Voorwoord :

Sieke en Fideel waren een tante en nonkel van mijn vader.  Zij woonden naast mijn oma in het naburige dorp.  Hij zat altijd op een bankje op het dorpsplein.  Zijn dag was goed als hij iemand had kunnen beetnemen.  Zij was een beetje ziekelijk, zat altijd binnen zichzelf te beklagen.  Het was een koddig koppel!  Maar ze waren een begrip, iedereen in het dorp kende hen.

Wat ik nu eigenlijk wil vertellen :

We hadden een ‘vogelbosje’ aangelegd in onze tuin met hulp van het Regionaal Landschap Groene Corridor.  Streekeigen groen zoals Gelderse Roos, Kardinaalsmuts, Sleedoorn, Rode kornoelje, Vlier  e.a. waren ze komen aanplanten.  Maar het gras groeide even weelderig als de struikjes zelf en ik was er al een paar keren met de grasmachine door gegaan.  Dat vond ik niet zo plezant.  Lopend achter dat ronkende beest, bedacht ik dat een koppel ganzen die het gras afbijten, toch wel veel gezelliger zou zijn.  Zo gezegd zo gedaan, een zoekertje op de Velt website gezet.  Ik kreeg nogal vlug reactie van enkele tuinmannen van het Vrijbroekpark in Mechelen.  Of ik een koppeltje witte ganzen wilde adopteren want op hun vijver zaten er veel te veel.  Ze wilden ze zelfs tot bij ons brengen!  Natuurlijk was ik enthousiast!  Hilarisch was het hoe ze bij ons toekwamen.  In een bakkersautootje met de ganzen los op de achterbank!!!  De ene tuinman kroop langs de kofferdeur in de camionette terwijl de andere de deur vasthield.  Dan begon de auto te schokken omdat de ganzen van hier naar daar vlogen.  Na heel wat tumult mocht de deur terug open en na een wolk van stof en pluimen kwam daar de tuinman uit gekropen met onder iedere arm een gans…

Het koddige koppeltje voelde zich al heel snel thuis bij ons.  We doopten hen Sieke en Fideel.  Heel ijverig deden zij hun werk, bijten aan het gras.  Het was zo’n mooi koppel, ze bleven steeds bij elkaar.  In het voorjaar maakte Sieke een nestje en legde daar mooie, grote, witte eieren in.  Kleine gansjes zijn er spijtig genoeg niet uitgekomen.  Maar niet getreurd, ze hadden elkaar en volgend jaar een nieuwe kans.  Tot het noodlot toesloeg!  Het had die nacht heel hard gestormd.  Echt ruig had het gedaan, gedonderd en gebliksemd.  De volgende morgen lag Sieke…dood.  Hoe kon dit nu?!  Ze was de dag ervoor helemaal gezond en ze was ook niet gekwetst.  Gestorven van de schrik van de storm?  We weten het niet.

Nu was Fideel weduwnaar.  Hij liep daar zo alleen, het was echt aandoenlijk.  Nu heb ik op mijn werk een hele toffe collega die bij haar thuis ook veel dieren heeft.  Zij stelde voor dat ik bij haar een ander Sieke mocht komen halen.  Ik was zo blij!  Het is wel moeilijk om het geslacht bij een gans te zien dus na wat vergelijkende studie dachten we wel dat we een vrouwtje gepakt hadden.  Wij naar huis met de nieuwe gans, wel in een hokje, niet zoals de mannen van het Vrijbroekpark.  Onze Fideel was zo blij!

En dan kwam de lente.  Onze jongste zoon zei : ” moeke, die ganzen doen judo!”   Inderdaad!  Onze Fideel probeerde zijn huiswerk te maken maar hij mocht er niet op!  Ons Sieke was geen Sieke maar ne Gerard!  Tja, de toffe collega verwittigd dat we ons vergist hadden. ” Na de zomer kom je maar een andere halen, dan kunnen we goed observeren welke de vrouwtjes zijn.” zei ze.  Eindelijk was het zover.  Gerard terug in de auto gezet en wij weg.  Maar de man van de toffe collega was niet thuis en ineens was het toch weer moeilijk om het verschil tussen de mannetjes en de vrouwtjes te zien. Om een lang verhaal kort te maken, het volgende voorjaar deden ze weer judo.

“Nu gaan we het anders doen”zei de toffe collega.  “Alle ganzen die dit voorjaar op een nest zitten, doen we een strikje aan.  En als de kuikens groot genoeg zijn, krijg je een vrouwtje.  En dan zullen ze geen judo meer doen.”  En zo geschiedde het.  We kregen een echt Sieke.  We zagen het direct.  Zij liep veel lager dan Fideel en haar buikje was zo wat uitgezakt van het eieren leggen.  Eindelijk gelukt!   Maar… hun geluk was van korte duur!  We hadden al enkele keren bezoek gehad van een vos.  Die had al enkele kipjes verschanst en ook onze loopeendjes had hij verorberd. (Over die diertjes vertel ik een andere keer).  De kippen werden vanaf dan ’s nachts opgesloten in hun hok.  Maar ganzen slapen buiten.  We waren er echter gerust in dat ze zich niet zomaar zouden laten pakken.  Onze hond, een Rhodesian Ridgeback, was zelfs bang van Fideel.  Helaas!  Op een ochtend kwam Sieke alleen aangewaggeld.  In het gras vond ik een spoor van witte pluimen.  Onze Fideel is over twee afsluitingen gesleurd en uiteindelijk vond ik zijn overblijfselen vanachter aan de poel.  Wat een beest had dat gedaan!  Nu was Sieke weduwe!  Hoe konden we haar nu beschermen?!  De lieve wederhelft had de oplossing.  We zetten haar in het andere kippenhok aan het tuinhuis en ’s nachts laten we daar een radio spelen.  Dit werkt heel goed.  De vos is hier nog geweest, buren zagen hem door de straat sluipen maar Sieke die naast de radio slaapt, laat hij gerust.

Maar nu is zij alleen.  De toffe collega heeft ondertussen geen ganzen meer.  Dus nu zoeken we terug een Fideel…
Onze Fideel en Karoo, de hond.