Tja, sommigen zullen dat misschien slordig vinden. Maar ik hou zo van een beetje leven op ons terras. Plantaardig leven wel te verstaan. Mos tussen de tegels en bloemekes, vooral bloemekes. Een terras helemaal schoon geschuurd en zonder een spoortje groen erop, vind ik zo saai. Als je in de betere tuinboeken kijkt, zie je ook altijd stenen met gras, mos en andere plantjes ertussen. Anders heb je zo’n woestijn voor je huis.
Terwijl sommige buren ijverig met de hogedrukspuit of javel tewerk gaan, neem ik alleen een stijve borstel om te vegen. Onlangs hoorde ik Barbara van Velt vertellen dat we eigenlijk allemaal terug zoals vroeger meer zouden moeten vegen. Als we vuil verwijderen op ons terras, kunnen aangewaaide zaden van ongewenste planten niet ontkiemen. Eigenlijk zouden we een vaste ‘veegdag’ moeten in het leven roepen. Zoals we donderdag veggiedag hebben, zouden we vrijdag veegdag kunnen noemen.
Soms gebruik ik ook een voegenkrabber en voegenborsteltje. Je hebt die ook met een steel maar ik zit liever dichter tegen de grond.
Omdat op onze verhardingen geen gif of javel gebruikt wordt, kunnen toffe plantjes daar een plaatsje vinden. Zo groeide er ineens tegen de muur een ‘lavendeltje’. En aan onze achterdeur heeft er zich een prikneusje (lychnis) gevestigd. Dit is een tweejarig plantje dat er staat van vorig jaar. Volgende zomer zullen daar dus mooie roze bloemetjes op komen. Toch leuk he? Ik hou wel van zulke verrassingen. Ik ‘morste ook express’ met zaadjes van steenanjertjes tussen de voegen van de klinkers. Het is zo gezellig als die dan spontaan beginnen te bloemen.
Zo proberen wij de natuur zo dicht mogelijk bij onze deur te brengen. Sommige mensen zouden liefst hun vasttapijt uitbreiden in heel hun tuin en als ze die dan zouden kunnen stofzuigen, zou dat nog beter zijn. Als alles maar proper en steriel is… Hoe denk jij daar eigenlijk over?
Dit jaar oogstte ik mijn yacon op 25 oktober. Ik ging een aantal drukke dagen tegemoet zodat ik echt niet kon oogsten en ik wilde niet overvallen worden door de vorst. Yacon, zowel de plant zelf als de knollen kunnen echt niet tegen vorst. De eerste lichte nachtvorst, dat kan geen kwaad. Die hadden we trouwens al gehad. Enkele bladeren waren zwart geworden. Maar de jonge groeiknoppen stonden nog mooi groen. Dus de planten konden nog wel even blijven staan. Pas na 21 september beginnen de ondergrondse knollen dikker te worden. Het is dus belangrijk ze lang genoeg te laten staan.
Nog zo’n bloemekes die ik plezant vind om te hebben. Allee, zeg maar bloemen, want ze hebben zo’n vijf cm diameter. Hibiscus trionum of drie-urenbloem, elke bloem zou maar drie uren bloemen. Dat merk je echter niet, er staan er genoeg op. Ze is van de kaasjeskruidfamilie of malvaceae. In Azië, Afrika en Australië wordt ze beschouwd als onkruid. Ze staat er op braakliggende terreinen en zaait zich er vrolijk uit. Ik kocht ooit enkele plantjes bij ‘Silene’, kwekerij van speciale een- en tweejarigen. Ze zaaien zichzelf steeds uit en zo staan ze elk jaar in onze tuin te blinken.
Nee, niet de blauwe bloemen die je ziet, die zijn van ipomoea, blauwe winde. Die zaaide ik ooit eens in de moestuin en sindsdien komt die steeds terug. De bloemen van yacon zijn gele ‘zonnebloemekes’. Sinds vorig jaar teelt ik deze onbekende groente in de moestuin. Ik kreeg een plantje van Frans De Smedt van velt en dat werd meer dan een meter hoog.
Van deze groente, superfood wordt ze ook wel genoemd, eet je de ondergrondse knollen. De eetknollen dan, want er groeien nog een andere soort knollen aan de plant : de groeiknollen. Meer info vind je 
Vorig jaar volgde ik een workshop ‘zaden oogsten’ bij plantenkwekerij Silene in Buggenhout. Lieve Adriaenssens nam ons mee in haar tuin en vertelde honderduit over haar planten. We mochten van onze favorieten zaden nemen. Hier nam ik zaad mee van Tagetes linnaeus. De bloemen zijn enkelbloemig, niet gevuld en ogen daardoor veel natuurlijker. De plant zelf kan wel tot een meter hoog worden. Tagetes die mooi te combineren is in een natuurlijke beplanting.
