Ik ga jullie de smeuïge details besparen!  Maar door mijn liefde voor bijen en bloemen ben ik in een wespennest terecht gekomen…

Ik geef toe : ik was onwetend!  Maar door alle emoties er rond ben ik nu zo gebeten door de materie dat ik me er echt wil in verdiepen.  Mijnen ecomaat en ik hebben ruzie gemaakt.  Echt jong, ik heb onder mijn voeten gekregen!  Nachten heb ik er van wakker gelegen.

Het gaat over mijn blog, over de ‘maand na maand’ reeks van dit jaar die ik als titel ‘de prairietuin’ gaf.  In een ecologische blog staat die titel niet, vond hij.  Aan prairietuinen zijn heel wat onecologische aspecten, dat wist ik wel.  Maar ja, om dan maar meteen het kind met het badwater weg te gooien…  Het liet me niet los.  Ik vertelde over ons conflict aan Mr Fruitberg.  Hij stuurde me een heleboel informatie.  Ook Iris Veltman,  een milieukundige uit Nederland hielp me in m’n zoektocht.  Uiteindelijk mailde ik ook de medewerker ecotuin van Velt.  Met Frans, mijnen ecomaat heb ik dan een rustiger gesprek gehad en hij stuurde me ook zijn gestaafde en door wetenschappers ondersteunde mening per mail.  Door ‘die schop onder mijn kont’ van hem, heb ik heel veel geleerd.  Dankjewel Frans!

Maar wat heb ik nu juist geleerd?

Eerst en vooral dat prairietuinen gebaseerd zijn op de vegetatie die in principe in de prairies in Noord-Amerika voorkwam.  Die werden in stand gehouden door begrazing en/of branden en komen nu bijna niet meer voor.  De grassen en bloeiende planten groeien er op mineraalrijke maar voedselarme grond.  In de prairie is er een extreem landklimaat : strenge winters en warme zomers.

Om die groeiomstandigheden na te bootsen, worden hier meestal lavasteentjes gebruikt in een prairietuin.  Dit is gelukkig niet noodzakelijk.  Want het gebruik van deze steentjes is niet erg ecologisch.  Ze moeten aangevoerd worden dus niet interessant in het kader van CO 2-uitstoot.  Om deze steentjes ‘proper’ te houden, heb je een bladblazer nodig.  Deze geeft lawaai en ook uitstoot.  En wat als mollen en woelratten deze steentjes vermengen met grond?  Of als je later op dit perceel iets anders, bv een moestuin wil aanleggen?  Beter is het om uitdroging en warmteverlies van de bodem en ongewenste kruidgroei te voorkomen door bedekking met planten.  Velt staat  achter het principe : ‘De juiste plant op de juiste plaats’.  Dus onze voortuin met uitgeputte grond, daar kan ik aangepaste beplanting kiezen, bijvoorbeeld mediterane border, of een border met ook prairieplanten.

Wat is er nog negatief aan prairietuinen?  In het begin raadde men aan om de vegetatie af te branden!  Ja inderdaad!  En wat met het dierenleven dan?!  Volgens het Bermdecreet sinds 1984 mag afbranden niet meer.  Gelukkig!

Er is ook een gevaar aan prairietuinen verbonden.  Sommige prairieplanten zijn heel invasief.  Zij worden hier door onze andere bodem zo sterk dat ze onze inheemse flora gaan overwoekeren.  Of ze gaan zo groot worden en omver vallen en schimmels krijgen.  Als deze planten in natuurgebieden terecht komen, wordt dat heel gevaarlijk omdat ze onze inheemse planten overwoekeren.  Denk maar aan de Canadese guldenroede, een prairieplant die nu al in veel natuurgebieden voorkomt.   Of Japanse duizendknoop of Amerikaanse vogelkers…   Van deze gevaarlijke planten bestaan lijsten.  (Hier dank ik nog eens mr Fruitberg om ze me allemaal door te sturen.)  Eerst is er de ‘Consensuslijst’  Deze lijst bevat de invasieve planten waarvan de aankoop en aanplant wordt stop gezet.  De meeste tuincentra en plantenkwekers ondertekenden dit charter en verkopen deze planten dus niet.  Maar dan is er ook nog de ‘Communicatielijst’  Daarin staan vormen van planten die in bepaalde omstandigheden of in sommige natuurlijke habitats invasief kunnen wórden.  Hiermee moet je dus ook heel voorzichtig zijn.  Ook de ‘Species list’ van Harmonia is er zo ene.  Ik legde mijn plantenlijst van wat er in onze voortuin gaat komen naast.  En gelukkig staat er  geen enkele plant van die lijst in.  Als je ergens gaat vragen naar prairieplanten, moet je toch wel even die lijsten raadplegen!

Waar zie ik dan wel voordelen in het gebruik van prairieplanten?  Eerst en vooral de grotere belevingswaarde : er zitten heel mooie kleuren en prachtige bloemen tussen.    Deze planten bloemen ook meestal later op het seizoen als veel van onze inheemse planten al uitgebloeid zijn.  Dit is interessant voor bijen want zo kunnen ze goed gevoed de winter in.

In 2010 werd de ‘prairietuin’ een modetrend genoemd.  Maar nu lees ik nog steeds in tuinblogs dat dit nog zeer actueel is.  Mensen gaan er dus nog steeds naar op zoek.  Misschien is het dan wel niet slecht om als ‘Velt ambassadeur’ mijn visie erover eens te geven?

Ik vind een ‘prairieperceel’ interessanter dan een ‘stenen tuin’ met terrastegels en daar bijvoorbeeld een palmboom op.  Ik vind niet dat we prairieplanten te pas en te onpas overal kunnen gebruiken.  Maar wel als aanvulling in een tuin met inheemse planten.  Variatie in groenvormen vind ik heel belangrijk : bosjes, klimplanten, kruidenrijke gazons, moestuintjes, waterpartijen, …  Ons voortuintje waar welgeteld drie soorten planten in stonden, waar de buxusmot in huis hield en waar de grond heel arm en schraal geworden is, daar maak ik graag een ‘prairieperceeltje’ van naast al die andere habitats in onze tuin.  Maar een ‘zuivere prairietuin’ wordt het dus niet.  Daarom ga ik als titel van de volgende artikels in deze ‘maand na maand’ gebruiken : “De bijenvriendelijke voortuin”

Hadden jullie al gehoord van al deze argumenten?  En wat denken jullie daar dan van?  Daar ben ik nu eens echt benieuwd naar! 😊