‘k Heb er hier in de tuin nog wat toffe gevonden. Lievesgarden begon met dit blogprojectje en ik vind het wel plezant om mee te doen. Haar volgen, mocht. ‘Graag zelfs’, stuurde ze.
Voila …
Mooie plantencombinaties in augustus
Vlinders in de tuin
Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar hier zijn er zo weinig vlinders dit jaar.
Waar ik vorig jaar in augustus hier nog enorm veel blauwtjes en soorten zandoogjes kon spotten, heb ik er nu nog geen enkel gezien.
Wat ik vandaag wel kon tellen : drie atalanta’s waarvan ene met een stuk uit zijn vleugel gehapt, twee gehakkelde aurelia’s en zo’n zeven koolwitjes. De koolwitjes zullen zich dit jaar hier niet zo goed kunnen voortplanten want dankzij een slakkeninvasie staat er maar welgeteld één spruitkool in de moestuin.
Doodgewone, algemene vlinders dus maar ‘k heb toch enkele foto’s genomen om te bewaren voor het nageslacht. Stel je voor dat deze vlinders ook verdwijnen.
Dit jaar wel de eerste keer één koninginnenpage gezien in de tuin maar ondanks de massa’s Dille, Wilde Peen, Venkel en worteltjes die ik gezet heb, geen rupsen ervan. Ik blijf hopen …
Witte Salie
Witte Salie of Salvia apiana, op de Velt-markt dit voorjaar kreeg ik er zaadjes van.
Wist ik veel dat dit zo’n bijzondere plant is. Hij zou gebruikt worden om huizen en personen ritueel te reinigen en van boze geesten te ontdoen. Maar om daarin te geloven, ben ik net iets te nuchter. Wat me wel interesseert, is dat als je deze plant brandt en de rook verspreidt, deze bacteriedodend is. Dus in tijden van ‘winterverkoudheden die maar niet uit huis geraken’ wil ik dat wel eens proberen.
Dus ik heb de zaadjes in een bakje gezaaid. Dat was niet zo makkelijk. Het duurde heel lang eer er iets opkwam en ondanks de beste zorgen kwijnden enkele plantjes terug weg. Drie kon ik er overhouden en voorzichtig in potjes verplanten. En ze groeiden.
Na de Ijsheiligen heb ik de potjes in de serre gezet. Eentje kreeg bladluizen, werd dagelijks liefdevol afgespoeld met water en kwam er terug door. Ondertussen staan ze in volle grond in de serre en doen het goed.
Voor de winter ga ik ze wel terug oppotten en binnen zetten want deze Salvia zou absoluut niet tegen vorst kunnen.
Moerbeien
Iedereen zal deze bessen wel kennen. Want ook al vind je ze niet in de supermarkt, in gedroogde vorm kan je ze ondertussen wel kopen.
Toen wij hier 10 jaar geleden kwamen wonen, wilde ik een Moerbeiboom. We plantten een Morus nigra aan in het kippenhok. De boom deed het eigenlijk niet zo goed. Hij groeide slecht, had geen mooie vorm en meer dan een handvol bessen leverde hij niet.
Tot dit jaar. Ineens is hij spectaculair gegroeid en heeft hij veel donkergroen blad gekregen. En bessen … enorm veel!
Ik vind moerbeibessen heel lekker. Ze zijn zeer zoet met iets licht zurig erin. Alleen, ze plukken, da’s niet zo makkelijk. De vruchten hangen goed vast aan de boom maar ze verliezen snel sap als je ze aanraakt. Het sap maakt dan ook nog eens vlekken die je moeilijk kan verwijderen. Daarom had iemand me een tijd geleden aangeraden om ze te plukken in een oude bikini. Daar ik geen goesting had om de hele buurt te laten meegenieten van mijn elegante (ahum) lijf in bikini vanboven op een ladder, heb ik maar een oud t-shirt aangetrokken.
De bessen zelf, die waren verrukkelijk! Daar vanboven in die boom heb ik gesnoept en met een halve emmer ben ik terug naar beneden gekomen. Het sap drupte van mijn armen en eerlijk gezegd, zagen de bessen er niet ‘appetijtelijk’ uit. Waarschijnlijk is het daardoor dat je ze niet vers kan kopen.
Ik heb er siroop mee gemaakt voor nog eens een andere zomerse limonade. En die is echt lekker …
Twee vrouwen en een kaart
Gisteren ging ik met vriendin Karen van Ortiga op uitstap naar onze Nationale Plantentuin in Meise. Ik citeer : “een betoverende botanische tuin gelegen in een historisch domein van 92 hectare vlakbij Brussel.”
Aan de kassa begon het al goed en kregen we een fikse korting met onze Velt lidkaart. Toen we vertelden dat we vooral de nieuwe rozentuin en het herbetum wilden zien, kregen we prompt een kaart met plattegrond in onze handen geduwd.
Dat werd lachen want twee vrouwen bijeen die babbelen, babbelen, babbelen, … en terwijl op de weg moeten letten, da’s niet gemakkelijk. De kaart werd gedraaid en gedraaid en wij draaiden een paar keren mee en toen vonden we de rozentuin.
Wauw! Ze hadden ons wel verwittigd dat er nu nog geen rozen te zien zijn. De tuin werd ingeplant begin juni dit jaar en de struikjes zijn nu nog klein en uitgebloeid. Maar het ontwerp van de tuin, dat is prachtig! De perken liggen in de vorm van een ontluikende roos. Het was nu al zo mooi, wat gaat dat volgend jaar wel niet zijn? We hebben afgesproken dat we dus in juni zeker nog eens teruggaan.
Wandelen in de Plantentuin, da’s echt rustgevend. We waren wat bang dat het er druk zou zijn want de parking was wel goed gevuld. Maar de tuin is zo uitgestrekt dat je eigenlijk weinig volk tegenkomt.
We struinden ook rond tussen de geneeskrachtige planten. Met een herboriste aan mijn zijde was dat heel boeiend!
Het herbetum, daar moesten we weer naar zoeken. Gelukkig passeerde er een medewerker op de fiets die ons wel even wilde helpen. In het herbetum vind je ongeveer 1300 eenjarigen en vaste planten. Je kan je dus wel voorstellen dat wij daar een hele poos vertoefden. Zo plezant! De Balatkas die daar staat, die vind ik prachtig.
En dan kregen we dorst. Aan de Orangerie gingen we naast de vijver een homemade limonade drinken.
De namiddag was veel te vlug voorbij. We gaan zeker nog terug want het kasteel, het plantenpaleis, het houtlab en zoveel andere dingen hebben we nog niet gezien.
Geluk …
Geluk …
Dat is ’s avonds voor het slapengaan mijn puppy wakker maken voor een laatste plasje buiten. Haar oppakken (nu het nog kan, ze weegt ondertussen al twaalf kilo), voelen hoe mijn slaapdronken hondje haar kopje tegen mijn schouder vleit
en dan …
… smelt ik
Geluk …
Dat is dansen in de regen als eindelijk die vreselijke hitte waar ik bang van ben, voorbij is …
Geluk …
Dat is ’s morgens om zeven uur met alle buren in de kletsende regen het huis versieren van de buren die 50 jaar gehuwd zijn. We zien er allemaal uit als verzopen kiekens maar dat doet … deugd
Het samenhorigheidsgevoel, stiekem, allemaal samen en dan ons verkneukelen als we het gelukkige paar wakker maken …
… en dan van hen ontbijt krijgen
Geluk …
Dat is dansen, dansen, dansen op hun feest met alle buren, vrienden, mensen uit ons dorp …
… doorgaan, alles geven … tot onze voeten pijn doen (fijne dansschoentjes als je tuinschoenen gewoon bent, da’s niet simpel zeh) en dan onze schoenen uitdoen en doorgaan op blote voeten
Geluk …
Dat is vriendschap, plezier, alles geven, alles … voor elkaar …
Mooie plantencombinaties in juli
Voor wie geen schrik heeft van kleur en vrolijkheid, hier nog wat toffe plantencombinaties …
DIY plantenbakje
Eigenlijk is dit ontstaan vanuit ‘luierikkerij’ van mijnentwege. 😉
Met de laatste voorjaarsstorm sneuvelde een groot stuk uit de krulwilg van mijn schoonvader. De tuin lag vol met afgekraakte takken en ik ging hem graag helpen opruimen.
Met mijn vrouwenkettingzaagje* was dat immers een poepsimpel werkje. Takken in stukken zagen en in de auto laden om mee te nemen voor onze houtkachel, eigenlijk wel een tof werkje. Schoonvader content en wij kunnen ons volgende winter warmen.
(*ik noem het zo omdat het een hele lichte en kleine kettingzaag is. Maar ik trek er mijn plan mee als zwaardere takken moeten gesnoeid worden. Dikke bomen kan je er natuurlijk niet mee omzagen.)
We moesten nog één tak doen en natuurlijk net dan was de benzine op. En ik had mijn jerrycan niet meegebracht, weer slim en vooruitziend van mij. Dan maar de hele tak in de koffer geladen, ik zou het thuis wel even doen.
Maar thuisgekomen en nadat al het hout in de houtmijt gestapeld was, was het weeral tijd voor andere dingen. Dus ik zou die tak ‘daarachter’ wel eens doen. Hij bleef liggen op ons terras. En eigenlijk vond ik hem mooi, zonde om in stukken te zagen.
Ik wilde graag die tak houden. Als ik daar nu eens op de ene of andere manier plantjes kon inzetten. Buurman die graag knutselt, boorde er gaten in en voilà , nu heb ik een origineel plantenbakje…
Swenga
Hier is ze dan! Onze puppy Inkululeku Swenga Mushana, dochter van stoere papa Kilimanjaro van de Pronkhoeve (Xavi) en lieve mama Inkululeku Madhuri Mushana.
Onze Inkululeku Karoo hebben we vorige zomer moeten laten inslapen na een oneerlijke ziekte die ze niet kon overwinnen. Vreselijk triestig, ik miste haar zo. We hebben een hele tijd gezocht om een hond te adopteren, maar zo simpel is dat niet, ondervonden we. En dit voorjaar kreeg ik een telefoontje van Odette dat Madhuri, de liefste hond uit haar roedel vind ik, zwanger was. Ze beloofde dat als alles goed ging, er een pupje voor mij bij was.
Er werden twee teefjes en twee reutjes geboren, een klein nestje dit keer. Toen ik dit nieuws in ons messenger groepje met de kinderen deelde, reageerde jongste zoon direct : “Shotgun teefje!” Het mooiste teefje heb ik mogen kiezen.
Het is een schatje, onze Swenga. Ze is nu bijna twee weken bij ons en ze kent haar naam al goed. Plasjes en hoopjes doet ze meestal, soms 😉 flink buiten als ik meega om te supporteren. Wel gemakkelijk zo want het opruimen met een dweil waar een puppy aan hangt, da’s niet zo handig. Ze heeft natuurlijk nog ‘puppymanieren’ en zet haar scherpe tandjes overal in. Mijn benen zien eruit alsof ik door de bramen gelopen heb en mijn handen zijn ook helemaal geschramd maar niet door de rozen te snoeien.
Ge hebt daar echt uw bezigheid mee want dat moet nog alles leren. Dus nu gaan we regelmatig op pad. Meerijden met de auto, naar de winkel, naar de markt, naar het rusthuis, in de fietskar naar het bos. Spelen met de hond van de buren. Kennismaken met de kippen en de kuikens, met de poep omhoog een bal brengen en dan heel verbaasd kijken omdat die kip daar niet wil achter lopen…
Ik ga ook naar de hondenschool met haar, 20 minuutjes leren zitten, liggen, staan, aan de voet lopen, tandjes laten bekijken, … en dan 10 minuutjes met de andere puppy’s spelen. Schattig!
Soms zou ik ze wel achter het behang willen plakken. Dweilen doe ik terwijl ze slaapt maar net als de living onder water staat wordt dat wakker natuurlijk. Dochter optrommelen om met haar een plasje te gaan doen maar gezag heeft ze er niet over. Puppy komt binnen gestoven, schuift over de natte vloer tot aan de dweil die zo leuk heen en weer beweegt en plezant dat ze dat vinden…
Maar elke dag kan ze een beetje meer. Eigenlijk is ‘t een hele slimme. En ook een brave. Ze slaapt ‘s nachts door, heeft zelfs al eens een nacht de krant volledig droog en proper gehouden. En voor ze haar eten krijgt, gaat ze beleefd zitten. Dat kan ze al zonder koekje, gewoon met het woordje ‘zit’ en de vinger omhoog.
Valt het op dat ik er al helemaal zot van ben?
Hey Barbara!
Ons jongens beginnen nog steeds te gniffelen als ik over haar iets vertel. Met een hoog stemmetje kirren ze : “hey Barbara!” en daarmee doelen ze op mijn acteerprestaties hier, hier en hier. Ze vonden het zo grappig om hun moeder te zien worstelen met die camera’s maar ‘k trek het me toch niet aan. Ik vond het heel tof om een hele dag met Barbara te mogen werken.
En nu stopt ze met haar professionele carrière bij Velt. Zo spijtig! Maar ze gaat door voor de goede zaak. Ik ben zo blij voor haar. Ze werd op 26 mei verkozen tot Volksvertegenwoordiger voor Groen en ze zal dus zetelen in het halfrond van de Federale Kamer. Tof hè!
Helemaal zoals ze is, kregen we, de vrijwilligers van Velt, deze week een brief van haar. Zo mooi! Er zat ook een gedicht bij van Toon Hermans. Ik kende het nog niet maar vind het zo prachtig dat ik het hier wil delen.
Ze zegt dat het ons beschrijft, wereldverbeteraars, positivisten, mensen naar haar hart. En ze hoopt dat we er evenveel goesting van krijgen om ermee te blijven doorgaan.
Awel ja! Dankjewel lieve Barbara! We zullen elkaar nog wel tegenkomen in ‘Veltmiddens’ want natuurlijk blijf je wel vrijwilliger van onze fantastische vereniging…
Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.
Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.
Die mensen moeten er zijn.
Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonica spelen.
Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.
Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.
Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkeloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd :
kom maar in mijn armen
Bij dat soort mensen wil ik horen
Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven
Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor :
ik hou van jou
Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten
Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooiigheid
Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen :
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen :
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin
Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
I love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan
en vallen
en vallen
en vallen
en OPSTAAN
Bij dat soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR
~Toon Hermans~
groengenot 