als onkruid gezien wordt. In onze schaduwborder werd zelfs de ‘meest structurele tuinier die ik ken’ er wild van 😉
Maar omdat ik het sparen beu was en bijlange nog niet het bedrag bereikt had dat ik voor zo’n serre nodig had, vond ik een alternatief. Via Velt natuurlijk, ha ja. Want een serre uit een ordinair tuincentrum, dat wilde ik niet. In het velttijdschrift ‘Seizoenen’ staat regelmatig een advertentie van Hobbyserres Stappaerts. Zij zijn begonnen met serrebouw door professionele serres die niet meer gebruikt worden, af te breken en met die hoogwaardige materialen hobbyserres te bouwen. Dat vind ik een prachtig initiatief! Door recyclage zelfs betere kwaliteit verkrijgen, is dat niet fantastisch?
We brachten dus een bezoekje aan hen in Tielen. We kwamen terecht aan een gewoon huis in een gewone woonwijk. Vanachter ‘op den hof’ stonden de toonserres en in een schuurtje was hun bureau. Zo sympathiek! Leo en Kim gaven ons een zeer degelijke uitleg.
Ondertussen bouwen ze ook serres met nieuwe materialen. Daar ze in tweedehands alleen zo van die lelijke aluminium hebben en ik dat echt niet graag zie, gingen we toch daar voor. We kozen een mooie zwarte van 4,50 op 3 meter.
Je kan kiezen of je ze zelf plaatst of laat plaatsen. Met geen ‘handige harry’s’ in huis, kozen we voor het laatste. Op een halve dag was het geklonken.
En toen kon ik de ‘grondwerken’ doen : gras afplaggen en grond luchtig maken. Buiten regende het en was er een gure wind maar ik kon toch ‘buiten spelen’. Daarna een weggetje gemaakt met oude dakpannen en gehakseld hout. Onze knotwilgen kwamen hiervoor weer eens van pas : takken die te laag groeien, snoeide ik weg en duwde ik door de hakselaar.
De tomatenplanten die ik gezaaid had en die in onze living al danig in de weg stonden, konden er eindelijk in. Tussen de planten nog enkele dakpannen op de grond gelegd. Want ik wil niet op mijn grond stappen. Zo moet ik net als in de moestuin nooit spitten. Luie tuinier die ik ben. Ik heb in ieder geval het gevoel dat ik me hier nog enorm ga amuseren.
Een schattig winkeltje waar de tijd schijnbaar is blijven stilstaan… Schijnbaar, want hoera, dit is heel hip!
In dit gezellige winkeltje op de Provincialebaan in Buggenhout spring ik regelmatig eens binnen. En steeds word ik even enthousiast onthaald door Nora, de charmante uitbaatster. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik er passeerde samen met een vriendin en we nieuwsgierig naar het concept, een beetje onwennig binnenstapten. We hadden geen potjes of zakjes bij en konden dus niks kopen. Maar Nora was zo vriendelijk en kon het zo goed uitleggen. En dat we niks kochten, dat deerde haar niet.
Dus keerde ik terug. Al verschillende keren…
Verpakkingsvrij winkelen, het geeft mij in deze tijden waarin supermarkten ons enorm veel plastiek in de strot duwen, een gevoel van ‘oef’. Komkommercondomen en kokosnoten ontdaan van hun schil en een nieuwe schil van plastiek er rond gedaan, ik word daar kwaad van. Ik zie daar echt het nut niet van in. Dan doen zo’n winkeltjes zoals Tarra deugd!
Verpakkingsvrij winkelen vraagt gewoon maar een klein beetje voorbereiding : een toffe zak en wat potjes of flesjes uitzoeken en meenemen.
In de winkel zet Nora je ‘tarra’ dan op de weegschaal en daarna kan het feest beginnen : potjes vullen. Niet alleen het vullen, is een feest. Ik ontmoet hier ook steeds toffe, gelijkgezinde mensen. Tussen de bloem en de tandpasta voerde ik hier regelmatig interessante gesprekken met wildvreemden. Plezant jong! In dit winkeltje koop je vanalles voor je huishouden en een portie goesting en levensenergie krijg je er gratis bovenop!
Ik ga hier even proberen op te sommen wat je allemaal vindt bij Tarra. Eigenlijk een onbegonnen zaak want elke week breidt het aanbod uit.
Qua voeding vind je hier alle basisproducten : verschillende soorten bloem, suikers, zout, pasta’s, honing, siropen, assortiment Callebaut in bulk (hagelslag, chocomelk, breekchocolade), olies, azijnen, … Maar ook heel wat mogelijkheden om de perfecte ontbijtgranen te vinden of zelf samen te stellen met noten, gedroogde of gevriesdroogde vruchten, zaden … Jouw supermix maken is heel fijn en ook tof als cadeautje.
Van Ortiga vind je hier ook vanalles : lekkere tisanes, huisparfum, geurenmengelingen (bloemblaadjes met etherische olie)
Ook een vegan aanbod : 4 smaken Seitan van Le Seitanist in leeggoedpotten, maar ook droge sojabrokken in bulk (hier kan je zelf groentenburgers of balletjes mee maken) Vegan vervanger van melkchocolade (breekchocolade, met kokosbloesemsuiker) Er waren ook vegan paaseitjes.
Meer dan 15 verschillende soorten shampoo zonder sodium laureth sulfaat, parabenen, … Ik leerde hier de shampoobar kennen : shampoo in blokvorm. Dit is helemaal hip en je hebt niks plastiekafval. Ook conditioners hebben ze hier in blokvorm of op tap. Zelfs safety razors, allemaal vegan, geen dierenhaar en handvaten van dierlijk materiaal.
Voor het huis vind je huishoudmiddelen op tap. Ik koop geen wasmiddel meer waar ze op sommige tv-zenders reclame voor geven. Hier alleen (h)eerlijke producten. Ook natriumbicarbonaat (je weet wel, de baking soda die je voor zoveel meer dan alleen gebak kan gebruiken), schuursponzen van koper of kokos, houten afwasborstels, …
Dit allemaal en nog veel en veel meer. Als je de kans krijgt, moet je er echt eens binnenspringen. Wat vind jij van zo’n bio, lokale en zonder afval winkeltjes? Zouden er voor jou zo nog meer mogen komen?
VIP is de afkorting van … Very Important Pisbloem!
Vorige week maakte ik paardenbloemsiroop van de bloemetjes in ons kruidenrijk gazon. We hebben voor de moment geen hond die pipi doet in het gras, we spuiten NOOIT met pesticiden of gebruiken NOOIT kunstmest. Veilig om hier te plukken dus.
Nog een voordeel van paardenbloemen in je ‘pelouse’ : je hebt ‘meer dan sprietjes’ in je grasveld. De blaadjes kunnen beter tegen droge, hete zomers. Ze beschermen de sprietjes door ze wat schaduw te geven. En je hebt langer een groen grasveld in onze veranderende klimaatomstandigheden.
Ik plukte 250 bloemhoofdjes, waste ze en bracht ze aan de kook met een liter water. Direct het vuur afgezet en een nacht laten trekken in het afkoelende water. De volgende morgen 500 g bio-rietsuiker toegevoegd en even laten doorkoken. Flessen in de oven tot 120°C laten opwarmen zodat ze steriel waren. De hete vloeistof in de hete flessen gegoten en schroefdeksel erop. Na een tijdje hoor je aan een plop dat ze vacuüm getrokken zijn. Dan weet je dat je de fles ongeopend een jaar kan bewaren. Al zal dat hier niet lukken. Dochterlief was al lang aan ’t ‘zagen’ wanneer ik nog eens ‘siroopjes’ ging maken. Een scheutje in een glas spuitwater en we hebben gezonde limonade.
Paardenbloemen hebben een ontgiftende en zuiverende werking. En nog zoveel andere gezondheidsbevorderende eigenschappen. Het is dus goed gezien van ‘Moeder Natuur’ om na een luie winter met zware maaltijden ons gazon vol met die vrolijke, gele bloemetjes te zetten. Wij drinken paardenbloemlimonade : “Schol! Op de lente!”
groengenot 