Superblij word ik van deze nieuwe tuintrend! Eindelijk is het geen mode meer om een biljartlaken als gazon te hebben. Nu is het ‘kruidenrijk gazon’ in. Zo veel boeiender voor ons en allerlei diertjes. En ook niet onbelangrijk, veel beter voor onze portemonnee! En je helpt onze biodiversiteit een stapje vooruit.
Wat moet je nu doen om zo’n modern gazon te verkrijgen? Eigenlijk allemaal toffe dingen! Je gazon niet meer bemesten, nooit. Geen kalk meer geven, ook nooit. En ook niet meer verticuteren, ontmossen. Pesticiden zijn natuurlijk ook uit den boze. Dus alle reclame hierrond, daar lach je eens mee en je denkt :”Ik ben slimmer, mij zal je niet meer vangen.” Want wat gebeurt er als je dit allemaal aan je gazon geeft? Je gras gaat extra groeien en je krijgt extra veel werk met gras afrijden en extra veel groenafval.
Als je al deze producten een tijd niet meer gegeven hebt, zal je gras lichter van kleur worden, mooi lichtgroen ipv het donkere groen. De grasmat wordt ook minder dicht zodat zaden van wilde planten een kans krijgen om te kiemen. Zo krijg je madeliefjes, lentezoentjes in je gras. Ook paardebloemen, vrolijke gele vlekjes zullen erin komen. Sommige mensen vinden die lange bloeiende stelen wat slordig. Dan kan je gewoon tijdens de bloei, deze maand, iets regelmatiger met de grasmachine rondgaan. Binnenkort komen de klavers in bloei, ook een lekkernij voor onze bedreigde bijen. Ook mos in je gras is heel waardevol. Lekker zacht om op te lopen en tijdens droge zomermaanden, als je gras er verdord bijligt, blijft dit langer mooi groen. Water sproeien is dus ook verleden tijd.
Hoe langer je deze strategie volhoudt, hoe meer zeldzame en boeiende planten er in je grasmat zullen verschijnen. Zo heb ik sinds een tweetal jaren zelfs een wild geraniumpje gespot. In de zomer bloeit die met kleine roze bloempjes. Nu sieren de kleine lila bloempjes van draadereprijs mijn gras.
Het enige wat je dus moet doen, is je gras afrijden. En waarom eens niet een figuur maken in je ‘pelouse’? Ik plantte narcissen in het gras. Omdat je moet wachten tot het loof ervan afgestorven is, rijd ik het gras daar niet af voor juli. Ik heb er wegjes tussen gemaakt. Nu heb ik gemerkt dat de lieve wederhelft die eigenlijk van structuur houdt, toch steeds daar gaat wandelen. Door de wegjes ertussen, is het wel ‘proper’. En de kruiden en andere planten die tussen het gras opkomen, zijn zo mooi. Ik heb er al juweeltjes ontdekt. Er staan ook al verschillende soorten grassen. Volgens een kenner zou er zelfs reukgras, een zeldzaam grasje tussen staan.
Deze zomer als het kampeerseizoen begint, onze kinderen zetten hun tent daar graag op, rijd ik het gras terug af. In het najaar ga ik er ook krokussen planten. Dan heb ik nog vroeger kleur. En zijn vroege bijen en hommels geholpen met een lekkere nectarbron. Volgend voorjaar als ik terug begin met de grasmachine, rijd ik weer alleen op de wegjes. En zo elk jaar opnieuw.
Gras afrijden is zo geen saaie klus meer voor mij. Ik creëer een schilderij met veel afwisseling, structuur en kleur ipv een saaie groene deken. Doen jullie mee?
Ik heb deze maand terug eens een beetje gewerkt in deze border. Een heel uur lang! Voor een oppervlakte van 16 op 3 meter is dat toch geen hard labeur he? Ben eens rondgeweest met mijn ‘schupje’ om wat kruipende boterbloem uit te steken. En heb de rand van het gazon wat bijgewerkt. Onkruidgroei heb ik hier bijna niet. Ik houd de bodem zoveel mogelijk bedekt met snippers van de vaste planten na de winter. Dat is ook veel mooier dan een blote grond. Binnenkort zijn de planten dan terug zo gegroeid, dat de bodem vanzelf bedekt wordt. Geen plaats voor onkruid om te kiemen dus.
( Viburnum tinus, wintergroene soort, niet gevoelig voor bladluis)
Het bosanemoontje ( anemone nemorosa) is een lage vaste plant uit de ranonkelfamilie. Het heeft lieve, witte bloempjes en bloeit tussen maart en mei. Heel kenmerkend is de wortelstok met witte knoppen erop juist onder het grondoppervlak. Het plantje is niet zomaar tevreden met zomaar elke tuingrond. Het groeit graag op een losse, voedselrijke bodem die winternat is, vooral in bos en onder bladverliezende struiken. In het hallerbos (van de bekende blauwe boshyacinten) vind je ze nu in overvloed. Ik heb ze bij ons in de tuin aan de rand van ons vogelboske, onder de struiken gezet en elk jaar krijg ik er meer en meer. Het plantje groeit aan dankzij zijn kruipende wortelstok. Maar ook mieren zouden helpen bij de verspreiding. De zaden hebben een mierenbroodje waar ze verzot op zijn. De noeste werkertjes zeulen de zaden mee, morsen wat onderweg en een nieuw plantje kan ontstaan. Toch prachtig he!
Speenkruid (Ficaria verna of Ranunculus Ficaria) is ook zo’n tof vast plantje uit de ranonkelfamilie. Het is een laagblijvend plantje, niet hoger dan 5 cm met boterbloemgele bloempjes. Deze groeit liever in de zon of lichte schaduw en ook op vochtige, humeuze grond. De wortelstokken zijn knotsvormig verdikt, de zogenaamde speentjes. Dit zijn reserveorganen waaruit het volgende jaar de nieuwe planten ontstaan. Er is ook een ongeslachtelijke voortplanting door okselknolletjes die vooral na de bloei in de oksels van de bladstelen zitten. Speenkruid kan veel voedsel opslaan en zo de planten in de buurt benadelen. Daarom wordt het door sommigen als onkruid beschouwd. Alle soorten kolen doen het naast dit plantje niet goed. Het bloeit van maart tot april en verdwijnt daarna terug onder de grond.
Steeds meer en meer kleur vind ik hier in deze border. Het is echt plezant om alle dagen eens te komen kijken. Deze maand heb ik niks gewerkt hier. Ik ben van plan dit jaar eens bij te houden hoeveel werkuren ik hier spendeer. En wat ik dan doe. Zo kunnen jullie zelf oordelen hoe arbeidsintensief zo’n border is.
groengenot 