Jaren geleden kregen we dit groot gevaarte voor de communie van de tweede zoon. Toegegeven, de kids hebben er al heel veel plezier van gehad. Maar ik had het er niet mee. Ik geraakte er net niet onder met de grasmachine. En om het spel te verzetten, was het veel te zwaar. Het is dan ook nog eens verankerd in de grond. Beroepsmisvorming van de lieve wederhelft die verzekeringsmakelaar is.😜
Mijn eerste oplossing was : afspannen met een kippendraadje en ons konijn eronder zetten. Die had geen probleem met al die springende kinderen. Maar met de komst van ons Karoo, toen een enthousiaste puppy was dat geen optie meer. Ze bleef maar rond de trampoline draven haar jachtinstinct volgend. Maar het konijn vond dat echt niet leuk!
Ik had al aanbiedingen gezien van tuinaannemers die er verhardingen onder legden. Later, als de kids uitgesprongen zijn, kan je daar dan een terrasje van maken. Maar dat vond ik geen oplossing voor ons. Wij hebben al verhardingen genoeg en op die plaats wil ik geen terras.
En dan, op een nacht in mijn bed, toen ik niet kon slapen na een reeks nachtshiften, zag ik het licht. Als ik er nu eens bosaardbeitjes onder plantte! Die groeien liefst in de schaduw en zijn zeer goede bodembedekkers. Deze keer deed ik het niet met de kartontechniek want ik wilde direct resultaat. Ik ‘schupte’ het gras vanonder de trampoline, haalde plantjes bosaardbeien elders uit de tuin en plantte ze met 50 cm tussenruimte. In een seizoen werd het een heel tapijt onder de trampoline.
En dat tapijt heeft een dubbele functie. Het is mooi en geeft een verzorgde indruk. En de kids hebben er ook plezier van. Als ze moe zijn van het springen, duiken ze onder de trampoline en gaan ze aardbeitjes snoepen. Iedereen tevreden… 
Het natte weer van de voorbije maanden was voor dit stukje tuin super. De poel bruist van leven. De paddenvisjes hebben allemaal pootjes gekregen en zwermen uit over heel de tuin. De kids van ’t Streukke duiken hier regelmatig met hun neus in het gras als ze weer zo’n springertje ontdekken. Zalig!
Vorige zondag hadden we afgesproken met iemand die ons wilde komen leren maaien met de zeis. Tijdens de ecotuindag van Velt was het ter sprake gekomen dat we wel een zeis hebben maar er niet mee kunnen werken. We deden het met een bosmaaier maar dat is natuurlijk niet zo plezant en veel zwaarder werk. Nog enkele andere mensen aangesproken die interesse hadden en Frans De Smedt, onze lesgever van Velt was er ook bij.
Van al het gras dat we gemaaid hebben, hebben we dan een hooimijt gemaakt. Het is de bedoeling dat dit heel langzaam verteert zodat allerlei diertjes daar deze winter een onderkomen in vinden. Kevertjes, kikkers, padden, salamanders, egels,… mogen bij ons komen schuilen.
De struikboontjes ‘Compass’ en ‘Cupidon’ hebben het zich niet aangetrokken. Die zijn goed weg. Maar van de stokbonen ‘Neckarkonigin’ zijn er maar enkele uitgekomen. Aan elke staak had ik er zes in de grond gestopt. Zestig in totaal dus! Daarvan heb ik nu drie plantjes. Alle andere boontjes zijn rot geregend. Triestig he!
Ik heb een krantenpagina in drie gevouwd, rond een pintje gerold en aan de onderkant dichtgeplooid. Zo heb ik er 35 gemaakt en gevuld met cocopeat potgrond.
Die allemaal op een schotel gezet, de boontjes erin geplant en met de plantenspuit een beetje water gegeven.
Eigenlijk is het een antiek, ouderwets, doodgewoon, heel gemakkelijk te kweken bloemeke… Maar zo speciaal, en met een verhaal voor mij…
Tot de laatste dag hebben de weergoden ons in spanning gehouden. In het weerbericht, hier angstvallig in ’t oog gehouden, bleven ze spreken over wisselvallig en onstabiel. Dankzij de kracht van positief denken, is er boven onze tuin geen druppel regen uitgevallen. Het werd een stralende, zonnige, warme dag.
Vele mensen vonden de weg naar ‘Groen Genot’. Ons bestuur heeft meer dan 350 bezoekers geteld. Maar op een bepaald moment bij het wisselen van de ploegen, is men vergeten door te zeggen om te tellen. Dus we denken dat er wel tegen de 400 bezoekers waren.
Vandaag was het dan eindelijk zover! Onze eerste bak was vol geraakt. Tijd dus om hem over te scheppen naar de tweede bak. Een leuk en eigenlijk poepsimpel werkje. Ik had gedacht dat dit me veel meer tijd zou kosten, dus nog wat tijd over om te bloggen.Zo ziet uiteindelijk de compost eruit als hij overgeschept is in de tweede bak. Een dampende, al lekker ruikende mengeling. Door het verteringsproces wordt er warmte geproduceerd. Dit is heel nuttig. Die warmte (tot 60°C) vernietigt evt aanwezige onkruidzaden. Hier mag de compost rusten. Hij zal stilaan afkoelen en dan kunnen pieren, pissebedden en andere diertjes verder werken aan de vertering.
Gelukkig kreeg ik wat hulp van ons Euphrasie…
In de tweede bak heb ik de compost ‘gedekt’ met een oud deken. Tijdens het overscheppen had ik steeds wat water toegevoegd. Dit is nodig voor de vertering. Compost die te droog is, werkt niet.
Deze maand is het hier serieus veranderd! Zowel in als naast het water krioelt het van het leven.
In het water wemelt het van de dikkopjes. Dit jaar zijn het er heel veel. Ik veronderstel dat het paddenvisjes zijn. Die hebben hier al serieuze orgies gehouden. Bruine kikkers hebben we hier dit jaar nog niet gezien. Dit jaar ook nog maar enkele salamanders gezien. Groene kikkers zitten hier meer in onze buurman zijn vijver. Zij paren later in het seizoen. Omdat ons water nogal vlug zakt, denk ik dat ze zijn vijver verkiezen.
Naast het water is er een weelderige begroeiing van grassen en wilde bloemen, zalig. Op een zonnige dag klinkt het gezoem van allerlei insecten je als muziek in de oren. Genieten, is dat…
groengenot 