Nee, niet in de gewone roddelboekskes! Maar wel in een kwaliteitsvol tuinblad ‘Tuinseizoen’. Ergens in december kreeg ik de vraag of ik wilde meewerken aan een rubriek ‘De groene blogger’. Ze zouden een telefonisch interview doen en ze vroegen wat foto’s van de tuin. Een vlotte Nederlandse vuurde haar vragen op me af en we hadden een gezellige babbel. En hier is het artikel dan. Ze heeft dat wel mooi gedaan hè?
”Ik heb u gezien!” zei hij. Ik liep in de plaatselijke buurtwinkel en had hem ook wel gezien, ging hem echt niet omver rijden met mijn winkelkar. “Ja maar, nee…” zegt hij, “op TV!” Aha ja, nu viel mijne frank. Velt kwam filmen in onze tuin. En het eerste filmpje werd deze week op Facebook gezet, niet op tv hoor.😊
Maar zo zie je maar hoe krachtig dat medium is hè. Velt wil dit jaar de aandacht vestigen op het gazon van de Vlaming en Nederlander. Omdat bijna iedere tuinbezitter wel zo’n ‘pelouse’ heeft. En omdat iedereen daardoor de macht heeft om iets bij te dragen aan het in stand houden van onze biodiversiteit.
De hype van ‘ een saai grasveld als een biljartlaken’ is gelukkig voorbij! Kijk je hier eens mee wat de nieuwe uitdaging wordt?
Een prairieperceel aanleggen, hoe begin je daaraan? Hoe ik dat hier ga aanpakken, wil ik jullie maand na maand tonen.
De oplettende lezer zal merken dat er in februari geen maand na maand was. Tja, door de enorme kou kon ik buiten nog niks doen. Tijd om te snuisteren in de online catalogus van vaste plantenkweker Jan Spruyt uit Buggenhout. Zo een verscheiden aanbod van prairieplanten dat die hebben! Ik wilde ze allemaal wel en werd er wanhopig van omdat ik niet kon kiezen. Ik heb dan gevraagd of zij de knoop wilden doorhakken en een beplantingsplan voor mij konden opstellen. Ondertussen is dat gebeurd en Jacoba, de landschapsarchitecte beloofde dat het een kleurrijk geheel zal worden.
De ideale periode om een prairieperceel aan te planten, is begin april. Op 4 april mag ik de planten gaan ophalen en het beplantingsplan zal er dan bij zijn. Ik ben zo benieuwd!
Nu we eindelijk wat lenteweer gekregen hebben, kon ik de grond voorbereiden. Als advies kreeg ik om goed te spitten of freezen. Ik had echter wel wat wortel(on)kruiden ontdekt in mijn perceel. De wortels daarvan zouden door deze werkwijze in kleine stukjes gehakt worden. En elk klein stukje wortel loopt uit tot een nieuwe plant. Ik heb dus met de spitvork de grond opgelicht en de wortels eruit geraapt.
Ik vond ook nog steeds overblijfselen van de Lonicera nitida die al terug aan het uitlopen was. Meer hierover vind je hier. Man! Wat is dat een invasieve plant!
De witte wortels die je hieronder ziet, zijn die van haagwinde. Ze breken heel makkelijk als je ze probeert te verwijderen. Je moet echt elk stukje eruit rapen, wil je door deze snoodaard niet overwoekerd worden.
En hier zie je links op de foto de wortels van de kruipende boterbloem. Die opdringerige juffrouw kan er ook wat van hoor! Als je die laat doen, maakt die allemaal uitlopers waar steeds weer nieuwe plantjes aan komen. De ridderzuring naast haar, die krijgt grote bladeren en verdringt de planten die jij gezet hebt.
Allé, straks gaan jullie nog denken dat ik de oorlog verklaar aan al deze planten. Ze zijn zeker ook nuttig hoor. Maar hier waar een prairietuintje gaat komen, heb ik ze liever niet.
Voor de rest moet er niks aan de grond gedaan worden. Zeker niet bemesten of compost toevoegen. Prairieplanten houden van een arme bodem. Dus nu is het gewoon wachten tot volgende maand…
Ja zeh! Ik had er zelf nood aan. Daarom krijgen jullie nu een berichtje over Vergeet-mij-nietjes. Om zeker niet te vergeten dat de lente er echt wel aan komt. Een mens zou er ‘begot’ nog beginnen aan twijfelen met deze vreselijk koude temperaturen.
In de tuin kunnen we nog niks doen. Mijn groene vingers jeuken, niet alleen van de schrale wind, nee ook van de goesting om erin te vliegen. Maar meer dan een wandeling door de velden met de buren en de honden, kunnen we buiten niet doen. Man, wat was dat koud gisteren! Maar het deed wel deugd.
Die Vergeet-mij-nietjes nu … ik ben er verliefd op. Al heel lang! Het waren de eerste bloempjes die mijn meter me leerde kennen. Als peuter mocht ik met haar met mijn caoutchou bottekes in haar tuin ploeteren. Zij gaf me de liefde voor al dat groen. Ze vertelde me toen dat Vergeet-mij-nietjes haar lievelingsbloemetjes zijn. En dus werden het ook de mijne. Dat was simpel. Mijn meter was als ‘Onze Lieve Vrouw’ voor mij en alles wat zij belangrijk vond, vond ik ook.
Vergeet-mij-nietjes of Myosotis, er zijn verschillende soorten die ik hier allemaal niet ga bespreken. In de tuin komt meestal het bos-vergeet-mij-nietje (Myosotis sylvatica) voor. Het is een tweejarig tot vast plantje en het zaait zich ongelooflijk goed uit. Bij ons mag het. Tussen april en juni kleuren hier grote vlekken in de borders blauw. Zo prachtig vind ik. Eens ze uitgebloeid zijn, pluk ik de meeste wel weg want de planten zijn dan opgeschoten en ogen wat slordig. Zo krijgen anderen die ondertussen staan te dringen, wat meer plaats. De zaadhoofden blijven plakken in je kleren en in de haren van de hond en worden zo in heel de tuin verspreid. Verrassing! Plezant, hè.
Dit lief helder blauw bloempje met geel hartje groeit het liefst op arme zandgrond. Het heeft geen extra voedsel nodig. Het kan ook overal tussendoor gezet worden. Liefst in de zon maar hier doen ze het evengoed in de schaduw. Eigenlijk zou dit bloempje in geen enkel tuin mogen ontbreken, vind ik …
Yes! Ik heb een echt visitekaartje voor de blog! Eigenlijk had ik daar al een tijdje nood aan. Als we met Velt op een tuinmarkt staan en mensen komen vragen stellen, vertel ik soms over mijn blog. Dan vragen ze het adres en moet ik ‘heel onprofessioneel’😏 het op een hoekje papier krabbelen.
Nu hebben we sinds kort een echte grafisch ontwerper in ons dorp. Allé, naast dat ontwerpen doet ze nog vanalles. Je kan ook heel toffe workshops volgen bij haar. Zelfs leren naaien met de naaimachine, wat ik nu doe. Of ‘Handlettering’, nog zo iets tof creatief. Je moet maar eens gaan kijken op haar website HelloAlice.
Ik vroeg haar om iets te ontwerpen voor mijn blog. Geen echt logo want dat is licentie gewijs niet simpel en dus heel duur, maar toch iets persoonlijk. Met een paar woorden heb ik haar uitgelegd wat ik bedoelde. En tadaa!
Ze begreep direct helemaal wat ik bedoelde! Zo zag ik het in mijn hoofd! Alleen ben ik niet zo creatief om het er ook uit te krijgen. Ik was direct verliefd op dat mooie groene gebogen takje. En dat lettertype, zo mooi nonchalant geschreven. Ik hou niet van recht en strak. Dit vind ik zo gezellig en romantisch…
Ze heeft er wel wat werk aan gehad maar voor een vriendenprijsje kreeg ik alle bestandjes. Daar heb ik dan een stempel van laten maken hier. Om toch een beetje ecologisch te blijven, heb ik kaartjes geknipt uit kartonnen verpakkingen. Koeken- of spagettidozen zijn hiervoor ideaal. Et voilà! Laat het seizoen van de tuinmarkten nu maar beginnen! Ik ben er klaar voor…
Maak jij je ook soms druk over die kauwen die je vogelvoeder in één keer komen opschrokken? Onze voederplank stond al een hele tijd terug buiten en het ging heel goed. Kool- en pimpelmezen, mussen en een roodborstje kwamen alle dagen hun buikje rond eten. Kauwen of eksters leken niet echt interesse te hebben.
Tot die ene week dat ik met de nacht stond. Nu moet je weten dat ons voederhuisje net onder het raam van onze slaapkamer staat. Dat was me daar een leven! Zes kauwen hadden zich tegelijk op het eten gestort. Kunnen die ruzie maken zeg! Ik werd steeds wakker van het lawaai. Gaan zwaaien voor het raam hielp even, maar grr, ze kwamen steeds terug.
Knarsentandend en met de dekens over mijn oren getrokken, heb ik dan een plan bedacht.
Et voila! Meer dan een overschotje kippendraad had ik niet nodig. De kleine vogeltjes gaan op de draad zitten, wippen binnen en gaan eten. En de kauwen die nog eens poolshoogte komen nemen … die kunnen de overschotjes op de grond oppikken.
Hehe! Wie laatst lacht …
Vorige maand werd ik (telefonisch) geïnterviewd door een journaliste van ‘TuinSeizoen’. Jaja! Mijn blog gaat in een ‘tuinboekske’ komen, spannend hè. In april verschijnen er twee bladzijden in het tweemaandelijkse blad ‘TuinSeizoen’ over Groengenot.
Anoes, de journaliste vroeg me onderandere wat mijn grootste tuinblunder ooit was. Haha, toffe vraag! Mijn grootste tuinblunder ooit, is dat ik mij laten doen heb door de lieve wederhelft om onze voortuin aan te leggen. Allé, door de lieve wederhelft laat ik me meestal wel graag doen maar de tuin, daar heb ík meer verstand van. Hij vond dat het een beetje deftig moest zijn voor mensen die passeerden dus de voortuin moest een tuinaannemer doen. We kregen een saai, doodgewoon tuintje met welgeteld drie soorten planten. Het hele verhaal leest u hier. Ik werd gered door de buxusmot.😊
Onze voortuin staat dus sinds vorige zomer vol phacelia om de grond te verbeteren. En ik mag nu mijn goesting doen ermee! Jeeuj, ik ga er een prairieperceel van maken. Maar wel een ‘alternatief prairieperceel’. Ik heb het niet zo voor die lavasteentjes die ze gebruiken als grondbedekking. Lava is wel een natuurlijk product maar het is hetzelfde verhaal als met turf. Op hun natuurlijke plaats van voorkomen worden die stoffen weggehaald tot ze daar letterlijk met een groot gat zitten. En alles wat daar leefde, heeft niks meer.
Ik las het boek ‘Prairietuinen’ van Laurence Machiels en kreeg de kans om te praten met een landschapsarchitecte van Jan Spruyt. Zij begreep mijn bezorgdheid maar volgens haar maakt bedekking met houtsnippers zoals ik gewoon ben in de rest van de tuin, de bodem te rijk voor de typische prairieplanten. Toch vind ik prairieplanten ecologisch heel interessant. Ze bloeien later op het seizoen als de meeste van onze inheemse planten uitgebloeid zijn. Zo hebben bijen en insecten toch nog voedsel voor ze de lange winter ingaan. Ze stelde als alternatief voor bodembedekking, gebroken en gewassen zeeschelpen voor. Tja, toch ook niet dat, vind ik. Zeeschelpen vinden we wel hier. Maar om het zout eruit te spoelen, heb je veel water nodig. Dan moeten ze nog vervoerd worden naar het binnenland. En werk daar eens in! Daarvoor zou ik heel straffe tuinhandschoenen nodig hebben. En ik werk zo graag met blote handen in de aarde…
Ik ga dus géén bodembedekking gebruiken. Gewoon een beetje meer planten zetten zodat alles goed dichtgroeit. En af en toe eens lekker zen wieden. Dat zal zelfs een sociale activiteit worden. Wandelaars die bij ons passeren, stoppen meestal voor een ‘babbelke’.
Dit wordt dus mijn nieuwe projectje voor dit jaar. Ik zal jullie maand na maand tonen hoe dit prairieperceeltje zal ontstaan. Volg je graag? Ik heb er echt al ‘goesting’ in!
Wij hebben drie hanen in ons kippenhok. Onze bruine zijdehoen haan is de oudste. Sinds vorige zomer is onze witte zijdehoen haan ook volwassen. En dan is er nog ‘Fonske’, een jong haantje dat ik als kuiken haalde bij de ‘kippenopvang regio Lebbeke’. Maar die doet niet mee in het conflict.
Meestal gaat het nochtans heel goed. Onze witte haan is de jonge, viriele macho. Hij zorgt dat alle kippen aan hun trekken komen. De oudste haan is meer van het serene type. Hij houdt zich wat op de achtergrond en kipjes die nog een extraatje nodig hebben, kunnen bij hem terecht.
Zo gaat dat daar echt super in dat huishouden. Alleen, als ik er aan kom met eten, dan gaan de poppen aan het dansen. Die witte sloeber kan niet uitstaan dat de bruine haan samen met hen eet. Hij jaagt hem steeds weg. Okee dan, dacht ik, dan eet ieder in zijn eigen ‘taloor’ en ik strooide voer op verschillende plaatsen in het hok. Zo moest er geen ruzie gemaakt worden. Ja tereire! Nu had Witte nog veel meer werk om hem van al die plaatsen weg te jagen.
Mannekes! ‘k Heb er mij moeten tussen zetten! En zo is er een heel mooie vriendschap ontstaan tussen onze bruine haan en mij. (Eigenlijk zou ik hem een naam moeten geven hè.)
Als hij me ziet aankomen met het eetbakje, wijkt hij niet meer van mijn zijde. Hij trippelt geduldig mee langs alle plaatsen waar ik voer strooi tot iedereen aan het eten is. Dan gaan we samen naar achter in de ren en daar mag hij eten uit mijn hand. Dan komt Witte niet, zo veel gezag heb ik nog wel.
Maar sinds enkele weken heb ik een nieuw, heel mooi grijs zijdehoen hennetje. Van een veltvriend gekregen. Zijn haantje was doodgebeten door de hond van zijn zoon en zij bleef alleen over. Weeral! Hij had al vossen op bezoek gehad en nog een andere hond en steeds sneuvelden zijn diertjes. Hij wilde er liever mee stoppen en zocht een opvang voor zijn hennetje. Natuurlijk wilde ik haar een nieuwe thuis geven!
Amai! Is me dat een ‘erge tik’! Ze is jaloers op wat wij hebben met elkaar! Ze kan het niet uitstaan dat mijn haan uit mijn hand eet en komt hem gewoon voor mijn neus wegjagen! Zij mag nochtans uit mijn andere hand eten, maar geen ‘avance’ hè! Dus nu moet ik haar steeds zachtjes wegduwen als ze onze romance komt verstoren. ‘Moeder Overste’ heeft er niet aan!
Ik vind het wel plezant om mijn dieren zo te observeren, hun karakters te leren kennen en hen te verwennen. Hebben jullie eigenlijk al zo’n dingen meegemaakt met kippen?
Ik ben kwaad op mezelf! Onze notenboom bloedt en dat is mijn schuld!
Het zit zo : deze zomer vonden we dat zijn takken veel te laag doorhingen. We konden er niet meer onder zitten en juist onder die boom zitten, dat vinden wij de max. Ik wist wel dat je niet zomaar gelijk wanneer een notenboom mag snoeien. Maar wanneer het dan wel precies mag, dat wist ik niet. Dus ik zou het wel vlug eens googelen. De eerste site die verscheen, klikte ik aan. Daarop werd uitgelegd dat je niet mag snoeien als notenbomen in blad staan en ook niet in de lente. Dat je moet wachten tot het blad eraf is en liefst in de winter als de boom in rust is. Dat klonk me heel logisch dus deze zomer eens goed gekeken welke takken ik in de winter zou wegdoen.
Zo gezegd zo gedaan. Op 21 december nam ik mijn kettingzaag ter hand en haalde twee takken van 7 cm en twee takken van 2 cm diameter onderaan uit de boom. Hout van notenbomen is heel hard. Maar alles was goed gegaan en de wonden bleven mooi droog.
Vorig weekend schrok ik me echter een ongeluk. Onze notenboom, die stond daar te bloeden! Hoe kon dat nu?! Ik ging terug googelen en kwam weer op die bewuste site terecht. Ik had het toch goed gedaan?! Nog eens verder gezocht en andere sites spreken gewoon die eerste tegen. Toeme toch! Het klonk me zo logisch dat ik gewoon niet verder gekeken heb!
Hoe moet het dan wel? Notenbomen worden best gesnoeid in volle zomer, in juli of augustus. De snoeiwonden overgroeien dan meteen en gaan niet bloeden. En eigenlijk wist ik dat wel he! Want ik heb ooit eens een zaailing van een notenboom afgezaagd. Eën notenboom in onze tuin is genoeg. Maar tegen het najaar stond die gewoon terug in blad.
Wat gaat er nu gebeuren met onze notenboom? Ik zocht nog eens verder maar nu op veel verschillende sites en sprak er ook over met Frans van velt. Ik lees oplossingen als : ‘de wond dichtbranden’. Maar dat ga ik niet doen. Door dat branden kan je het cambium beschadigen. ( Cambium is een weefsellaag in bomen. Daar worden nieuwe cellen gemaakt). Of je kan er ook ‘iets opsmeren om het bloeden te stoppen’. Maar zo’n middelen zijn ook niet onschuldig. Door zo’n ‘sapstop’ ontstaat er een heel vochtig milieu en daarin kunnen zich heel makkelijk schimmels en bacteriën vormen. Daardoor gaat de boom verder inrotten.
Niks aan doen dus, dat zal nog het beste zijn. Het bloeden zou vanzelf stoppen in maart. Ocharme mijn boom, ik ben benieuwd hoe hij het er zal vanaf brengen!
Mijn tuinbakje … daar hangt een verhaal aan vast. 😊
Ik heb een schoonvader uit de duizend! ’t Is mijne maat, echt! Hij doet ook niks liever dan werken in zijn tuin. Een heel jaar is hij daar gepassioneerd in bezig. Maar in de winter, dan valt hij stil. En dan verveelt hij zich, wordt ongelukkig en zelfs ziek. Zo erg zelfs dat ik enkele jaren geleden twee winters na elkaar met hem van ’t ene naar ’t andere ziekenhuis moest rijden. Hij is op een bepaald moment echt kritiek geweest maar de dokters vonden niet wat hij mankeerde. Tot het tuinseizoen terug begon en dan was hij genezen. Oef!
We moesten er dus iets op vinden. Want volgend jaar wordt hij tachtig en als je al zo oud bent, moet je wat gesoigneerd worden, vind ik. Dus houden we hem in de winter wat bezig. En als het ‘naar zijn goesting is’, lukt dat. Want hij zou eigenlijk ook een salontafeltje voor mijn schoonmoeder moeten schilderen maar daar is het te koud voor, vindt hij. 😂
Maar voor mij maakte hij een tuinbakje! En dat is een gerief! Vroeger begon ik altijd heel gedesorganiseerd aan mijn tuinklusjes. En dan moest ik steeds op een drafje naar het tuinhuis om één of ander gereeedschap. Of had ik het in de garage gelegd? En nu ligt alles bij elkaar in een bakje dat mijn schoonvader met heel veel liefde voor mij maakte. Tof, he?!
Hij gebruikte daarvoor een oud wijnkistje. We hadden nog een restje betonplex. Daar zaagde hij twee stukken uit die hij aan de randen vastschroefde. Hij boorde er grote gaten in zodat er een stuk van een bezemsteel door kon. En zo heb ik een stevig handvat.
Al mijn ‘klein gerief’ voor de tuin ligt nu in dat tuinbakje. Ik raak geen schupje meer kwijt of geen enkele snoeischaar moet nog ongewild overnachten in de donkere bosjes. Want het tuinbakje gaat gewoon mee de tuin in en als ik even iets niet gebruik, gaat het er terug in.
Mijn tuinbakje en ik staan al terug te popelen om aan het tuinseizoen te beginnen. We hebben er goesting in! Nog even geduld. Hebben jullie eigenlijk trucjes om in de tuin alles bij te hebben en niks te verliezen?
Our Garden & More
functionele ecosystemen
- wacht niet tot de storm voorbij is , leer dansen in de regen -
Eén licht, veel lampen.
Een daalders plekje
Schrijven is het samenspel van autobiografie, overdrijven en verzinnen.
Erewhon's hersenspinsels, van Erewhomse naar Erewheervy
Over genieten en ecologisch bezig zijn...
Het kweken van zeldzame inheemse kleine planten
Een uitdaging voor het klimaat?
Photography
oma van 5 prachtige kleinkindjes
Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan! ~Pippi Langkous
duurzaam leven, inspiratie, natuur ervaren
naailessen en workshops
groengenot 