De Narcissus poeticus, prachtig vind ik hem! Met zijn kleine zachtgele trompetje met rood randje. Hij staat nu in bloem, één van de laatst bloeiende narcissen. Het waren de eerste biobloembollen die ik kocht drie jaar geleden. En ik kan me niet voorstellen dat ik er zo veel in de grond stopte. Zoals beloofd, verwildert hij dus echt!
De dichtersnarcis, gedichten schrijven, doen we hier niet. De dochter beoefent wel een andere kunstvorm : dansen. Dit weekend druk aan het oefenen voor de danswedstrijd van gisterenavond. Alleen kon broer het zich weer niet laten. Zusje plagen, is liefde vragen …
Andere biobloembollen die nu nog steeds staan te schitteren : Narcissus jonquilla ‘Sundisc’
Gisteren had ik een date … een blind date dan nog wel. En nee, het was niet de date die pijn deed. Het was zalig!
Met kriebels in de buik trok ik met de trein richting Gent voor een blogdate. Organisator was Eilish, een meisje van bijna 50 zoals ik. Ik volg haar blog al lang, vind haar grandioos en moet dikwijls schaterlachen met wat ze schrijft. Maar ze heeft ook al heel wat meegemaakt en ik bewonder haar om hoe ze daarmee omgaat.
Op onze date waren we met zes bloggende dames die elkaar alleen nog maar online ontmoet hadden. Maar ook in levende lijve klikte het enorm. We lunchten in Le Pain Quotidien op de Korenmarkt, zijn daar rijkelijk lang blijven babbelen en dronken ’t één achter ’t ander. Het deed deugd, ik voelde me zo goed. Eilish, Anna, Matroos, Els en Heidi zijn nu mijn blogvriendinnen.
Vandaag doet het pijn. Ben deze morgen naar mijn ouders geweest om wat klusjes voor mijn vader te doen. Vol goede wil en heel naïef. Kieken dat ik ben! Ik werd direct uit mijn zevende hemel gehaald door weeral harde woorden en terug op de plaats gezet waar ik als kind altijd moest zitten, die van Assepoester. Nog steeds kan het me zo raken, nog steeds voel ik dat verdriet. Ik voel me als een koorddanser nu. Hij mag mijn zelfrespect niet meer afpakken! Ik heb zo hard gewerkt om dat te vinden! Maar hij is wel mijn vader en het leven is voor hem niet lief nu.
De klusjes heb ik heel braaf gedaan en vandaag sta ik mezelf toe om verdrietig te zijn. Blij dat ik het hier eens kwijt kan, wetende dat hij toch niet meeleest want hij vindt dit allemaal zever.
Maar vanaf morgen ga ik terug genieten! Van de natuur, mijn tuin en alle mensen die ik zo graag zie …
Een plantenkwekerij die vaste planten met biolabel kweekt, hoe prachtig klinkt dat! Die wil ik toevoegen aan mijn lijstje ‘Duurzame shops’ (in rechterbalk van deze blog)
De tip kreeg ik van een blog- en veltvriend en ging eens snuisteren op de website van deze kwekerij. Wauw! 3000 soorten planten, biologisch opgekweekt met compost en compostthee. En dat aanbod jong! Soorten waar ik zelfs nog nooit van gehoord had.
Je kan geen planten bestellen of laten opsturen want eigenlijk is de kwekerij kleinschalig. Maar je kan wel een wenslijst samenstellen en die meenemen. Hoe tof was dat! Enkele avonden met de tablet en een theetje in de zetel, wegdromen bij de prachtige foto’s van die planten en genieten. Bij elke plant die je op de lijst zet, verschijnt de plaats waar op de kwekerij je die kan zoeken.
Vorige week hadden we vakantie en kon ik de lieve wederhelft en dochter overtuigen om een dagje Nederland te doen. Ik moest wel beloven om ook wat te shoppen en eens lekker te gaan eten. Goed compromis toch hè?
Het was gezellig druk op de Hessenhof. Geen karretjes te vinden en iedereen druk bezig. Toen ik een medewerker aanklampte en vertelde dat het de eerste keer was dat we daar kwamen, werden we heel vriendelijk verder geholpen. Ik kreeg prompt een plantenlijst (allee, dik boek) met plattegrond van de kwekerij in de handen geduwd. En de plaats aangewezen waar normaal de karretjes stonden waar we dan even konden wachten tot er één teruggebracht werd.
En dan kon de ontdekkingstocht beginnen. Mannekes, zo tof! Tussen de verschillende ‘verkoopvakken’ vind je ook stukjes toontuin. En de moederbedden, daar mag je ook tussen lopen. Alles omringd door beukenhagen, bloesems aan de bomen, een toompje sierkipjes, twee honden die direct het hart van de dochter gestolen hadden, … ik voelde mij daar als een kind in een snoepwinkel.
‘k Heb mij eens goed laten gaan. Twee dingen op mijn lijstje waren niet voorradig maar er was zo veel wat ik in de plaats daarvan kon nemen. Om mezelf te troosten, heb ik dat dan maar gedaan 😜
Enig minpuntje : het was heel koud. Maar gelukkig was daar de gezellige schuur. Voor een belachelijk laag prijsje mag je daar jezelf bedienen met bio koffie, thee of fruitsap. De centjes leg je gewoon in een schaaltje. Er liggen overal tuinboeken en gerenommeerde tuintijdschriften. En gelijkgezinden vinden daar elkaar. Zalig!
Nog eens teruggaan, dat zie ik wel zitten. Maar de lieve wederhelft heeft het nu wel gezien 😉 en met mijn ‘autosnelwegfobie’ geraak ik daar niet alleen. Dus ben je ooit eens van plan om daar naartoe te gaan en je zoekt ‘compagnie’, dan offer ik me graag op om je te vergezellen…
Zondag mochten een veltvriendin en ik rondleidingen geven op Comité Jean Pain tussen de biobloembollen van Velt. We konden Het Verhaal vertellen en de mensen werden er zo enthousiast van. Daar kan ik enorm van genieten.
De zon was van de partij, vogeltjes zongen hun hoogste lied, het was volop lente …
Ook in onze voortuin komen mijn lievelingstulpjes in bloem : Tulipa Lilac Wonder.
Het loof van Nepeta ‘Veluw’s Blauwtje’ achter de tulpjes, belooft ook veel goeds…
Vroeger konden tulpen (die lompe, plastiekachtige soorten) me echt niet bekoren. Maar nu ik die kleintjes ontdekt heb, … Een verslaving aan biobloembollen dreigt zich hier te ontwikkelen! 😉
Tussen 15 mei en 15 juni 2019 zal je biobloembollen kunnen bestellen via Velt. Een catalogus zal bij ons volgende ledentijdschrift ‘Seizoenen ‘ zitten. Ben je nog geen lid van Velt? Bij mij kan je het steeds worden, we zijn terug met ons wedstrijdje begonnen. Geniet nog van de lente!!!
Ik had het zo gehad met haar! Ze hing mijn voeten uit, niet te doen!
Zij is een krielkipje waar ik hier al over vertelde. Al vanalles had ik gedaan om haar in het kippenhok te houden : vleugel geknipt, gaten in de afsluiting dicht gemaakt, muurtjes verplaatst, … Als een echte Houdini kwam ze me elke ochtend over het gazon tegemoet getrippeld. Grr!
Zondag waren de buren op bezoek met Basil, hun bijna tweejarige Labrador. Hij komt heel graag bij ons. Zijn baasjes hebben een kleine tuin en bij ons mag hij zich steeds uitleven. Toen hij dat krielkipje ontdekte, kon zijn plezier natuurlijk niet op. Zij vond het minder leuk en krijste de hele buurt bij elkaar. Zo erg dat Basil zelfs niet meer durfde happen naar haar. Hilarisch! Haar uit haar benarde positie bevrijd, hopend dat ze nu wel zou geleerd zijn.
Ja tereire! Nog geen dag is ze in ’t kippenhok gebleven. Maandagavond stond ik mijn aardappelen te schillen toen ik haar weer door mijn borders zag struinen. De mulch en jonge plantjes vlogen rond haar oren. Toeme toch, wat moest ik toch met dat beest?!
Ik had die dag de buren wat geholpen in hun tuin. Er is een stukje dat ze opnieuw willen aanleggen (plezant!) maar daar staat nog wel wat onkruid.
En toen kreeg ik een ingeving! Ik heb een rennetje met de wanden en dak in kippengaas, dus zonder bodem. Als we dat in hun tuin zouden zetten, daar waar er nog gewied moet worden, bleef ze uit mijn borders en kon ze daar wat krabben. Buurman zag dat direct helemaal zitten. Zo moest hij niet meer op zijn knieën rondkruipen.
En zo deden we het. Nu is madame gefopt. En ik, ik ga een leasingmaatschappij … in kippen beginnen, denk ik. Volgende week komt de sukkel wel terug naar huis hoor, weer bij haar vriendinnen.
Zoals een roos de bloem van de liefde is, zo zijn anemonen die van de verwachting.
Sinds eind februari en nu nog steeds staan de blauwe anemoontjes hier in de tuin te bloeien. Drie jaar geleden kocht ik enkele knolletjes Anemone blanda en ‘k heb me dat nog niet beklaagd. Elk jaar komen ze overvloediger terug. Ze zaaien zich zelfs uit. Anemone blanda is een margrietachtig bloemetje in lavendelblauw of wit. Ze kondigen de lente aan.
Wat me ook verwachtingsvol en content maakt, is de terugkomst van de metselbijen in onze insectenhotelletjes. Er zijn heel veel soorten, maar de allereerste die na de winter tevoorschijn komen, zijn de gehoornde metselbijen. Al twijfel ik of deze geen rosse metselbijen zijn. ’t Zijn in ieder geval heel rustige, vredelievende bijen. Er landde er ééntje op mijn neus terwijl ik probeerde foto’s te nemen (ja, dat krijg je als je uw neus in andermans zaken steekt) maar prikken, dat deed ie niet. Ze zijn heel belangrijk voor de bestuiving van planten dus ik koester ze.
Wat de liefde en verwachting betreft, ik heb hier vandaag nog een jong koppeltje betrapt. Achter een hoopje stenen dat ik wilde opruimen omdat één van mijn krielkipjes daar steeds op sprong en dan over de draad vloog. In de winter mag ze wel in de hele tuin scharrelen op zoek naar slakkeneitjes. Maar nu er jonge zaailingen opkomen, houd ik haar liever in het kippenhok.
Achter dat hoopje stenen lag ook een dakpan en daar zat Julia met haar Romeo op haar rug. ‘k Heb ze stilletjes laten zitten. Binnenkort kruipen deze schattige padden wel naar de poel. Daar zal Julia haar eitjes in lange snoeren afzetten en Romeo die nog steeds op haar rug zit zal ze uitwendig bevruchten.
Ook de buurman wilde zijn zaadjes kwijt. We ruilden sla, boontjes, broccoli en nog verschillende soorten groentezaden. Ook in de moestuin verwachten we dus weer vanalles. Laat de lente maar komen…
Ideaal om op een winderige zondagnamiddag te doen : een kweekkasje om jonge zaailingen op te kweken, ineen steken. Het was net of ik was nog eens met de Mecano aan ’t spelen.
Ik had binnen in huis al wat gezaaid maar door lichtgebrek zijn de jonge koolrabiplantjes dunne, ijle sprieten geworden.
De erwtjes, die zijn wel content
De wind ging buiten tekeer terwijl ik aan ’t knutselen was en ineens zagen we onze Mispelaar tegen de vlakte gaan. Toeme toch! En ik had er nog net kiwibessen tegen geplant. Het was de bedoeling dat die de gehele boom gingen innemen. Want deze zomer was de boom door de droogte kapot gegaan. Dat die nu zo snel het bijltje erbij ging neerleggen, dat had ik niet verwacht.
Tijd voor plan B dus, iets waarvan ik dacht dat het maar binnen een paar jaren zou moeten. Ik ga de boom in grote stukken zagen. De takken zijn echt mooi grillig. Die ga ik gebruiken om de borders af te boorden.
En de kiwibessen? Tja, daarvoor heb ik nu een ‘handige Harry’ met een strak plan nodig. Ene die een constructie kan maken daarvoor. Want het serretje, dat lag nog juist binnen mijn eigen mogelijkheden …
Zo lang geleden dat ik dat nog eens klaargemaakt had : een lekker warme hutsepot.
Ik was aan ‘t snuisteren in het wekelijks aanbod van de buurderij toen mijn oog erop viel : een pakket met groenten en een recept voor hutsepot. Mmm! Van bioboerderij Wriemeling in Veltem-Beisem. Het water liep me al in de mond.
De boerin had in haar recept vier varkenshammetjes gestoken maar dat eten wij niet graag. In de plaats daarvan had ik nog twee bio kippenfilets in de vriezer zitten.
Ingrediënten:
4 varkenshammetjes
1 kg aardappelen
1flinke ui
500 g rapen
3 preien
1 boerenkool
4 wortelen
3 el olijfolie
tijm, laurierblad, peper, kruidenzout en mosterd
Maak de groenten en aardappelen schoon en snijd ze in grove stukken. Snipper de ui. Verwarm de olie en schroei het vlees dicht. Voeg de ui toe en laat die glazig fruiten. Voeg de aardappelen, groenten, tijm en laurier toe samen met 3 dl water. Plaats een deksel op de pan en laat alles samen zachtjes gaar koken gedurende 45 minuten. Breng op smaak met peper en kruidenzout.
Ik voegde veel meer water toe, wel 3l omdat ik graag ‘soepachtige’ ipv ‘papachtige’ hutsepot heb. In de moestuin vond ik nog de allerlaatste spruitjes en die heb ik ook nog toegevoegd. Geen hutsepot zonder spruitjes, vind ik. Die geven de zo typische wintersmaak.
Toffe dingen waarvan je weet dat ze op komst zijn, maar waar je nog een beetje moet op wachten, daar ben ik fan van. Ge hebt daar drie keer plezier van vind ik.
Daarom ben ik zo zot van bloembollen. In het najaar stop je die in de grond, dan probeer je je voor te stellen hoe het er in de lente zal uitzien. En nu … tadaa!
Deze bio krokus bestelde ik in het najaar bij Natural Bulbs met een fikse korting omdat ik Velt-lid ben. Vanaf deze zomer kan je ook via Velt biobloembollen bestellen. Deze krokus zit er ook bij.
Wij popelen alvast om je het assortiment te tonen. Vorig najaar hebben we met Velt meer dan 2 000 biobloembollen aangeplant in Comité Jean Pain, Holle Eikstraat 34 in Londerzeel. Op 3 maart en 7 april mag ik samen met iemand van CJP jullie rondleiden en het ‘biobloembollenverhaal’ vertellen. Op 17 maart en 21 april neemt een Velt-collega jullie mee. Telkens van 10 tot 12u.
Hier in de voortuin is het startschot voor de lente alvast gegeven. Er zit nog vanalles in de grond waar ik razend benieuwd naar ben.
groengenot 